Η ανακύκλωση προσώπων

Οσο πλησιάζει η παρέλαση τόσο θα γίνονται ανακατατάξεις στους πάγκους των προπονητών. Αυτό άλλωστε δεν λέει το (ελληνικό) έθιμο;

Χθες ανακοινώθηκε ο νέος προπονητής του Λεβαδειακού: Νίκος Καραγεωργίου. Μολονότι ειπώθηκαν τόσα και τόσα περί ενδιαφέροντας για αλλοδαπούς ή και για Κύπριους, ο κ. Κομπότης δεν εξέπληξε κανέναν. Επέλεξε κάποιον από την ελληνική αγορά, για να αποδειχθεί ξανά ότι η δεξαμενή είναι αρκετά μεγάλη. Οσοι απολύονται μπαίνουν αμέσως όχι στο ταμείο ανεργίας αλλά σε λίστα αναμονής για την επόμενη δουλειά. Συνέβη με τον Τεννέ που πήρε άμεσα τη θέση του Βοσνιάδη στον Απόλλωνα, το είδαμε και τώρα με τον Καραγεωργίου που λίγες εβδομάδες μετά το διαζύγιο με την Ξάνθη πήρε τον δρόμο για τον Παρνασσό. Αλλά και η Skoda σε γνώριμη λύση κατέληξε, ενώ και η Βέροια δικό της παιδί εμπιστεύτηκε.

Τα έχουν αυτά οι έλληνες παράγοντες. Είτε γιατί θέλουν να μπαινοβγαίνουν στα αποδυτήρια (με ό,τι αυτό συνεπάγεται) είτε διότι προτιμούν να μιλούν «την ίδια γλώσσα» με τους προπονητές, δεν αφήνουν τίποτα στην τύχη του. Και επιπρόσθετα, γίνεται ξεκάθαρο ότι οι τεχνικοί δεν έχουν τη δύναμη να αρνηθούν μια δουλειά, δέχονται ασμένως την όποια πρόταση έστω κι αν γνωρίζουν ότι θα δεχθούν παρεμβάσεις ή θα γίνουν έρμαια στις διαθέσεις των τόσο προβλέψιμων προέδρων.

Για να μην αναφερθούμε και στην απόλυση του Βαζάκα από τον Ολυμπιακό Βόλου, την τόσο γνώριμη ομάδα του, ή στα συνεχή «έλα εσύ, φύγε εσύ» που βλέπουμε στην Παναχαϊκή.

Πουθενά αλλού στην ποδοσφαιρική Ευρώπη δεν γίνεται αυτό που διαπιστώνουμε στην Ελλάδα. Οχι μόνο απολύσεις, αλλά και ψάρεμα προπονητών από γνώριμα ύδατα. Με αποτέλεσμα να έχουμε ανακύκλωση προσώπων, ιδεών και ουσιαστικά μηδέν αποτέλεσμα. Διότι κάποια παλαιά πρόσωπα δεν γίνεται να φέρουν φρέσκιες ιδέες, ούτε να δώσουν το κάτι παραπάνω που αρκετοί περιμένουν.