e-mail

Να καμαρώνουμε σαν ρομάνικα σκεπάρνια;

Αγαπητή μου Φοίβη.

Ολοι μας συγκινηθήκαμε τις τελευταίες ημέρες με την ιστορία της μικρής Μαρίας που βρέθηκε σε έναν καταυλισμό στη Λάρισα.

Οι γονείς της (δηλαδή οι υποτιθέμενοι) είναι, λέει, «Ρομά». Τι να είναι άραγε αυτοί οι «Ρομά»; Στην αρχή υπέθεσα ότι θα είναι

κάποιος φυλετικός κλάδος ξεχασμένος στα βάθη της Ρωμαϊκής Ιστορίας που έχει σχέση με πατρικίους, συγκλητικούς κ.λπ.

Ομως όταν ρώτησα με προσγείωσαν στη σκληρή πραγματικότητα και μου είπαν ότι Ρομά δεν είναι τίποτε άλλο παρά αυτοί που παλαιότερα αποκαλούσαμε Τσιγγάνους ή ίσως Αθιγγάνους και ακόμη παλαιότερα κάπως αλλιώς που δεν μου επιτρέπεται να αναφέρω. Ομως για λόγους πολιτικής ορθότητος από εδώ και πέρα πρέπει να αποκαλούμε Ρομά.

Καμία αντίρρηση και μπράβο που διορθώνεται μια κοινωνική αδικία. Με την ευκαιρία, και συνδυάζοντας το πράγμα, κατάλαβα τώρα γιατί ο Λαζόπουλος σε κάποια φάση της σατιρικής του εκπομπής έβγαλε την τραγιάσκα και το καρό πουκάμισο και έκοψε το μουστάκι.

Ολα καλά λοιπόν, μόνο που θα πρότεινα, στο πλαίσιο αυτού του γλωσσικού ευπρεπισμού, να κάνουμε και κάποιες παράλληλες διορθώσεις – π.χ. από εδώ και πέρα θα πρέπει να λέμε «κάτι τρέχει στα ρομάνικα» ή «αυτός καμαρώνει σαν ρομάνικο σκεπάρνι» ή «φέρε μου μια μερίδα ρομανοφάσουλα». Εχετε αντίρρηση;

Με φιλικούς χαιρετισμούς,
Γιώργος Παπαδημητρίου,
Παγκράτι

Αγαπητέ Γιώργο,

Αυτό το καμαρώνει σαν το ρομάνικο σκεπάρνι είναι πολύ κεχαριτωμένο, δεν λέω, αλλά τι τα θέλουμε και τα ρομά-νικα και τα σκεπάρνια τέτοιες πονηρές εποχές; Επίσης, βρίσκετε εσείς ρομανοφάσουλα στις λαϊκές κάτω από 4 ευρώ για να χρειάζεται να τα μετονομάσουμε κιόλας, τα απρόσιτα; (Και όταν λέμε 4 ευρώ μιλάμε για το κιλό, ίσως και για την μπουκιά, και αυτό δίχως απόδειξη – ακόμη – από αρκετούς στις λαϊκές αγορές, που δεν είναι και οικονομικοί μετανάστες που τους κυνηγούσαν τα Χρυσά Αυγά με τα ρομάνικα σκεπάρνια, αλλά συμπατριώτες μας…). Πάντως, κατά τα άλλα, σας το επιβεβαιώνω και αμαρτίαν ουκ έχω: για το αν θα τα μετονομάσουμε όλα αυτά, πράγματι, κάτι τρέχει στα ρομάνικα!

Στη γωνία και
με το ένα πόδι ψηλά!

Αγαπητή,

Ως αδιάλειπτος και φανατικός θιασώτης της σελίδας αρύω το θάρσος (επιτρεπτός ο αναγραμματισμός) να διατυπώσω την ακόλουθη ερώτηση-πρόταση: οι επιστολογράφοι των οποίων οι επιστολές  κρίνονται μη δημοσιεύσιμες δεν θα έπρεπε, διά μιας απλής αναφοράς στο τέλος της σελίδας, να ενημερώνονται (χωρίς επεξήγηση) γι’ αυτό; Οχι για άλλον λόγο, αλλά να μη μένουν με την απορία αν η επιστολή τους έφθασε στον προορισμό της.

Ευχαριστώ,
Νίκος Δετοράκης

Αγαπητέ φανατικέ θιασώτη,

Φαντάζεστε αυτή την ταλαίπωρη γωνία που θα «έπρεπε» – κατά την άποψή σας – να υπάρχει με τις επιστολές που δεν δημοσιεύονται, για λόγους που αφορούν είτε την έλλειψη χώρου είτε νομικά προσκόμματα ή ακαταλληλότητα και κυρίως περιπτώσεις κάποιων αγαπητών επιστολογράφων που το… παρακάνουν; Χάλια θα ήταν. Ή μήπως όχι;

Εβγαινε, χούι, έβγαινε και πάρε πια τον δρόμο…

Αγαπημένη μου Φοίβη,

Εσύ που έχεις τα νεύρα σου από οκτώ ετών και όλα τα βλέπεις και τα σχολιάζεις, ήθελα να σου επισημάνω κάτι. Είμαι πεζός από παιδί. Παίρνω μόνο τα δημόσια μέσα μεταφοράς και το 2000, όταν εγκαινιάστηκε το Μετρό στην Αθήνα, ήμουν από κείνους που έσπευσαν να επιβιβαστούν στο παρθενικό του δρομολόγιο. Επειδή ακριβώς έχω εικόνα της Αθήνας και των ηθών της, ήμουν εγώ πάλι που έδειξα μεγάλη επιείκεια στα πρώτα χρόνια του γρήγορου μέσου μεταφοράς και στην απειρία πολλών πεζών που μόλις άνοιγαν οι πόρτες στο Σύνταγμα έτρεχαν να μπουν στο βαγόνι χωρίς να περιμένουν να βγουν οι εξερχόμενοι. Σήμερα όμως, που έχουν περάσει 13 χρόνια από το πρώτο εκείνο δρομολόγιο, ήθελα να σε ενημερώσω πως υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που τηρούν εκείνη την πρώτη, παλιά συνήθεια. Και μπαίνουν στα βαγόνια χωρίς να περιμένουν να βγούμε εμείς. Και οργίστηκα Φοίβη μου και στο κατέθεσα.

Βλάσης Κασαβέτης

Εδώ οι πολιτικοί μας δεν περιμένουν, αγαπητέ Βλάση, να μας βγει πρώτα το χούι για να μας βγάλουν την ψυχή, στο Μετρό θα κολλήσουμε;