Ομαδοποίηση και στοχοποίηση

Η «στοχοποίηση» όσων είναι σε ευάλωτη θέση τόσο από τους πολιτικούς όσο και από τα ΜΜΕ ενέχει και μια αρνητική πλευρά: τους ομαδοποιεί και τους θέτει σε οιονεί αντιπαράθεση με άλλες κοινωνικές κατηγορίες τις οποίες θεωρούν υπεύθυνες για τα δεινά που τους μαστίζουν. Η Ρεβό Ντ’ Αλόν αφιερώνει σημαντικό μέρος της ανάλυσής της σε αυτή τη διάσταση. Τα αντανακλαστικά της «στοχοποίησης» κάθε άλλο παρά ενθαρρύνουν την καλλιέργεια μιας κουλτούρας συνύπαρξης στον δημοκρατικό χώρο. Η υπερτροφική διάσταση του συναισθήματος εξασθενίζει την ικανότητα των πολιτικών να πράττουν, ενώ παράλληλα συνηθίζει τους αδύναμους να αρκούνται στη στείρα συμπόνια και να εξαρτούν συχνά τον πολιτικό τους προσανατολισμό από το συμπονετικό βλέμμα.

Η διαστροφή του συναισθήματος της συμπόνιας που τείνει να επικρατήσει στον δημόσιο χώρο δεν συνηγορεί υπέρ του εξοβελισμού του συναισθήματος από το πεδίο του κοινού πράττειν. Η συμπόνια αποτελεί το ηθικό πεδίο της αναγνώρισης του κοινωνικά ίσου. Χαρίζει στο άτομο αυτοπεποίθηση, συμβάλλει στη συναισθηματική αναγνώρισή του, αλλά δεν υποκαθιστά τους θεσμούς μέσω των οποίων διασφαλίζεται πάντοτε η αξιοπρέπεια των μελών κάθε γνήσιας δημοκρατικής κοινωνίας.