«Αλικάκι» ή «Τζενάκι»

Πολύ με βασανίζει… Αυτό το διλημματικό ημών των Ελλήνων. Δεν ξέρω, μπορεί να συμβαίνει και στους καλύτερους των Ευρωπαίων, αλλά εμένα οι δικοί μου εθνικοί μικροδιχασμοί με στενεύουν στο περπάτημα. Είναι αυτό το «Πάρε θέση!». Κι αν δεν θέλω να κάτσω ρε φίλε; Αν προτιμώ την ορθοστασία; «Υποπτο», σου λέει ο άλλος… Για να μη με υποπτεύονται λοιπόν πρέπει οπωσδήποτε κάπου να κάτσω!

Από μικρό παιδί έπρεπε να είμαι ή «Αλικάκι» (θαυμάστρια της Βουγιουκλάκη) ή «Τζενάκι» (της Καρέζη). Ή του Κούρκουλου ή  του Μπάρκουλη. Ή του Καζαντζίδη ή του Μπιθικώτση. Ή των Μπιτλς ή των Στόουνς. Ή του Σπίλμπεργκ ή του Ταρκόφσκι. Ή του αμανέ ή του νταχτιρντί! Το να είμαι απλώς του εαυτού μου – είπαμε! – θεωρείται ύποπτο…

Ως ύποπτη λοιπόν, παρέμενα κατά μεγάλα χρονικά διαστήματα όρθια, αλλάζοντας απλώς πόδι στήριξης. Ή στο αριστερό ή στο δεξί!.. Τον τελευταίο καιρό όμως τα πράγματα έσφιξαν. Αν δεν κάτσω (ή στον καναπέ ή στην πολυθρόνα) πρέπει να βγω εντελώς από το δωμάτιο. Αν δεν είμαι ή του Μνημονίου ή της δραχμής είμαι σίγουρα των Νεφελίμ που δουλεύουν για το κακό της πατρίδας. Ή με τον ελεγκτή του τρόλεϊ (πήγε προχθές στην εκπομπή της Τατιάνας, για να μην ξεχνιόμαστε) ή με τον νεκρό. Ή με το Μπέρμπερι ή με την μπούρμπερη. Ή με τον Κατρούγκαλο ή με τη Σώτη. Το τελευταίο μάλιστα το λαθράκουσα προχθές ως «αγκίστρι» σε κουβέντα – καμάκι : «Εσύ κοπελιά, Κατρούγκαλο ή Σώτη;».  Εγώ κοπελιά Σώτη! Βολάνη όμως…