e-mail

Πάρ’ το αυγό και κούρευ’ το

Φιλτάτη μου Φοίβη,

Απορώ τι να πιστέψω, με την Κική ή την Κοκό για να τα μπλέξω. Εννοώ όλα αυτά που κυκλοφορούν ελέω ΣΔΟΕ για γνωστό αοιδό πίστας, ο οποίος υποτίθεται ότι έκρυψε 1.950.000 ευρώ από δέκα καλοκαιρινές συναυλίες και ελέγχεται μαζί με άλλους για τη φοροδιαφυγή που διόλου ευκαταφρόνητη, όπως βλέπεις, είναι για μας τους απλούς μισθωτούς που μας τα έχουν περικόψει όλα η τρόικα και τα μέτρα.

Τα γεράκια του ΣΔΟΕ αφήνουν ευσχήμως να διαρρεύσει το όνομα του καλόπαιδου της πίστας, αλλά βέβαια πουθενά δεν το γράφουν για να ξέρουμε κι εμείς, ο απλός κοσμάκης, τι να πιστέψουμε: τα έφαγε ή δεν τα έφαγε ο αοιδός;

Ακόμη όμως και να μη θέλουμε να το πιστέψουμε ότι κάποιο από αυτά τα καλόπαιδα που βουτάνε στα γαρίφαλα τα αφορολόγητα κι όποιον πάρει… το βάρος, βγαίνει ένας από αυτούς και είναι σαν να μας κουνάει το δάχτυλο, «μην τυχόν και εννοήσετε εμένα, μην τυχόν και εννοήσετε εμένα». Με υποσχέσεις περί «έννομων συνεπειών για όσους επιχειρήσουν να τον σπιλώσουν», με επιστολή του δικηγόρου του. Να το αντιπαρέλθω με μεγαλοψυχία, επιχειρώντας να ξεχάσω όσα ξέρω για τις μύγες και τα μυγιάσματα. Ομως με τέτοιες απειλές δημόσιες από κάποιους που θα έπρεπε μόνο να τραγουδάνε και να κάμπτουν, το πολύ πολύ, την οσφύν τους για κανένα πανεράκι γαρίφαλα που τους στέλνει κάποιος από τα πρώτα τραπέζια πίστα, πώς να τα ξεχάσω.

Ασε που κάποιοι από αυτούς είχαν προμοτάρει με νύχια και με δόντια (κυρίως με τα δεύτερα) τα Χρυσά Αυγά και τώρα που τους αποδείχθηκαν δολοφονικά σφυρίζουν κλέφτικα, αγωγή που δεν τη λες ακριβώς και αγωγή πίστας σκυλάδικου. Μάλλον σε «σαλάγα τα τα πρό’ατα», σε βοσκούς και σε τυριά παραπέμπει τέτοιο ανέμελο σφύριγμα, μόλις βγήκαν τα μαχαίρια και άρχισαν να ποτίζουν με αίμα αθώων τα πεζοδρόμια οι εκλεκτοί τους, μου κάνει.

Με εκτίμηση και χαιρετισμούς,
Τάσος Χαρλαύτης

Αχ, βρε Τάσο,

Καλό παιδί πρέπει να είσαι εσύ γιατί και που τα χώνεις, μια αστική αγωγή τη διακρίνω. Την οποία δεν τη διακρίνω ούτε με το κιάλι στην αντίπερα των γαριφάλων όχθη. Πάντως, έτσι όπως περιγράφεις το θέμα, μου θυμίζει εκείνο το ανέκδοτο με τον Χριστό που υποτίθεται ότι την παραμονή του Μυστικού Δείπνου μάζεψε τους μαθητές του και τους είπε συντετριμμένος: «Αύριο ένας από εσάς θα με προδώσει!». Και τσουπ! πετάγεται ο Ιούδας με το χέρι στη μέση και εκφορά Δέσποινας Στυλιανοπούλου από την «Πυργοδέσποινα της κουζίνας»: «Μήπως εγώ; Μήπως εγώ;». Μιλάμε δηλαδή για κομμωτήριο (με όλη μου την εκτίμηση στη συμπαθή τάξη των κομμωτών).

Απόψε αυτοσχεδιάζουμε

Φοίβη μου,

Η ψυχραιμία δεν είναι το κύριο χαρακτηριστικό μου, αλλά ενεργοποιείται όταν βρίσκομαι αντιμέτωπη με «τοιχοκολλήσεις» του τύπου: «Απαγορεύστε τους έλληνες ναζιστές από το YouTube». Λες και θα το λύσουμε το πρόβλημα! Η απόφαση ανήκει στους κατοίκους της «δημοκρατίας» του facebook, οι οποίοι ολοένα πολλαπλασιάζονται. Οπως γίνεται πάντα στη «γυαλιστερή» συνθηματολογία που αγνοεί την ουσία. Αν υπήρχαν μόνο μέσα στο YouTube και αν «ζούσαν» μόνο μέσα από τα βιντεάκια, ίσως και να «ξετελεύαμε» από δαύτους. Ομως κάποιος που είχε κάποια δράμια σκέψης παραπάνω από εμάς, ο Μάνος Χατζιδάκις, είχε γράψει το 1993: «Ο νεοναζισμός είμαστε εσείς κι εμείς – όπως στη γνωστή παράσταση του Πιραντέλο. Είμαστε εσείς, εμείς και τα παιδιά μας. Δεχόμαστε να ‘μαστε απάνθρωποι μπρος στους φορείς του AIDS, από άγνοια, αλλά και τόσο “ανθρώπινοι” και συγκαταβατικοί μπροστά στα ανθρωποειδή ερπετά του φασισμού, πάλι από άγνοια, αλλά και από φόβο κι από συνήθεια. Και το Κακό ελλοχεύει χωρίς προφύλαξη, χωρίς ντροπή. Ο νεοναζισμός δεν είναι θεωρία, σκέψη και αναρχία. Είναι μια παράσταση. Εσείς κι εμείς. Και πρωταγωνιστεί ο Θάνατος».

Σε ευχαριστώ για τη φιλοξενία,
Ντέπυ Αρναούτογλου,
Θεσσαλονίκη

Ντέπυ μου,

Πολύ σωστά τα λες εσύ, εγώ όμως ξέρεις τι πιστεύω; Πάλι καλά, για μερικούς – μη σου πω για τους περισσότερους – που υπάρχει η δημοκρατία, όπως την αποκαλείς, του facebook. Βέβαια, ως προς τη δημοκρατία δεν μπορώ να πω ότι συμφωνώ απόλυτα, αλλά δεν είναι της παρούσης… Είναι κάτι σαν ομαδική ψυχανάλυση. Ξεχαρμανιάζουν, αλληλοβρίζονται, αλληαποθεώνονται, κάνουν επαναστάσεις, ρίχνουν κυβερνήσεις και στο τέλος, αφού καληνυχτίσουν τους εκατοντάδες άυλους φίλους τους, πηγαίνουν να κοιμηθούν μόνοι τους. Φαντάζεσαι Ντέπυ μου να τους είχαμε όλους αυτούς αμολυμένους και «φορτωμένους»; Θα γυρνούσαν στους δρόμους και θα έριχναν χαστούκια αδιακρίτως. Και πιστεύω πως, αν ζούσε σήμερα ο Χατζιδάκις, αυτή την παράσταση του φασισμού θα την ανέβαζε στο καφεθέατρο του facebook.