Δημοτικό Θέατρο Πειραιά: Η παράσταση συνεχίζεται μετά από 10 χρόνια σιωπής
Η αίθουσα 600 θέσεων με τα 23 επιβλητικά θεωρεία θα γεμίσει και πάλι κόσμο από τις 22 του μήνα
Δεν υπάρχει βέρος Πειραιώτης που – εκτός από Εθνικός, Αργοναύτης ή βέβαια υποστηρικτής του Ολυμπιακού ο ίδιος – να μην έχει και μια ανάμνηση από το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά. Οι πιο παλιοί, ας πούμε, θυμούνται το περίφημο Πειραϊκό Θέατρο του Δημήτρη Ροντήρη – ο θεατράνθρωπος σημάδεψε μια ολόκληρη εποχή εν Πειραιεί από το 1947 έως το 1954 και από το 1957 έως το 1959 – που είχε ως έδρα το εμβληματικό κτίριο (ύστερα από πρόταση του ποιητή Νικηφόρου Βρεττάκου) και βέβαια την εμβληματική παράσταση «Ηλέκτρα» με την Ασπασία Παπαθανασίου.
Οι νεότεροι θυμούνται το κύκνειο άσμα της Κατίνας Παξινού με το έργο «Μάνα Κουράγιο» του Μπρεχτ (1972). Την ίδια χρονιά οι τυχεροί είδαν εδώ τον «Δον Κιχώτη» με τον Μάνο Κατράκη στον ομώνυμο ρόλο και τον Παντελή Ζερβό ως Σάντσο. Οι ακόμη νεότεροι έχουν χειροκροτήσει τις «Τρωάδες» σε σκηνοθεσία Γιάννη Τσαρούχη (1977).
Το ιστορικό θέατρο, που εγκαινιάστηκε ακριβώς πριν από 118 χρόνια (1895) επί δημαρχίας Θεόδωρου Ρετσίνα (αν και άρχισε να κατασκευάζεται το 1884 επί δημαρχίας Αριστείδη Ομηρίδη – Σκυλίτση σε σχέδια του Ιωάννη Λαζαρίμου), έχει φιλοξενήσει παραστάσεις των σημαντικότερων ελλήνων σκηνοθετών, όπως ο Κάρολος Κουν, ο Αλέξης Σολομός, ο Γιώργος Σεβαστίκογλου, ο Σπύρος Ευαγγελάτος, ο Αλέξης Μινωτής και άλλοι, ενώ στη σκηνή του έχουν εμφανιστεί μερικές από τις μεγαλύτερες μορφές του ελληνικού θεάτρου, όπως ο Ταβουλάρης και ο Αρνιωτάκης αρχικά, η Κυβέλη, η Μαρίκα Κοτοπούλη, η (Πειραιώτισσα) Κατίνα Παξινού, ο Αλέξης Μινωτής, ο Θάνος Κωτσόπουλος, ο Αιμίλιος Βεάκης, ο Χριστόφορος Νέζερ, ο Βασίλης Λογοθετίδης, ο Μάνος Κατράκης, ο Δημήτρης Χορν, η Ελλη Λαμπέτη, η Ελένη Χαλκούση, η Μαίρη Αρώνη, η Τζένη Καρέζη, ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ και τόσοι άλλοι.
Και ήταν το 2003 που κάθε δραστηριότητα σταμάτησε καθώς κρίθηκε ετοιμόρροπο και επικίνδυνο και το Δημοτικό Θέατρο διέκοψε τη δική του αφήγηση, αφού τα έργα αποκατάστασής του το κράτησαν βουβό στην καρδιά του Πειραιά. Τώρα, στις 22 Οκτωβρίου για την ακρίβεια, το θέατρο – σύμβολο ανοίγει ξανά τις πόρτες του ανακαινισμένο, φορτισμένο, έτοιμο να επανασυνδεθεί με τη συλλογική μνήμη. Η 600 θέσεων αίθουσά του, η κεντρική του σκηνή μαζί με τα 23 επιβλητικά θεωρεία του, όλοι οι παράπλευροι χώροι που θα αξιοποιηθούν καλλιτεχνικά και χθες άνοιξαν τα φώτα τους για τους ανθρώπους του Τύπου, αποτελούν ένα από τα ελάχιστα πια δείγματα εποχής μπαρόκ σε όλη την Ευρώπη.
ΣΗΜΕΙΟ ΑΝΑΦΟΡΑΣ. «Προσπαθούμε να βρούμε ξανά το νήμα από εκεί που το χάσαμε. Το Δημοτικό Θέατρο είναι σημείο αναφοράς για την πόλη, έχει δεσπόζουσα θέση στην ιστορία μας, έχουμε ανάμεικτες αναμνήσεις. Το θέμα και το στοίχημα για εμάς είναι να απευθυνθεί ξανά στην πόλη χωρίς να κλειστεί. Να συνδεθεί με χώρους όπως ο ΟΛΠ ή το Αρχαιολογικό Μουσείο Πειραιά, τώρα ειδικά που η σιωπή του είχε ως αποτέλεσμα να μην το έχει ζήσει μια ολόκληρη γενιά», δηλώνει στα «ΝΕΑ» ο σκηνοθέτης, καλλιτεχνικός διευθυντής (θα έχει μονοετή θητεία) του Δημοτικού Θεάτρου και βέρος Πειραιώτης Τάκης Τζαμαργιάς, που επίσης συμπληρώνει: «Δεν μπορεί το Δημοτικό Θέατρο να είναι ένας σταθμός διερχόμενων θιάσων, αλλά επιχειρήσαμε το πρόγραμμα να έχει έναν άξονα και φτηνά εισιτήρια για τη δύσκολη συγκυρία».
Μάλιστα, το πρόγραμμα θα είναι πλούσιο και θα συνδυάζει τη μουσική (από όπερα μέχρι αφιέρωμα στους πειραιώτες ρεμπέτες της ξακουστής Τετράδας) και τις θεατρικές παραστάσεις.
Κι αν σήμερα το κτίριο – στολίδι φιλοδοξεί να αποτελέσει ένα πολιτιστικό αντίβαρο στον Πειραιά της φτώχειας, της ανεργίας και της επισφάλειας, ας μην ξεχνάμε πως το όραμα κατασκευής του συνδέθηκε με την οικονομική ακμή της πόλης.
Η πρώτη παράσταση – όπως πληροφορούμαστε από την έξοχη έκδοση «Η Ιστορία του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά, από τον 19ο στον 21ο αιώνα», σε επιμέλεια Κατερίνας Μπρεντάνου και Νίκου Αξαρλή (εκδ. Νέος Κύκλος)- – δόθηκε το 1895 με το ρομαντικό δράμα «Μαρία Δοξαπατρή» με τους Δημοσθένη Αλεξιάδη, Δημήτριο Ταβουλάρη και Μιχαήλ Αρνιωτάκη – σημαντικοί ηθοποιοί της εποχής και οι τρεις. Η εμφάνιση της Κοτοπούλη επίσης διατρέχει σχεδόν όλη την περίοδο του Μεσοπολέμου, αν και είχε εδώ και μια άτυχη στιγμή, αφού η διάθεση μόνο 138 εισιτηρίων στις 25 Νοεμβρίου του 1938 για το έργο «Η Λαίδη Μπέτση εξοφλεί» έκαναν τη μεγάλη ηθοποιό να αναβάλει την παράσταση και να στηλιτευτεί από τον Τύπο της εποχής. Από εκεί και πέρα, το Θέατρο πέρασε δόξες, κύματα, μετασχηματισμούς (παράλληλους με τη συγκυρία κάθε φορά και την αισθητική γραμμή, όπως για παράδειγμα οι οπερέτες που γνώρισαν πιένες εδώ στον Μεσοπόλεμο) μέχρι σήμερα, που ξανά ανοίγει τα φώτα του και υποδέχεται σε λίγες ημέρες το κοινό (όχι μόνο του Πειραιά).
Κάνοντας ένα φλας μπακ στο στόρι του Θεάτρου, η πιο λαμπρή περίοδος ήταν αυτή που το Εθνικό Θέατρο υπό τον Ροντήρη (1947-67) δίνει παραστάσεις με έργα Ελλήνων και ξένων, ενώ το 1957 το Πειραϊκό Θέατρο, επίσης του Ροντήρη, κάνει μεγάλη επιτυχία με την«Δωδεκάτη Νύχτα» του Σαίξπηρ (έδωσε 100 παραστάσεις).
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
4 λεπτά 
Google news
