Ο,τι έκρυψε η νίκη

Αν κάποιος δει τις δηλώσεις των ανθρώπων της Εθνικής μετά τη νίκη κόντρα στη Σλοβακία, προφανώς θα διαπιστώσει ότι η άποψή τους δεν συμβαδίζει με αυτήν του κόσμου. «Η τύχη παίζει ρόλο στο ποδόσφαιρο· μπαίνουν τέτοια γκολ. Με βάση τη συνολική μας εικόνα, αξίζαμε τη νίκη. Οι παίκτες είχαν διάθεση, πάθος και αγωνιστικότητα», υποστήριξε ο Φερνάντο Σάντος.

Από κοντά ο Αλέξανδρος Τζιόλης: «Αν πάμε στη Βραζιλία, κανείς δεν θα θυμάται αν παίξαμε καλά με τη Σλοβακία ή στα ματς μπαράζ».

Για πολλοστή φορά, συνεπώς, τα μέλη της εθνικής ομάδας μπερδεύουν το αποτέλεσμα με την πραγματικότητα. Είναι δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα. Οι επιτυχίες φέρνουν την άλλοτε πρωταθλήτρια Ευρώπης σε θέση βολής, κοντά σε μια ακόμη σπουδαία διοργάνωση. Στον αντίποδα, η απόδοση όλο και πέφτει, οι νίκες με 1-0 διαδέχονται η μία την άλλη και βελτίωση σοβαρή δεν βλέπει κανείς. Τι κι αν η Εθνική διαθέτει κάποιους πολύ ταλαντούχους επιθετικούς; Ολη η δουλειά γίνεται από την ικανή γραμμή των μετόπισθεν, με δεδομένο ότι τα χαφ δυσκολεύονται σοβαρά στο κομμάτι της δημιουργίας.

Αυτή η έκδοση της ελληνικής εθνικής ομάδας αγγίζει διακρίσεις και ώρες ώρες η μαχητικότητα των ποδοσφαιριστών ικανοποιεί αρκετούς. Επιπλέον, το στυλ της γαλάζιας ομάδας είναι πλέον αναγνωρίσιμο και από τους αδαείς του χώρου. Μέχρι εδώ, όμως.

Γιατί βαρεθήκαμε τους επαΐοντες και όσους χαϊδεύουν αυτιά για οργάνωση, ορθολογική λειτουργία και πιπιλάνε την καραμέλα του σκοπού που αγιάζει τα μέσα. Δεν είναι έτσι. Με το ζόρι παίρνουμε τους βαθμούς, βάζουμε ένα γκολ σε Λιθουανία και Λιχτενστάιν και αλίμονο αν θεωρήσουμε ότι ο όμιλος ήταν γεμάτος αγωνιστικά θηρία. Ο κόσμος που πήγε στο Νέο Φάληρο και ήταν αρκετός, θέλει να ζεσταθεί ξανά. Κι αυτό θα συμβεί αν προπονητής και διεθνείς αντιληφθούν ότι υπάρχει και το θέαμα και όχι μόνο επιτυχίες με την ψυχή στο στόμα.