Οταν ο φθόνος σκοτεινιάζει το μυαλό

Ολοι εκείνοι που ανάσαιναν τον φειδωλό αέρα του παραλόγου δεν θα μπορούσαν να επιβιώσουν αν δεν τους εμψύχωνε με τη σταθερή δύναμή της μια βαθιά και έντονη σκέψη: η κατάκτηση του ακατόρθωτου!

Στον αθλητισμό το ακατόρθωτο γοητεύει αυτούς που το επιδιώκουν – και τελικά το επιτυγχάνουν – και παραλογίζει αυτούς που από την απέναντι όχθη παρακολουθούν με το δέος να αναμειγνύεται με τον φθόνο. Και, τελικά, οι πιο στερημένοι παραδίδονται στις ψευδαισθήσεις τους…

Ο Γιώργος Αμερικάνος ταξιδεύει από το ξημέρωμα της περασμένης Δευτέρας στο επέκεινα φορτωμένος το μπασκετικό παρελθόν της Ελλάδας και της ΑΕΚ. Ο Γιώργος Αμερικάνος ήταν ένας από εκείνους που με τον αέρα του παραλόγου στα πνευμόνια του ανέβηκε πρώτος στην πιο ψηλή κορφή του συλλογικού αθλητισμού, καρφώνοντας τη σημαία, την κιτρινόμαυρη, στο ύψωμα: Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης.

Το πρωινό της Δευτέρας, όταν η ομίχλη της απώλειας του Αμερικάνου απλώθηκε στο Διαδίκτυο, άρχισε εκείνος ο ατελέσφορος διάλογος ανάμεσα σε εχθρούς και φίλους, ανάμεσα σε νικητές και ηττημένους… Πίσω από το χαράκωμα της οθόνης και με έξυπνο όπλο ένα κομμάτι πλαστικού πληκτρολογίου ο βομβαρδισμός με χολή, φθόνο, ειρωνεία, δηλητηριώδη αέρια μισαλλοδοξίας και συμπλεγμάτων ήταν ανηλεής και ανάλγητος, αλλά κυρίως ασεβής από αρκετούς. Το σώμα του αθλητή που μεγαλούργησε τη δεκαετία του ’60 ήταν ακόμη ζεστό όταν τα τροχιοδεικτικά της αμφισβήτησης έσχιζαν τον αέρα των sites. Οι νοήμονες και οι γνωρίζοντες κατέθεταν μια κουβέντα-λουλούδι πλάι στην είδηση του θανάτου. Οι άλλοι οι στερημένοι (και στερούμενοι από παιδεία και σεβασμό κυρίως) θυμήθηκαν τη χρονιά του 1968, τη χούντα των συνταγματαρχών, τον Ασλανίδη, τον ζόφο που τύλιγε την Αθήνα και λησμόνησαν οι αφελείς και πονηροί την πραγματικότητα: αν δεν ήταν ο Αμερικάνος ο παίκτης ο σπουδαίος, αν ο Τρόντζος, ο Ζούπας, ο Χρηστέας, ο Βασιλειάδης, ο Λαρεντζάκης, ο Τσάβας δεν έπαιζαν απέναντι από τη Σλάβια ουδείς Παττακός ή Ασλανίδης θα είχε υψώσει το τρόπαιο. Η πεντάδα της ΑΕΚ μεγαλουργούσε εκείνο τον καιρό και άλλοι χειροκροτούσαν κι άλλοι κοιτούσαν περιδεείς.

Η θολωμένη σκέψη από τη λάμψη των άλλων οδηγεί σε ατραπούς. Για το Γουέμπλεϊ του 1971 έχουν χυθεί μελάνι και χολή. Κι εκεί «η χούντα από πίσω» κι εκεί η υστεροβουλία των κρατούντων κι εκεί η μισαλλοδοξία των μικρόνοων οπαδών. Ο Δομάζος, ο Αντωνιάδης, ο Οικονομόπουλος διαγράφτηκαν. «Ο,τι έκαναν ήταν χαλκευμένο». Και το πρώτο ευρωπαϊκό τρόπαιο του μπασκετικού Παναθηναϊκού αμφισβητείται (ακόμη) έντονα. «Η τάπα του Βράνκοβιτς στο λέι απ του Μοντέρο ήταν αντικανονική», είναι το επιχείρημα των μόνιμων θεατών των θριάμβων που τους απαλύνει τον πόνο της στέρησης. Και δυστυχώς λίγοι είναι οι ήρωες οποιασδήποτε επιτυχίας που δεν πονάει τη σάρκα τους το αγκάθι της παράλογης αμφισβήτησης των «αλλοθρήσκων». Στην Ελλάδα (κυρίως) ο επιτυχημένος είναι και ο στιγματισμένος στη συνείδηση των μετρίων και αποτυχόντων πανταχόθεν, ως ο ευρών και πωλών αρχαία ή λίρες ή ο σκανδαλωδώς ευνοημένος από το εκάστοτε σύστημα.

Τέτοια άλλοθι αθωώνουν τους θεατές επιτυχιών που δεν πέρασαν στο απέναντι πεζοδρόμιο των πανηγυριζόντων, τότε…

Το γκολ του Χαρστ ακόμη συζητείται μετά 47 χρόνια για να κλείνει την πληγή των Γερμανών που παραδόθηκαν ξανά στους Αγγλους μια εικοσαετία μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Οι Ούγγροι και ολόκληρη η Ευρώπη δεν πίστεψαν ποτέ στο θαύμα της Βέρνης. Το φημολογούμενο ντόπινγκ των Ραν, Βάλτερ και της παρέας τους ησυχάζει τον ύπνο των ανοήτων.

Στο ξόδι του Γιώργου Αμερικάνου παρέστεκαν οι θλιμμένοι συγγενείς, οι φίλοι και κάποιοι που τον χειροκρότησαν τότε. Οι «άλλοι» έμειναν και αυτή τη φορά στο περιθώριο της Ιστορίας…