Ιστορίες μικρές και πλήρεις

Η Αλις Μονρό έμεινε, στη χώρα, σε αυτό το εχθρικό και καθόλου ακαδημαϊκό περιβάλλον, και πήρε το Νομπέλ Λογοτεχνίας. Ισως αυτό το καθόλου ακαδημαϊκό περιβάλλον, ο σκληρός περίγυρος της υπαίθρου, να την έκανε συγγραφέα που να ξέρει να χτυπάει στην καρδιά τον αναγνώστη, τον κάθε αναγνώστη και όχι μόνο τον πολύ απαιτητικό. Απώλειες, σοβαρές ασθένειες, ματαιωμένοι γάμοι, δύσκολες σχέσεις γονιών και παιδιών. Αλλά και φριχτά εγκλήματα, και παράδοξες ιστορίες που εκπλήσσουν με την πρωτοτυπία τους. Ιστορίες πλήρεις και ολοκληρωμένες, άλλοτε μέσα σε τριάντα σελίδες, άλλοτε σε πενήντα ή ογδόντα. Ογδόντα περίπου σελίδες είναι στο βιβλίο «Πάρα πολλή ευτυχία» το ομώνυμο διήγημα, πολύ διαφορετικό από τα υπόλοιπα, όπου αφηγείται τις τελευταίες μέρες της φημισμένης μαθηματικού Σοφίας Κοβαλέφσκι, της πρώτης γυναίκας στην Ευρώπη που απέκτησε διδακτορικό και έγινε καθηγήτρια πανεπιστημίου. Στο ίδιο βιβλίο, όπου αφηγείται πολλές ιστορίες γυναικών, έχει λ.χ. ένα διήγημα που λέγεται «Γουένλοκ Ετζ» στο οποίο μια νεαρή φοιτήτρια καλεσμένη σε γεύμα από μεγαλύτερο κύριο, υποχρεώνεται να φάει γυμνή, κάτι που της αλλάζει τη ζωή, ενώ σε ένα άλλο, με τίτλο «Ελεύθερες ρίζες», μία γυναίκα περιγράφει εκπληκτικά πώς δηλητηρίασε την ερωμένη του άντρα της.

Το γράψιμο της 82χρονης σήμερα Μονρό είναι το ακριβώς αντίθετο από τον ντροπαλό χαρακτήρα μιας συγγραφέως που αρνείται συστηματικά όχι μόνο τη δημοσιότητα, αλλά και τη δημόσια εμφάνιση γενικά. Και που θεωρεί πως «αν πέτυχε, ήταν γιατί αφοσιώθηκε στο μόνο ταλέντο που είχε…».