Ελλάδα, γεια σου, με τα ωραία φαγητά σου

Αυτή η επιστροφή στις ρίζες όσον αφορά την κατανάλωση, και δη βρωσίμων, κατ’ αρχάς πολύ μου αρέσει. Και σε εσάς το ίδιο! – το έχω τσεκάρει βλέποντάς σας στα σουπερμάρκετ, συνωθούμενους στα ράφια με τα ελληνικά προϊόντα. Δηλαδή, κύριέ μου – σε σένα το λέω, πρώην καλοπληρωμένο στέλεχος και νυν σκέτο στέλεχος -, τι έβρισκες στο σιχαμερό μπλου βουρστ (μιλάμε για λουκάνικο μες στο αίμα) που δεν υπήρχε στη γαρδουμπίτσα; Βέβαια, επειδή εγώ είμαι των άκρων (και των τριών, για να σας μπερδέψω), το προχώρησα λίγο παραπάνω. Δεν αγοράζω εισαγόμενα, ούτε όμως προϊόντα ελληνικών εταιρειών που μετέφεραν τα εργοστάσιά τους εκτός Ελλάδας. Επίσης κάνω εμπάργκο σε ό,τι διαφημίζουν καλλιτέχνες που αντιπαθώ – δεν είναι και λίγοι! – και κυρίως σε αυτά που οι διαφημιστικές τους καμπάνιες φλερτάρουν εντονότατα με τον εθνικισμό… Ουπς, εδώ είμαστε!

Μια χαρά να προμοτάρω, αγοράζοντας το προϊόν που παράγει, τη θέση του έλληνα εργάτη και όχι του ολλανδού συναδέλφου του, αλλά τι γίνεται όταν ο Ολλανδός έρχεται να βρει δουλειά στη χώρα μου; Που δεν θα είναι Ολλανδός, Πακιστανός θα είναι! …Διότι κεφαλοτύρι έχουμε πολύ καλό, μέτρο δεν έχουμε! Και κάπως έτσι το υγιές «αγοράζω ελληνικά» ξεπέφτει στο νοσηρό «στην επιχείρησή μας δουλεύουν μόνο Ελληνες». Κάπως έτσι η λεπτή κόκκινη γραμμή που χωρίζει τον πατριωτισμό από τον εθνικισμό ξεθωριάζει και γίνεται πολύ απαλό ροζ. Κάπως έτσι από τα golden boys φθάσαμε στην golden dawn!