Οι νοικοκυρές του Ολοκαυτώματος

Το αγαπημένο όπλο της Λέιζελ Βίλχαους ήταν ένα Φλόμπερ, γνωστό και ως «όπλο του σαλονιού», κατάλληλο για χρήση σε κλειστούς χώρους. Οντας σύζυγος του διοικητή ενός ναζιστικού στρατοπέδου συγκέντρωσης, η Βίλχαους συνήθιζε να σκοτώνει την ώρα της πυροβολώντας εβραίους κρατουμένους από το μπαλκόνι του σπιτιού της. Μια άλλη Γερμανίδα, η Ερνα Πέτρι, πήρε έξι εβραιόπουλα τα οποία είχαν αποδράσει από ένα τρένο με προορισμό το στρατόπεδο συγκέντρωσης (και εξόντωσης) του Σόριμπορ. Τους πρόσφερε φαγητό και στέγη μόνο και μόνο για να τα οδηγήσει, μερικές ημέρες μετά, στην κοίτη ενός ρυακιού λίγα μέτρα από το σπίτι της και να τα σκοτώσει, ένα προς ένα, πυροβολώντάς τα με ένα πιστόλι.

Είναι γεγονός ότι η ναζιστική δολοφονική μηχανή στελεχωνόταν κυρίως από άνδρες. Ωστόσο, μια νέα μελέτη αποκαλύπτει ότι η συμμετοχή των Γερμανίδων στα ναζιστικά εγκλήματα – είτε ως θύτες είτε ως συνεργοί ή απλώς ως μάρτυρες των ανείπωτων θηριωδιών – υπήρξε πολύ μεγαλύτερη από ό,τι θεωρούσαν μέχρι σήμερα οι ιστορικοί. Σύμφωνα με την αμερικανίδα ιστορικό Γουέντι Λόουερ, οι Γερμανίδες που είχαν ενεργό ρόλο στα εγκλήματα των Ναζί κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου ήταν περισσότερες από 500.000.

Η Λόουερ ανακάλυψε τα στοιχεία που αποκαλύπτουν την εμπλοκή εκατοντάδων χιλιάδων γυναικών της Γερμανίας στις αμέτρητες σφαγές του Τρίτου Ράιχ σε αρχεία της πρώην Σοβιετικής Ενωσης και της Στάζι, της Μυστικής Αστυνομίας της πρώην Ανατολικής Γερμανίας. Μιλώντας για το τελευταίο της βιβλίο «Hitler’s Furies: German Women In The Nazi Killing Fields» («Οι ερινύες του Χίτλερ: Γερμανίδες στα ναζιστικά πεδία του θανάτου») στο Λογοτεχνικό Φεστιβάλ των λονδρέζικων «Τάιμς», που πραγματοποιείται αυτές τις ημέρες στο Τσέλτενχαμ της Αγγλίας, η Λόουερ σημείωσε πως η συμμετοχή εκατοντάδων χιλιάδων Γερμανίδων στα ναζιστικά εγκλήματα επισκιάστηκε από την εκτενώς καταγεγραμμένη δράση μερικών διαβόητων για τις πράξεις τους γυναικών-τεράτων όπως η Ιρμα Γκρέζε, γνωστή ως «το κτήνος του Μπέλζεν», και η Ιλζε Κοχ η οποία έμεινε στην Ιστορία ως η «η σκύλα του Μπούχενβαλντ».

Ωστόσο «η ιδέα σύμφωνα με την οποία ο ρόλος των γυναικών στη Γερμανία του Χίτλερ περιοριζόταν στο να είναι σπιτονοικοκυρές και μηχανές παραγωγής παιδιών αποτελεί μια προπαγάνδα η οποία δεν ευσταθεί», είπε χαρακτηριστικά η συγγραφέας. Μετά το ξέσπασμα του πολέμου όλες οι Γερμανίδες ηλικίας μεταξύ 17 και 25 ετών ήταν υποχρεωμένες να αναλάβουν κάποιου είδους υπηρεσία. Σύμφωνα με τη Λόουερ, όλες αυτές οι γυναίκες αποτέλεσαν τμήμα μιας «χαμένης γενιάς» τα μέλη της οποίας διαμορφώθηκαν υπό την εξουσία του ναζιστικού καθεστώτος.

Τα πιο αποτρόπαια από τα εγκλήματα στα οποία συμμετείχαν οι γυναίκες του Τρίτου Ράιχ σημειώθηκαν στην αποκαλούμενη Αγρια Ανατολή, τα εδάφη που κατέκτησε η πολεμική μηχανή του ναζιστικού καθεστώτος στην Πολωνία, στην Ουκρανία και σε άλλες περιοχές της Σοβιετικής Ενωσης.

ΑΠΑΝΘΡΩΠΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ. Κάποιες από αυτές τις γυναίκες ήταν δασκάλες οι οποίες εντόπιζαν τα παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες, κάποιες άλλες ήταν νοσοκόμες οι οποίες κατέγραφαν ποια από τα νεογέννητα παρουσίαζαν συγγενείς ανωμαλίες και κατ’ επέκταση δεν είχαν δικαίωμα στη ζωή, ενώ αρκετές ήταν γραμματείς (και ερωμένες) υψηλόβαθμων στελεχών του ναζιστικού καθεστώτος και συμμετείχαν, άλλοτε ενεργά και άλλοτε παθητικά, στις εγκληματικές ενέργειες των προϊσταμένων τους.

Το πιο συγκλονιστικό σχετικά με αυτές της γυναίκες, σύμφωνα με την αμερικανίδα ιστορικό, είναι το γεγονός ότι φαίνονταν καθ’ όλα φυσιολογικές, άνθρωποι με τους οποίους ο καθένας θα μπορούσε να έχει συνδεθεί.

Λίζελοτ Μάγερ
Υπήρξε γραμματέας και ερωμένη του ναζιστή κομισάριου της πόλης Λίντα στη Λευκορωσία. Εκμεταλλευόμενη τη σχέση της με τον διοικητή της πόλης, η Μάγερ επέλεγε ποιοι από τους κρατούμενους/εργάτες θα εκτελούνταν και ποιοι θα παρέμεναν στη ζωή. Μια φορά έδωσε εντολή να εκτελεστούν 16 άνδρες μόνο και μόνο επειδή έφτασαν στην εργασία τους με καθυστέρηση λίγων λεπτών.