«Με φλαμένκο και στο σουπερμάρκετ»

Το όνομα του Αντόνιο Κανάλες εχει συνδεθεί πολλά χρόνια τώρα με το πάθος και τη φλόγα του φλαμένκο. Το 2001 είχε εμφανιστεί στο Θέατρο Λυκαβηττού με την παράσταση «Torrero». Αύριο στο Θέατρο Badminton πλαισιωμένος από χορευτές νεότερης γενιάς θα παρουσιάσει το «Gala Flameca». Μια παράσταση που, όπως λέει ο διάσημος χορευτής, «συμπυκνώνει την πρωτόγονη αγνότητα και την πιο προχωρημένη χορευτική έκφραση».

Στα χρόνια που μεσολάβησαν, ο Αντόνιο Κανάλες υποστηρίζει ότι έχει εξελιχθεί ως άνθρωπος και ως καλλιτέχνης. Και αυτό δεν είναι δύσκολο να αποδειχθεί αν κοιτάξει κανείς την πορεία του: έκανε χιλιάδες εμφανίσεις σε όλο τον κόσμο, έχει αποσπάσει πολλά βραβεία, χορογράφησε εκατοντάδες  παραστάσεις – έχει γράψει και ένα μυθιστόρημα με τίτλο «Sangre de Albero». Ολες αυτές οι δραστηριότητες συνθέτουν το πολυσχιδές ταλέντο του.

Το μεγάλο του πάθος είναι ο χορός, όμως σήμερα αν έπρεπε να κάνει μια επιλογή θα κατέληγε στον ρόλο του χορογράφου. Γιατί «έτσι μπορώ να φτάσω στην άγρια πλευρά του εαυτού μου». Το φλαμένκο ήταν πάντα «μέσα του». Αυτό τον  έθρεψε. Και όπως λέει: «Ολη μου η ζωή κινείται γύρω από το φλαμένκο. Θυμάμαι τον παππού μου, τη μητέρα μου Παστόρα, μία από τις μεγαλύτερες καλλιτέχνιδες της Ισπανίας. Αυτός ο χορός για μένα είναι η ίδια μου η ζωή, μια σχέση πάθους, ένα τραγούδι για τη σιωπηλή ομορφιά του πόνου, για τον κίνδυνο της πτώσης. Είναι ο πιο όμορφος τρόπος για να επικοινωνώ με τον κόσμο και την ψυχή μου. Είναι τρόπος ζωής. Δεν μπορείς να χορέψεις αν αυτό δεν περνάει από όλες τις εκφράσεις της ζωής σου. Ακόμη και όταν πηγαίνεις για ψώνια στο σουπερμάρκετ»!

Ο Αντόνιο Κανάλες δεν ήταν πάντα «bailaor» (χορευτής φλαμένκο). Ξεκίνησε με κλασικές σπουδές στο Εθνικό Μπαλέτο της Ισπανίας εκεί όπου θέλει να κλείσει και την καριέρα του. «Αυτή τη στιγμή ο μεγάλος σκηνοθέτης Αντόνιο Ναζάρο κάνει συγκλονιστική δουλειά. Αλλά, χωρίς αμφιβολία, για μένα είναι ένα μεγάλο όνειρο, γιατί από εκεί ξεκίνησα». Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του μετακομίζει στο Παρίσι, εντάσσεται στην ομάδα της Μαγκί Μαρέν και κάνει σπουδαίες  συμπράξεις – τις οποίες απέφυγε να σχολιάσει – με προσωπικότητες όπως ο Ρούντολφ Νουρέγιεφ και η Μάγια Πλισέτσκαγια.

Περίσσεψαν όμως τα καλά λόγια για τη νυν συνεργάτιδά του Καρίν Αμάγια, απαντώντας στην ερώτηση αν μπορεί να ξεχωρίσει κάποιος χορευτής φλαμένκο αν δεν είναι Ισπανός: «Φυσικά και μπορεί. Η Καρίν κατάγεται από το Μεξικό, όμως είναι μια από τις μεγαλύτερες χορεύτριες της γενιάς της. Είναι πραγματική απόλαυση να τη βλέπεις να χορεύει».

Η εικόνα του για τους ελληνικούς παραδοσιακούς χορούς δεν είναι ευκρινής. Ξέρει τη χορογραφία του Μορίς Μπεζάρ στους «Επτά ελληνικούς χορούς» του Μίκη Θεοδωράκη. Αλλά μέχρι εκεί. Ούτως ή άλλως, «είμαστε όλοι λαοί της Μεσογείου που αγαπάμε τον ήλιο και τη θάλασσα», λέει.