O ναζιστής της διπλανής πόρτας

«Τσ, τσ, τσ, τσ…». Η κυρία από το επάνω οροφοδιαμέρισμα σχολίαζε με αυτό το πλήρες νοημάτων υπόκωφο επιφώνημα το ρεπορτάζ για τα έργα και τις ημέρες των χρυσαυγιτών, το μπουγέλο της Ζαρούλια, τα τηλεφωνήματα του μίσους. Μία ώρα αργότερα, καταχέριζε έξαλλη τον δεκάχρονο γιο της γιατί παίζοντας το παιδί στη βεράντα έσπασε κατά λάθος τη ζαρντινιέρα με τα μυρωδικά από σπόρους με την υπογραφή του Τζέιμι Oλιβερ που ουδέποτε χρησιμοποιούσε όταν μαγείρευε (εξάλλου το «σχοινόπρασο Τζέιμι Ολιβερ» δεν είναι για να το μαγειρεύεις, είναι για να το καμαρώνεις). Δύο ώρες αργότερα την άκουσα να βρίζει την ογδοντάχρονη μάνα της. Ο άντρας της την κερατώνει. Το ξέρω… Το ξέρει κι αυτή. Θεωρεί ότι είναι αξιοπρεπής και δεν κάνει σκηνές ζηλοτυπίας. Τον μισεί όμως! Και ξεσπάει το μίσος της στους αδύναμους κρίκους…

«Τσ, τσ, τσ, τσ…». Το άκουσα πολλές φορές τις τελευταίες ημέρες. Από ομοφοβικούς ταξιτζήδες, βουλησιαρχικούς πατεράδες, συναδέλφους που θεωρούν ότι όποιος δεν συμφωνεί μαζί τους είναι εχθρός τους. Από «προϊσταμένους» που χρησιμοποιούν την εξουσία σαν τη μαρμελάδα: όσο πιο λίγη έχουν τόσο πιο πολύ την απλώνουν. Από πολιτικοποιημένους που μπερδεύουν την αντίδραση με την αντιδραστικότητα. Και από μια φίλη μου που εκβίασε με μια μη προγραμματισμένη εγκυμοσύνη τον σύντροφό της να την παντρευτεί. …Το αυγό του φιδιού μπορεί και να είναι στο ψυγείο σου, δίπλα στο βούτυρο. Το πιθανότερο είναι ότι δεν θα επωασθεί ποτέ. Αλλά να το ξέρεις, είναι εκεί…