e-mail

Μάθε παιδί μου γράμματα

Dear Φοίβη,

Εγώ γράμματα πολλά δεν ξέρω, σου το δηλώνω. Το λύκειο το τελείωσα σε μια κωμόπολη της Αρκαδίας πριν από χρόνια, έδωσα και Πανελλαδικές για πανεπιστήμιο, δεν πέρασα με την πρώτη, τα παράτησα και έκτοτε καμία σχέση δεν είχα με την εκπαίδευση. Από εκείνα όμως τα χρόνια βρε Φοίβη μου, ένα πράγμα θυμάμαι και αν κάνω λάθος, θέλω να με διορθώσεις χωρίς να ντραπείς: όταν δίναμε εξετάσεις για το ελληνικό πανεπιστήμιο θυμάμαι πως εισαγόμασταν μόνο σε μία σχολή και όχι σε δυο – τρεις όπως η Ουρανία, η κόρη του Μιχαλολιάκου ντε, η γυναίκα πολυμηχάνημα, που στα 25 της είναι κατά δήλωσή της πτυχιούχος Ψυχολογίας και Κοινωνιολογίας. Σου το ξαναλέω. Επαφή με την εκπαίδευση δεν έχω μεγάλη. Μια μυρωδιά όμως από τα εκπαιδευτικά συστήματα που τελευταία τα αλλάζουμε σαν τα πουκάμισα την έχω. Παρ’ όλα αυτά ποτέ μου δεν άκουσα, δεν είδα δεν ενημερώθηκα βρε αδελφέ πως στη μία σχολή σου κάνουν δώρο άλλη μία. Σαν το σαμπουάν με τη μαλακτική, αν καταλαβαίνεις τι εννοώ. Εκτός βέβαια και αν είσαι Ουραν(ι)ο-κατέβατη. Ε, εδώ σηκώνω τα χέρια ψηλά και σκίζω το απολυτήριό μου. Και ας είναι το μόνο που έχω.

ΥΓ. Εχω ακούσει πως η καλλιέργεια εξημερώνει τα ήθη (και τα πλήθη). Στην περίπτωσή της μάλλον δεν ισχύει αφού δήλωσε, αναφερόμενη στην Κική Δημουλά «που είναι αριστερή από παλιά», πως «αν ήταν στο χέρι της θα δολοφονούσε όλους αυτούς που την ανάγκασαν να διαβάσει τα ποιήματά της για τις Πανελλαδικές Εξετάσεις».

Ελένη Πουλοπούλου, Τρίπολη

Αγαπητή Ελένη,

Μακάρι με κάποιο απίθανο ή πιθανό τρόπο (π.χ. να φοιτούσε παράλληλα σε δημόσιο και σε ιδιωτικό πανεπιστήμιο) η θυγατέρα Μιχαλολιάκου να έχει πάρει και περισσότερα από δύο πτυχία. Γιατί θα είχα περισσότερους καθηγητές να ρωτήσω πώς αντιδρούσε η Ουρανία όταν, υπό κανονικάς συνθήκας θερμοκρασίας και πιέσεως, μάθαινε το άλφα βήτα της Ψυχολογίας και της Κοινωνιολογίας. Εφτυνε (όπως η μαμά της) τους συμμαθητές της; Εχωνε τα δάχτυλά της στα αυτιά και στη μύτη του διπλανού της; Ή δάγκωνε τον ίδιο τον καθηγητή; Εκτός αν δεν παρακολουθούσε το μάθημα γιατί κρυβόταν κάτω από το θρανίο και έτρωγε γαριδοτυροπιτάκια ακούγοντας στο walkman Σφακιανάκη. Δηλαδή Ελένη μου, δεν πά’ να έχει όχι δύο αλλά είκοσι δύο πτυχία! Ε, και; Εμαθε να σκέφτεται («Ο Αγώνας είναι αυτοτελής ενέργεια και ύπαρξη. Η δικαίωση είναι  προαιρετική…») ή να συμπεριφέρεται (έχει προσαχθεί για ξυλοδαρμό μετανάστη); Οσο για το ότι θα δολοφονούσε αυτούς που την ανάγκασαν να μάθει ποιήματα της Δημουλά, είναι τόσο νοσηρά διαστρεβλωμένη η σχέση αιτίας – αιτιατού σε αυτή τη σκέψη που θα αρχίσω να πιστεύω ότι και ο ναζισμός έχει να κάνει με την κληρονομικότητα…

Miss Violence

Αγαπητή κυρία Φοίβη καλημέρα σας,

Θέλω να σας διηγηθώ ένα περιστατικό για να μου πείτε τη γνώμη σας, ως βέρα Αθηναία που είστε. Είμαι κι εγώ. Και συνηθίζω να βγαίνω από το σπίτι μου πάντα με το χαμόγελο στα χείλη. Ετσι έγινε και πριν από μερικές ημέρες, που πήγαινα πρωί πρωί στη μοδίστρα. Κρατούσα στα χέρια μου δύο μεγάλες χάρτινες σακούλες με ρούχα για μεταποίηση -πού χρήματα για να αγοράσουμε καινούργια; Ξέρετε τώρα τι εννοώ – που σας διαβεβαιώ ότι ήταν πανάλαφρες. Διασχίζω τον δρόμο και καθώς πάω να περάσω ανάμεσα σε δύο παρκαρισμένα αυτοκίνητα για να ανέβω στο απέναντι πεζοδρόμιο, διασταυρώνομαι με μια γυναίκα που ερχόταν φουριόζα από την αντίθετη κατεύθυνση. Της κάνω χώρο, της χαμογελάω και τρώω ένα χαστούκι σβουριχτό. Ναι, καλά διαβάσατε. Χαστούκι τόσο δυνατό που άφησε δαχτυλιές στο μάγουλό μου. Αυτή συνέχισε σαν φρεγάτα τον δρόμο της κι εγώ έμεινα να την κοιτάζω έκπληκτη μαζί με άλλους περαστικούς και γείτονες που έτυχε να είναι εκείνη την ώρα στον δρόμο. Θυμόσαστε την ταινία «Amici miei»; Ε, ναι λοιπόν ένιωσα σαν κομπάρσα στη σκηνή με το τρένο που φεύγει. Και δεν μπορώ πια να βγω από το σπίτι μου με την άνεση που είχα παλαιότερα. Κοιτάζω αριστερά, κοιτάζω δεξιά και αφού βεβαιωθώ ότι δεν υπάρχει ψυχή ξεμυτίζω. Μήπως πρέπει να πάω σε ψυχίατρο; Θα με  βοηθήσει άραγε να αντέξω τους τρελούς της γειτονιάς μου, που πολλαπλασιάζονται σαν τα μανιτάρια;

Με εκτίμηση, Λόλα Ευθυμίου, Κυψέλη

Καλέ κυρία Λόλα μου,

Είναι τόσο σουρεαλιστική η σκηνή που μου περιγράφετε που αναρωτιέμαι μήπως πράγματι γυριζόταν κάποια ταινία, στην οποία άθελά σας εμφανιστήκατε ως κομπάρσος. Aν όχι, μια συμβουλή έχω να σας δώσω. Ασ’ τους τρελούς στην τρέλα τους και μην τους συνεφέρεις! Το ξέρω, τσούζει το μάγουλο, αλλά παρά να πέφτουν απελπισμένοι άνθρωποι από τις ταράτσες, δεν είναι καλύτερα να πέφτουν χαστούκια; Αγαπησιάρικα, όχι κασιδιάρικα! Αστέρια, χαστούκια και φιλιά. Αυτά να πέφτουν μόνο…

ΥΓ. Η  μοδίστρα καλή; Αν ναι, παρακαλώ να μου τη συστήσετε.