Η Πόλυ Πάνου θα υπηρετήσει και την πιο έντεχνη πλευρά του τραγουδιού, αφού θα πει και «Τα παιδιά του Πειραιά» του Χατζιδάκι, τα «Σε ποιο βουνό» και «Αστέρι μου, Φεγγάρι μου» του Θεοδωράκη και βέβαια τα «Κόκκινα Φανάρια» και «Καρδιά μου μ’ αλησμόνησες» του Ξαρχάκου. Με τον τελευταίο θα συνεργαστούν και στη μουσική παράσταση «Αμάν Αμήν» το 1990.
Κρατήστε ακόμη το «Τι σου ‘κανα και πίνεις» των Μίμη Πλέσσα -Λευτέρη Παπαδόπουλου που η νεότερη γενιά γνώρισε από την επανεκτέλεση της Μελίνας Ασλανίδου, αλλά η πρώτη εκτέλεση στην ταινία «Ολγα, αγάπη μου» του Γιάννη Δαλιανίδη (1968) παραμένει ασύγκριτη.
Επίσης – είναι ξεχασμένο αυτό – ερμήνευσε τη δεκαετία του ’60 και το περίφημο εργατικό σουρεαλιστικό τραγούδι του Θεόδωρου Δερβενιώτη «Στον ήλιο και στο Διάστημα». Με μια σειρά επιτυχιών, ανάμεσά τους τα «Της αμαρτίας το στρατί» και «Η αμαρτωλή» (ούρλιαζαν οι πόρνες στου Τζίμη του Χοντρού όταν το έλεγε, όπως εξομολογούνταν η ίδια), άφησε τη σφραγίδα της ως η ερμηνεύτρια των «αμαρτωλών» γυναικών.
Η Κυρία Πολυτίμη ήταν μια αρχοντική γυναίκα, με μια πληθωρική φωνή και με έναν κώδικα παλαιάς κοπής. Κρατούσε τον λόγο της, περήφανη, εξωστρεφής. Εκανε δύο γάμους (με τον Στέλιο Πελαγίδη και τον δημοσιογράφο Γιάννη Μπίθα και έχει έναν γιο τον Βαγγέλη), αγαπήθηκε από τον κόσμο και τους μουσικούς. Εγινε μύθος.
Να ένα παράδειγμα για τον κώδικα του λόγου και της στάσης που σήμερα δείχνει να εκλείπει στον χώρο του τραγουδιού: το 1966 οι Πάνος Γαβαλάς, Γρηγόρης Μπιθικώτσης, Στέλιος Καζαντζίδης και εκείνη κάνουν συζητήσεις να ιδρύσουν την εταιρεία Βεντέτα. Τελικά οι Μπιθικώτσης και Καζαντζίδης, ενώ αρχικά συμφωνούν, αποχωρούν και μένει μόνο η Πάνου με τον Γαβαλά που τελικά προχωρούν το εγχείρημα μόνοι τους και με μεγάλο κόστος.
Η ίδια θα τιμήσει τις φιλίες της (λάτρευε τον Πάνο Γεραμάνη και τη Ναυσικά) και τον λόγο της μέχρι τέλους, μια γυναίκα απλή, βρισκόνταν κοντά στους άλλους αλλά και κοκέτα, πάντα καλοντυμένη.
Μένει πλέον να αποτιμηθεί η συμβολή της και η ξεχωριστή της παρουσία στο λαϊκό τραγούδι από τις επόμενες γενιές των ερευνητών.