Οι ελληνικές ημέρες του Καπότε

Καλοκαίρι 1965. Το κακό παιδί της λογοτεχνικής σκηνής της Νέας Υόρκης, ο συγγραφέας των μπεστ σέλερ που έφερε ένα νέο είδος γραφής το οποίο συνδύαζε τις μεθόδους της λογοτεχνίας με εκείνη της δημοσιογραφικής έρευνας και αφήγησης, ο ομοφυλόφιλος που αποζητούσε διαρκώς τα σκάνδαλα και τη φιλία ισχυρών, είναι έτοιμος να σαλπάρει συντροφιά με μια φίλη του από τον Πειραιά προς τα τουρκικά παράλια με ένα πολυτελές γιοτ, καλεσμένος ενός καλλιεργημένου και πάμπλουτου ζεύγους.

Δεν είναι άλλος από τον Τρούμαν Καπότε. Τα πράγματα όμως δεν πάνε σύμφωνα με το πρόγραμμα. Οι οικοδεσπότες – Τζιάνι και η Μαρέλα Ανιέλι της οικογένειας της Ιταλίας που έχουν δημιουργήσει την αυτοκινητοβιομηχανία Φίατ – δεν μπορούν να ακολουθήσουν λόγω πένθους που βαραίνει την οικοδέσποινα.

Ενας αγαπημένος φίλος – και ίσως κάτι περισσότερο για την ωραία κυρία που συνταξίδευε με τον συγγραφέα, την Κάθριν Γκράχαμ, εκδότρια της εφημερίδας «Ουάσιγκτον Ποστ» που στο διήγημα έχει το ψευδώνυμο κυρία Ουίλιαμς -, ο κυβερνήτης του Ιλινόι Αντλέι Στίβενσον, πεθαίνει ξαφνικά λίγες ημέρες πριν από την αναχώρηση. Η κρουαζιέρα όμως πραγματοποιείται. Κάτι ο κυνισμός των καλεσμένων, κάτι το χασίς που προστίθεται στη συντροφιά, διορθώνουν την κατάσταση. Και ο συγγραφέας καταγράφει σε ένα άγνωστο έως πρόσφατα διήγημά του έξι σελίδων τις εντυπώσεις του.

«Την προηγουμένη της αναχώρησης η κυρία Ουίλιαμς κι εγώ φτάσαμε στον Πειραιά όπου είχε αράξει το σκάφος Μαγεία”. Ηταν λευκό με χρυσή διακόσμηση και λαμπερά μαονένια καταστρώματα. Τόσο όμορφο», γράφει ο Τρούμαν Καπότε. «Μέσα σε μια ώρα διασχίζαμε το λαμπυρίζον Αιγαίο. Καθώς ο ουρανός άρχισε να βαθαίνει και καθώς ένα καινούργιο φεγγάρι, λεπτό όσο μια φέτα λεμονόφλουδας, ανέτειλλε, αντικρίσαμε το απότομο σκούρο μπλε όγκο του Σπετσαϊπούλου (σ.σ. κατά λάθος αντί για Σπετσοπούλα), το ιδιωτικό νησί του έλληνα εφοπλιστικού κολοσσού Σταύρου Νιάρχου (…). Η ζωηρή και ευαίσθητη κυρία Νιάρχου, Ευγενία, μας υποδέχθηκε στο λιμάνι». Και αφού περιγράφεται  το δείπνο με τους γαντοφορεμένους υπηρέτες κάτω από τα άστρα και υπό το φως των κεριών, ο Καπότε καταγράφει τη στιγμή της αναχώρησης της «Μαγείας» την επομένη το πρωί.

«Το επόμενο πρωί, η Ευγενία, που στεκόταν στην προκυμαία, μας αποχαιρετούσε από μακριά με ένα μαντίλι και ένα χαμόγελο – θα ήταν κάτι περισσότερο από έναν μελαγχολικό αποχαιρετισμό αν γνωρίζαμε ότι ήταν η τελευταία φορά που τη βλέπαμε. Μόλις λίγα χρόνια αργότερα, οι συνθήκες εξακολουθούν να είναι κάπως αδιευκρίνιστες, επρόκειτο να χαθεί στο Σπετσαϊπούλου και να ταφεί εκεί».

Το διήγημα χάθηκε μέσα στη σκόνη και τα ράφια της Βιβλιοθήκης της Νέας Υόρκης. Ηταν ένα ακόμη άτυχο κομμάτι ενός μεγαλύτερου ναυαγίου που στοίχειωνε τη σκέψη του Τρούμαν Καπότε. Ενός βιβλίου που έγραφε επί δύο δεκαετίες γεμάτου διηγήματα, το οποίο θα ξεσκέπαζε τη βρωμιά της νεοϋορκέζικης ελίτ και για το οποίο θα πληρωνόταν με ένα εκατ. δολάρια. Τίτλος του «Οταν οι προσευχές εισακούονται» (Answered Prayers). Δεν ολοκληρώθηκε ποτέ.

Μόνο τρία διηγήματα ήταν γνωστά από αυτό το ατελέσφορο εγχείρημα, είδαν το φως της δημοσιότητας στο περιοδικό «Esquire» το 1976 και προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις καθώς θεωρήθηκε προδότης του κόσμου με τον οποίο συναναστρεφόταν. Tα υπόλοιπα ουδέποτε εμφανίστηκαν, παρά το γεγονός ότι ο ίδιος ο συγγραφέας διατεινόταν ότι είχε ολοκληρώσει το πόνημά του, αν και πολλοί υποστηρίζουν πως δεν συνέχισε να γράφει όταν εισέπραξε τις αντιδράσεις από τα πρώτα κεφάλαια που δημοσιεύτηκαν.