Ενα άτακτο, φασαριόζικο παιδί

Ο Πέερ Στάινμπρουκ ξέρει τη θέα από τα ύψη της γερμανικής πολιτικής: επί τέσσερις δεκαετίες έχει εργαστεί στην Καγκελαρία, διετέλεσε πρωθυπουργός του πιο πολυπληθούς γερμανικού κρατιδίου και βοήθησε ως υπουργός Οικονομικών να βγει σχεδόν αλώβητη η χώρα του από την οικονομική κρίση του 2008. Κι όμως, η πολιτική εμπειρία και η πανθομολογούμενη εξαιρετική ευφυΐα του δεν φαίνεται να μπορούν να οδηγήσουν τους Σοσιαλδημοκράτες σε εκλογική νίκη. Παρ’ ότι το διακύβευμα ήταν μεγαλύτερο από κάθε άλλη φορά, ούτε τώρα ο Στάινμπρουκ δεν απέφυγε τις συνήθεις γκάφες του, αν και τις δύο τελευταίες εβδομάδες έδειξε πολύ πιο επιθετικός και τολμηρός από την Καγκελάριο, γεγονός που του έδωσε πόντους.

Ο 66χρονος υποψήφιος των Σοσιαλδημοκρατών για την Καγκελαρία είναι ένας πολιτικός κάποιες φορές ανυπόμονος, συχνά άκομψος στις εκφράσεις του, με προτίμηση στις «καθαρές κουβέντες», όπως του αρέσει να επαναλαμβάνει συχνά. Προσπάθησε να κεφαλαιοποιήσει αυτή την ποιότητα στην προσπάθειά του να εκδιώξει την Ανγκελα Μέρκελ από την Καγκελαρία. «Αυτό που χρειάζεται είναι μια κυβέρνηση που έχει ηγέτη, που δεν κάνει συνέχεια κύκλους όπως συμβαίνει τα τελευταία τέσσερα χρόνια», είπε ανοίγοντας την μοναδική τηλεοπτική του συζήτηση με τη Μέρκελ στη διάρκεια της φετινής προεκλογικής εκστρατείας. «Μην αφεθείτε να σας νανουρίσουν».

«Αν εκείνη είναι η μητερούλα που καθησυχάζει τους πάντες ότι θα τους φροντίσει», λέει στα «ΝΕΑ» ο Γκερντ Νιουμπάουερ, πολιτικός επιστήμονας στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου, «εκείνος είναι το άτακτο παιδί που μιλάει δυνατά και κάνει φασαρία, προκαλεί». Μια εβδομάδα πριν τις εκλογές, εμφανίστηκε στο εξώφυλλο του περιοδικού της «Σιντόιτσε Τσάιτουνγκ» να υψώνει το μεσαίο του δάχτυλο απαντώντας σε μια ερώτηση για τις – όχι σπάνιες – γκάφες του, μια χειρονομία που οι αντίπαλοί του ισχυρίζονται ότι δεν είναι αντάξια ενός μελλοντικού καγκελάριου.

Ο μέντορας του, πρώην καγκελάριος της Δυτικής Γερμανίας Χέλμουτ Σμιτ, υποστηρίζει πάντως ότι ο Πέερ διαθέτει ό,τι χρειάζεται για να ηγηθεί της χώρας και να κερδίσει τις εκλογές, καθώς «έχει μια ιδιαίτερη ικανότητα να κερδίζει την εμπιστοσύνη και συνεπώς τις ψήφους των πολιτών που δεν αυτοχαρακτηρίζονται ιδιαίτερα αριστεροί». Αλλωστε δεν τα πάει καλά και με όλους στο κόμμα του, όπου οι περισσότεροι είναι πιο αριστεροί από τον ίδιο. Ενόσω ήταν στην κυβέρνηση, είχε σχολιάσει ότι το κοινό θεωρεί κάποιους Σοσιαλδημοκράτες «κλαψιάρικα μωρά».

Το βιογραφικό του είναι εντυπωσιακό. Από το 1978 έως το 1981 είχε διατελέσει βοηθός στην Καγκελαρία του Σμιτ για θέματα έρευνας και τεχνολογίας. Επειτα από μικρή παραμονή στη διπλωματική αποστολή της Δυτικής Γερμανίας, στην Ανατολική Γερμανία, κατέλαβε σειρά ομοσπονδιακών και κρατικών θέσεων πριν γίνει υπουργός Οικονομικών πρώτα στο Σλέσβιχ – Χόλσταϊν και μετά στη Βόρεια Ρηνανία – Βεστφαλία, το πολυπληθέστερο κρατίδιο της χώρας. Τελικά ανέλαβε τη δουλειά του κυβερνήτη το 2002 όταν ο προκάτοχός του μπήκε στην κυβέρνηση του τότε καγκελάριου Γκέρχαρντ Σρέντερ.

Εχασε στις τοπικές εκλογές το 2005 εν μέσω αντιδράσεων για τις μεταρρυθμίσεις στο κράτος πρόνοιας και τον εργασιακό τομέα που εισήγαγε ο Σρέντερ – λήγοντας την 39χρονη παραμονή στην εξουσία του κόμματός του στη βιομηχανική καρδιά της Γερμανίας. Το σοκ οδήγησε τον Σρέντερ στο να ανακοινώσει πρόωρες εκλογές, οι οποίες έφεραν τη Μέρκελ στην Καγκελαρία επικεφαλής μεγάλου συνασπισμού. Ο Στάινμπρουκ έγινε υπουργός Οικονομικών και το 2008 μαζί διαβεβαίωσαν τους Γερμανούς όταν ξέσπασε η κρίση ότι όλες οι καταθέσεις τους είναι ασφαλείς.

Φέτος, εκτός από τις εσωτερικές γκάφες, προκάλεσε και διεθνή σάλο όταν σχολίασε ότι τις εκλογές στην Ιταλία κέρδισαν «δύο κλόουν» – ο κωμικός Μπέπε Γκρίλο και ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι. Ο Πρόεδρος της Ιταλίας ακύρωσε προγραμματισμένη συνάντηση μαζί του σε ένδειξη διαμαρτυρίας. Δέχθηκε επίσης κριτικές για τα μεγάλα ποσά με τα οποία αμείβεται για τις δημόσιες ομιλίες του αφότου έφυγε από την κυβέρνηση το 2009.

Οσον αφορά την Ελλάδα, σε όλη τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας έκανε επιθέσεις στη Μέρκελ για την επιβολή της άγριας λιτότητας χωρίς κίνητρα για ανάπτυξη, κάτι που θεωρεί απαραίτητο για να σταθεί η χώρα μας – όπως και τα άλλα κράτη του χρεωμένου Νότου – στα πόδια της.