Το μαύρο κουτί της συντριβής

Με εντυπωσιακά αποτελέσματα στην Καντού, τόσο στο ιταλικό πρωτάθλημα όσο κυρίως την Ευρωλίγκα από όπου έγινε δημοφιλής, ο Τρινκιέρι ύστερα από την… αρπαγή του ωραίου Φώτη (Κατσικάρη) από τη ρωσική ομοσπονδία ήταν η καλύτερη επιλογή. Εκπρόσωπος μιας φιλοσοφίας που παραπέμπει στο σερβικό στυλ, απ’ όπου έχει επηρεαστεί το ελληνικό μπάσκετ λόγω της απόβασης σέρβων προπονητών (Ομπράντοβιτς, Iβκοβιτς, Σάκοτα, Τζούροβιτς, κ.ά.) τις προηγούμενες δεκαετίες, μοντέρνος, φιλόδοξος, εργατικός και με καλό όνομα στην αγορά, ο 45χρονος προπονητής έμοιαζε ιδανική περίπτωση για το βαλάντιο της ελληνικής ομοσπονδίας. Οι επιλογές για το τελικό ρόστερ πολλές, σε σημείο προβλήματος, και ποιοτικές σε βαθμό να δημιουργούν υπεροψία, αν και από το 2009 η Ελλάδα οδεύει από αποτυχία σε (μεγαλύτερη) αποτυχία.

Τι έφταιξε όμως κι από την αναγέννηση της εθνικής ομάδας μέσα από τα καθαρά νερά της λίμνης των Ιωαννίνων, φθάσαμε στο ναυάγιο στον Λιουμπλιανίτσα; Το τοπίο είναι θολό όσο τα νερά του ποταμού που διασχίζει την πρωτεύουσα της Σλοβενίας και «ΤΑ ΝΕΑ» αναζητώντας τα αίτια της αποτυχίας ανοίγουν το φάκελο της εθνικής ομάδας αποκαλύπτοντας γεγονότα, παρασκήνια και λάθη.

Το βέβαιο είναι πως ούτε ο Τρινκιέρι είναι κακός προπονητής ούτε οι παίκτες της Εθνικής ανίκανοι να οδηγήσουν έστω στα προημιτελικά την ελληνική ομάδα, μα ούτε, τέλος, η ομοσπονδία δεν διαθέτει την κρίση και την εμπειρία να διαχειριστεί καταστάσεις. Δεν φταίει λοιπόν κανείς εξ ολοκλήρου και η ευθύνη (δικαίως) πρέπει να επιμεριστεί σε όλους. Σε κάποιους λιγότερο, σε άλλους περισσότερο.

ΧΩΡΙΣ ΠΑΘΟΣ. Εκείνη που αναλογεί στους παίκτες εντοπίζεται στην άνευρη και απαθή αντιμετώπιση του αγώνα – κλειδί για τη συνέχεια του Ευρωμπάσκετ, με τη Φινλανδία στο Κόπερ. Είναι αδιανόητο σε ματς που η ομάδα γνωρίζει ότι το αποτέλεσμα μπορεί να τη στείλει στα προημιτελικά ή να τη «χαντακώσει» στη β’ φάση, να αγωνίζεται με τόσο περιορισμένη κατανάλωση ενέργειας. Δεν θα δικαιολογείτο, αλλά τουλάχιστον θα εξηγείτο, αν ο αγώνας ήταν στην αρχή της α’ φάσης και ουδείς θα μπορούσε να προβλέψει πως η Φινλανδία θα έκανε την έκπληξη να προκριθεί, οπότε το αρνητικό για την Ελλάδα αποτέλεσμα θα μεταφερόταν στην επόμενη φάση. Το ματς όμως έγινε στο Κόπερ την τελευταία αγωνιστική και ήταν γνωστό πως είχαν προκριθεί και οι Φινλανδοί.

Από εκεί και πέρα η ευθύνη βαραίνει άλλους! Οσοι γνωρίζουν καλά τα εσωτερικά της εθνικής ομάδας, τις αντιστάσεις και τις αντοχές της, υποστηρίζουν πως η αντίστροφη μέτρηση άρχισε πριν από το καταδικαστικό ματς με τη Φινλανδία. Εχουν τη γνώμη πως ουσιαστικά η κατάρρευση συνέβη μετά την ήττα από την Ιταλία.

Από την κλήρωση των ομίλων ως βασικοί αντίπαλοι είχαν αναγνωριστεί η Ρωσία και η Τουρκία. Η Εθνική νίκησε αρχικά τη Σουηδία και κατόπιν τα δύο «μεγάλα ονόματα» του ομίλου, σημειώνοντας τα αποτελέσματα που είχε θέσει ως στόχο. Δεν πέτυχε όμως τον βασικό της στόχο που ήταν η πρωτιά στον όμιλο. Οι Ρώσοι και οι Τούρκοι με μύρια προβλήματα έμειναν εκτός νυμφώνος και η ήττα από τους Ιταλούς σοκάρισε την ομάδα, που αγωνίστηκε δίχως τον τραυματισμένο ηγέτη της Βασίλη Σπανούλη.

Οι ενστάσεις που εξαρχής υπήρχαν (κυρίως για τον ελάχιστο αριθμό των γκαρντ: Σπανούλης, Ζήσης, Σλούκας) για το ρόστερ της Εθνικής έγιναν πρώτο θέμα συζήτησης. Η αμφισβήτηση για τη στελέχωση της ομάδας προκάλεσε διαρροές για την επιλογή των παικτών. Εκείνες με τη σειρά τους δημιούργησαν σενάρια για τις σχέσεις του Τρινκιέρι με τους βοηθούς του και αίφνης πολλά μέλη της ομάδας, με πρώτο τον Ιταλό, επιδόθηκαν σε κυνήγι φαντασμάτων.