Ελληνοκαναδικός έρωτας

Ηταν 17 Μαρτίου 2007, ανήμερα της γιορτής του Αγίου Πατρικίου, στο Τορόντο του Καναδά. Η Εριν είχε πάει με τις φίλες σε ένα πάρτι σε ιρλανδική παμπ. Οταν έφτασε εκεί, άφησε το παλτό της σε ένα από τα τραπέζια όπου καθόταν μια παρέα αγοριών. Οι ευγενείς κύριοι είχαν επιτρέψει στα κορίτσια να ακουμπήσουν τα πράγματά τους σε μια από τις καρέκλες που δεν χρησιμοποιούσαν. Ανάμεσά τους ήταν και ο Νίκος. Η Εριν μόλις τον είδε εντυπωσιάστηκε και όλο το βράδυ έβρισκε αφορμή για να πηγαίνει συνεχώς κοντά του, δήθεν ότι κάτι έψαχνε στην τσάντα της. Τελικά, ύστερα από τρεις φορές που πήγε για να βάλει – και καλά – λίπγκλος, ο Νίκος της ζήτησε να χορέψουν. Από τότε είναι μαζί.

Και οι δύο σπούδαζαν τότε στο Τορόντο. Εκείνη, 25 ετών, είναι γέννημα – θρέμμα Καναδή και σήμερα εργάζεται ως επιμελήτρια εκθέσεων. Της αρέσει να βλέπει εκθέσεις σε μουσεία και αίθουσες τέχνης και να τρώει ό,τι καλό της φτιάχνει ο αγαπημένος της. Ο σύντροφός της, 27 ετών, έχει γεννηθεί στο Γουίνιπεγκ, με καταγωγή από την Πελοπόννησο, και είναι μηχανικός. Αγαπά το ποδόσφαιρο, ωστόσο ο ένας πάντα ακολουθεί τον άλλο στις αγαπημένες του δραστηριότητες. Τους αρέσει να πηγαίνουν για σούσι και να βλέπουν σινεμά.

Η Εριν, πέντε χρόνια μετά την πρώτη γνωριμία τους, τελείωσε πρώτη τις σπουδές της και επέστρεψε στο Γουίνιπεγκ, την πόλη καταγωγής της. Επειτα από μερικές εβδομάδες πήγε και ο Νίκος εκεί για τα Χριστούγεννα. «Υποτίθεται ότι θα πήγαινα την προπαραμονή των Χριστουγέννων», λέει ο ίδιος, «αλλά ήθελα τόσο πολύ να τη δω και έτσι άλλαξα το εισιτήριό μου και έφυγα δύο ημέρες νωρίτερα. Της έκανα έκπληξη στη δουλειά της και πήγαμε μέχρι το Φορκς, ένα πολύ όμορφο μέρος στο Γουίνιπεγκ, όπου συναντώνται δύο ποτάμια». Καθώς ο Νίκος ήταν σιωπηλός, η Εριν υποπτευόταν ότι κάτι επρόκειτο να συμβεί. Περπάτησαν πλάι πλάι, μέχρι που έφτασαν σε ένα σημείο με άπλετη θέα προς τον ορίζοντα. Ατενίζοντας τα δύο ποτάμια που ενώνονται, ο Νίκος είχε σκοπό να ζητήσει από την αγαπημένη του να ενωθούν και εκείνοι με τα δεσμά του γάμου. Αρχισε να της λέει διάφορα ρομαντικά, μέχρι που έπεσε στο ένα γόνατο και της ζήτησε να παντρευτούν. Εκείνη χωρίς δεύτερη σκέψη απάντησε «ναι» και αμέσως πήρε τηλέφωνο τους φίλους και την οικογένειά της για να τους ανακοινώσει τα νέα. Μετά πήγαν στο αγαπημένο της εστιατόριο, όπου ένα μπουκάλι σαμπάνια τους περίμενε στο τραπέζι για να γιορτάσουν.

Ο πατέρας τού Νίκου έχει δεκατέσσερα αδέλφια και ήταν ο μόνος ο οποίος έφυγε από την Ελλάδα και πήγε στον Καναδά. Ο γιος του έχει κρατήσει γερούς δεσμούς με την οικογένειά του, την οποία και επισκέπτεται αρκετά συχνά. Ετσι ήταν πολύ σημαντικό να μοιραστεί μαζί τους, και ειδικά με την αγαπημένη του γιαγιά, αυτή την ημέρα. Πρώτα και δεύτερα ξαδέλφια, θείοι, θείες, οι καλεσμένοι ήταν περίπου εκατόν σαράντα άτομα μόνο από την πλευρά της οικογένειας του γαμπρού. Ο γάμος τους έγινε στην εκκλησία όπου έχουν γίνει οι περισσότεροι γάμοι και βαφτίσια των συγγενών του, στο χωριό του πατέρα του, τα Δουναίικα Ηλείας. Η Εριν είχε επισκεφθεί την Ελλάδα ήδη δύο φορές, πρώτα ως φοιτήτρια Αρχαιολογίας και μετά για τον γάμο του αδελφού τού Νίκου. Ερωτεύτηκε την ομορφιά της χώρας και πέρασε αξέχαστα όταν πρωτογνώρισε την οικογένεια του αγαπημένου της. Η ίδια ήθελε να μοιραστεί την αγάπη της για την Ελλάδα με τους φίλους και την οικογένειά της και έτσι ο γάμος ήταν η καλύτερη αφορμή. Αποφάσισαν να κάνουν ένα επίσημο πάρτι αρραβώνων στον Καναδά, ωστόσο προς μεγάλη τους έκπληξη τελικά εβδομήντα έξι άτομα ταξίδεψαν στην Ελλάδα.

Για το νυφικό της η Εριν πήγε σε διάφορα καταστήματα. Οταν φόρεσε το κατάλληλο, κατάλαβε ότι ήταν αυτό που ήθελε πριν καν δει τον εαυτό της στον καθρέφτη. Το δαχτυλίδι ήταν της προγιαγιάς της, το οποίο της έδωσε η μητέρα της πριν από τους αρραβώνες. Μετά αγόρασαν τη βέρα του Νίκος έτσι ώστε να ταιριάζει με αυτό της Εριν, αλλά και με το δαχτυλίδι που ο ίδιος φοράει στο μικρό του δάχτυλο. Αυτό είναι κάτι που συνηθίζουν όλοι οι μηχανικοί στον Καναδά.

Ο ξάδελφος του Νίκος, ο Βασίλης, τους βοήθησε πολύ στην επιλογή των μουσικών και του DJ. Η ζωντανή ορχήστρα συνόδευσε τη νύφη στην εκκλησία και έπαιξε ελληνικά στη δεξίωση. Φωτογράφος ήταν η Μαγδαληνή Κούρτη, η οποία είχε φωτογραφίσει και τον γάμο του αδελφού τού Νίκου στην Καλαμάτα. Κουμπάρα της Εριν ήταν η καλύτερη της φίλη, η Κάθριν, με την οποία είναι φίλες από έξι ετών. Οι δύο τους ονειρεύονταν τους γάμους τους από την εποχή που ήταν κοριτσάκια. Ετσι, όταν ήρθε η ώρα, ήξερε ότι εκείνη θα ήταν η πρώτη της επιλογή. Ο Νίκος επέλεξε τον φίλο του Δημήτρη. Οι μπαμπάδες τους μετανάστευσαν μαζί στον Καναδά και από μικροί έχουν μεγαλώσει σαν αδέλφια.

Στον Καναδά υπάρχει το εξής έθιμο που το ζευγάρι ακολούθησε: οι καλεσμένοι χτυπούν τα μαχαίρια τους στα ποτήρια προκειμένου να φιληθεί το ζευγάρι. Τήρησαν πάντως και το έθιμο που θέλει τη νύφη να πετάει την ανθοδέσμη της στις ανύπαντρες καλεσμένες και όποια την πιάσει να είναι  η επόμενη που θα παντρευτεί. Οι κουμπάροι, οι γονείς και οι νεόνυμφοι εκφώνησαν λόγους κατά τη διάρκεια του δείπνου και οι πρώτοι χοροί του ζευγαριού ήταν ένας ελληνικός και ένας καναδικός.