Aγαπημένε μου βιαστή

Για κάποιους είναι ένα τραγικό θύμα που βιάστηκε στα 13 του χρόνια. Γι’ άλλους πάλι ήταν – και εξακολουθεί να είναι – μια πόρνη που εξαρχής στόχευε να ξαπλώσει στο κρεβάτι με τον Πολάνσκι για να κερδίσει λίγες στιγμές δημοσιότητας. Η 50χρονη σήμερα Σαμάνθα Γκέιμερ, με αφορμή την κυκλοφορία της αυτοβιογραφίας της «Το κορίτσι: μια ζωή στη σκιά του Ρομάν Πολάνσκι», δηλώνει στους βρετανικούς «Τάιμς» πως οι γνώμες διχάστηκαν από την πρώτη στιγμή που η υπόθεση είδε τα φώτα της δημοσιότητας και υπήρχαν απόψεις που την πλήγωσαν βαθιά. Της φαίνεται, άλλωστε, αδιανόητο μέχρι και σήμερα να θεωρούν κάποιοι πως το διασκέδασε κιόλας.

«Ημουν μόνο 13 ετών. Και επισήμως, επομένως, είναι βιασμός. Δεν ήθελα να κάνω αυτό που συνέβη, επομένως είναι βιασμός. Με όποιον τρόπο και αν προσπαθήσει κάποιος να το ορίσει, εξακολουθεί να είναι βιασμός. Του είχα πει ξεκάθαρα όχι, ακόμα και αν μερικοί ισχυρίζονται το αντίθετο», σχολιάζει η συγγραφέας και μητέρα τριών παιδιών, η οποία εξομολογείται πως εάν είχε μιλήσει νωρίτερα στη μητέρα της για το στενό μαρκάρισμα που δεχόταν από τον βραβευμένο δημιουργό, όλη της η ζωή θα ήταν σήμερα εντελώς διαφορετική. «Εάν ήμουν λίγο πιο έξυπνη, έστω λίγο πιο υποψιασμένη, θα τον είχα αποκρούσει με τον τρόπο μου και δεν θα γινόταν τίποτα απ’ όσα τελικά έγιναν».

Εζησε τα πρώτα παιδικά της χρόνια στην Πενσιλβάνια ως αγοροκόριτσο που του «άρεσε να διαβάζει κόμικς με τον Σπάιντερμαν» και να παίζει με αρουραίους. Η Γκέιμερ θυμάται τη μητέρα της να διορθώνει το μακιγιάζ της ή να τη διατάζει να βγει στον κήπο για να παίξει. Ο βιολογικός πατέρας της είναι ένας άνθρωπος που ποτέ δεν γνώρισε. Τηλεφωνούσε μερικές φορές στο σπίτι, αλλά και αυτό μόνο όταν ήταν μεθυσμένος.

Οταν λοιπόν γνώρισαν τον Πολάνσκι μέσω ενός οικογενειακού τους φίλου, τόσο η μητέρα της όσο και η ίδια ενθουσιάστηκαν. «Γνώριζα πολύ καλά ότι ήταν σημαντικός άνθρωπος. Ηξερα πως είχε πολλή δύναμη και μεγάλη επιρροή. Ηταν σπουδαία υπόθεση ότι ήθελε να με φωτογραφίσει», σημειώνει η Γκέιμερ που εξηγεί ότι ο σκηνοθέτης, ο οποίος λίγο πριν από την εκδίκαση της υπόθεσης στις ΗΠΑ κατέφυγε στη Γαλλία, την απομάκρυνε από το σπίτι της με τη δικαιολογία ότι θα τη φωτογράφιζε – όπως είχε ήδη κάνει με τη 15χρονη ερωμένη του Ναστάζια Κίνσκι – για λογαριασμό της γαλλικής «Vogue».

Στο αντίστοιχο απόσπασμα του βιβλίου της, η Σαμ, όπως χαϊδευτικά τη φωνάζει ο μαραγκός σύζυγός της Ντέιβ, περιγράφει με κάθε λεπτομέρεια τον τρόπο που ο σκηνοθέτης προσέγγισε τη μητέρα της. «Τον θυμάμαι να κάθεται στο σαλόνι και να εξηγεί τι ακριβώς ήθελε να κάνουμε. Σύμφωνα με τα λεγόμενά του, η “Vogue” θα έκανε ένα αφιέρωμα στις νεαρές Αμερικανίδες και στις διαφορές που έχουν με τις αντίστοιχης ηλικίας Γαλλίδες. Για να μας πείσει μάλιστα, μας έδειξε μια φωτογράφιση που είχε κάνει τότε με τη Ναστάζια στις Σεϋχέλλες για τη γαλλική έκδοση του περιοδικού. Το θέμα της φωτογράφισης ήταν οι πειρατές και το σκηνικό ήταν γεμάτο με σπαθιά, κρυμμένους θησαυρούς και κοχύλια».  

Μερικές ημέρες μετά τη γνωριμία, ο βραβευμένος δημιουργός χτύπησε ξανά την πόρτα τους. Αυτή τη φορά κρατώντας στα χέρια του μια φωτογραφική μηχανή, απόδειξη των όσων είχε ήδη εξηγήσει. «Η μητέρα μου του πρότεινε ευγενικά να με συνοδέυσει στη φωτογράφιση. Ακολούθησε μια μεγάλη παύση που έμοιαζε να κρατάει  αιώνες. Ο σκηνοθέτης τελικά της είπε ένα ηχηρό όχι, με τη δικαιολογία πως δεν θα μπορούσα να χαλαρώσω μπροστά στην κάμερα αν ήταν μπροστά εκείνη», θυμάται η Γκέιμερ που στο άκουσμα αυτής της δικαιολογίας πείστηκε. Οπως δηλαδή και η μητέρα της. Οι ιστορίες άλλωστε που ακούγονταν εκείνη την εποχή για την παρεμβατική μητέρα της Μπρουκ Σιλντς, η οποία μπλεκόταν συνέχεια στα πόδια της κόρης της και των συνεργατών της, ήταν πολλές.

Η φωτογράφιση έγινε σε έναν λόφο. Οταν ο δημιουργός της ταινίας «Ο πιανίστας» ζήτησε από τη Σαμ να αλλάξει μπλούζα για ακόμα καλύτερες λήψεις, εκείνη γύρισε την πλάτη της για να μην τη βλέπει. Παρ’ όλα αυτά άκουγε το ένα κλικ να διαδέχεται το άλλο, χωρίς η ίδια να βρίσκει νόημα σε αυτό που γινόταν. «Μα καλά, δεν καταλάβαινε ότι δεν ήμουν έτοιμη ακόμα;» αναρωτιόταν η Γκέιμερ που στη συνέχεια ακολούθησε ευλαβικά τις οδηγίες του. «Χαμογέλασε, μη χαμογελάς, δάγκωσε τα χείλια σου, κοίτα ψηλά, γύρνα πλάτη».

Παρά την προσπάθειά της, ο Πολάνσκι δεν έδειχνε ικανοποιημένος. Της ζήτησε χωρίς περιστροφές να βγάλει εντελώς το μπλουζάκι που φορούσε. Τότε την έπιασαν οι ανασφάλειές της. Το στήθος της ήταν μικρό – δεν είχε αναπτυχθεί όσο θα ήθελε η ίδια – και η μητέρα της ήταν σίγουρη πως δεν θα έδινε τη συγκατάθεσή της για κάτι τέτοιο. Εκείνη όμως ένιωθε επαγγελματίας. Οτι έπρεπε να ακολουθήσει πιστά όσα της ζητούσαν. «Ενιωσα πως έπρεπε να αρπάξω την ευκαιρία που μου εμφανιζόταν όταν μου πρότεινε να ποζάρω χωρίς μπλούζα. Από αυτή τη φωτογράφιση άλλωστε θα κρινόταν αν θα ήμουν η μούσα του για τη γαλλική “Vogue”» διευκρινίζει.

Τρεις εβδομάδες αργότερα, στις 10 Μαρτίου του 1977, λίγο μετά τις 4 το απόγευμα, ο σκηνοθέτης ξαναπήγε στο σπίτι της. Αυτό σήμαινε πολλά και κυρίως ότι οι ημίγυμνες λήψεις έπιασαν τόπο. Μπήκαν στο αυτοκίνητό του – φορούσε μποτάκια μέχρι τον αστράγαλο και πολλή κολόνια, ήταν αλαζόνας αλλά όχι βίαιος, όπως χαρακτηριστικά θυμάται η συγγραφέας του βιβλίου – και κατευθύνθηκαν στο σπίτι του ηθοποιού Τζακ Νίκολσον στο Λος Αντζελες. Στον δρόμο τη ρώτησε χωρίς περιστροφές εάν είχε κάνει μέχρι τότε έρωτα. Εκείνη του απάντησε πως είχε ξανακάνει δυο φορές – στην πραγματικότητα είχε κάνει έρωτα μονάχα μία φορά με το τότε αγόρι της – σε μια προσπάθεια, όπως σήμερα εξηγεί, «να μη φανώ άβγαλτη στα μάτια του».

Οταν η οικονόμος του σπιτιού άνοιξε την πόρτα – ο Νίκολσον απουσίαζε από το σπίτι – ο Πολάνσκι δεν έχασε χρόνο: την πότισε μπόλικα ποτήρια σαμπάνια προτού της προτείνει να καταπιεί ένα υπνωτικό χάπι. «Στην αρχή αρνήθηκα. Με ξαναρώτησε. Δεν ήξερα τι να πω… Πώς θα μπορούσα αλήθεια να αρνηθώ;» αναρωτιέται η πρώην μεσίτρια στη συνέντευξή της, διευκρινίζοντας πως όταν της ζήτησε να βγάλει το παντελόνι της και να μπει στο τζακούζι, εκείνη σκεφτόταν πως και το ίνδαλμά της, η Μέριλιν Μονρόε, θα έκανε ακριβώς το ίδιο αν της το ζητούσε ο Πολάνσκι.

Σεξ, αλκοόλ και ναρκωτικά

«Γδύθηκε και εκείνος και μπήκε στα τζακούζι μαζί μου. Με τράβηξε από τη μέση κοντά του και με σήκωσε λίγο πιο ψηλά ώστε να νιώθω την πίεση του νερού ανάμεσα στα πόδια μου. Δεν μου άρεσε καθόλου και του το είπα όταν με ρώτησε», σχολιάζει η Γκέιμερ, που του ζήτησε να την πάει σπίτι υποκρινόμενη την άρρωστη. Εκείνος, ωστόσο, αντ’ αυτού την οδήγησε στο σαλόνι του σπιτιού όπου και τη βίασε, ζητώντας της μάλιστα στο τέλος να μην πει κουβέντα στη μητέρα της για όσα έγιναν μεταξύ τους. «Θα είναι το μυστικό μας» της ψιθύρισε λίγο πριν τη γυρίσει στο σπίτι και καπνίσει ένα τσιγαριλίκι μαζί με τη μητέρα της.

Τα χρόνια που ακολούθησαν μετά την αποκάλυψη του βιασμού της ήταν δύσκολα, αφού η Σαμ έπρεπε να επαναφέρει στη μνήμη της όλες εκείνες τις στιγμές για χάρη των δικαστών, των ρεπόρτερ, των φωτογράφων και των γιατρών που την εξέτασαν. Υπήρξαν στιγμές στη ζωή της που ευχόταν η μητέρα της να μην είχε καλέσει ποτέ την Αστυνομία. «Αν έπρεπε να επιλέξω ανάμεσα στον βιασμό και την κατάθεση, θα έλεγα πως η κατάθεση ήταν πιο επώδυνη. Δεν άντεχα να με ρωτούν αν έκανα μπάνιο μετά τον βιασμό ή αν σκόπευα να παντρευτώ τον Ρομάν. Δεν άντεχα ούτε τους δημοσιογράφους που μου ζητούσαν να διηγηθώ λίγο πιο σπαρακτικά τα γεγονότα για να γίνει, όπως της έλεγαν, η ιστορία λίγο πιο ενδιαφέρουσα», εξομολογείται σήμερα η Γκέιμερ.

Στην πορεία της ζωής της ακολούθησαν και άλλες δύσκολες στιγμές. Ακόμη και απόπειρες αυτοκτονίας. «Προσπαθούσα να κόψω τις φλέβες μου. Δεν κατάφερνα όμως σπουδαία πράγματα, ώστε τελικά να πεθάνω. Μόνο τον πόνο ένιωθα. Αυτές οι μικρές σταγόνες αίματος με  έκαναν να νιώθω καλύτερα», θυμάται. Λίγο αργότερα στη ζωή της μπήκε το αλκοόλ. Και φυσικά τα ναρκωτικά. Στα 18 της ήρθε και το πρώτο της παιδί. «Ο,τι έκανα το έκανα για να ξεχάσω», εξομολογείται σήμερα η Σαμάνθα, που ζει στη Νεβάδα των Ηνωμένων Πολιτειών, ύστερα από πολλά χρόνια δουλειάς ως μεσίτρια στη Χαβάη.

Ο θυμός ήταν το κυρίαρχο συναίσθημά της μετά τον βιασμό. Το λέει χωρίς να μασάει τα λόγια της. Σημειώνει όμως ταυτόχρονα πως πάνω από τον δικό της θυμό έβαζε τον πόνο της μάνας της. «Είναι πολύ δύσκολο να βλέπεις την οικογένειά σου να πονά», λέει χαρακτηριστικά, εξηγώντας πως και ο σκηνοθέτης, ο πραγματικός δηλαδή θύτης, βρέθηκε σε εξίσου δύσκολη θέση στη ζωή του. «Τιμωρηθήκαμε και οι δυο μας. Κάποιοι ακόμα μας κυνηγούν. Και οι δυο θα μπορούσαμε να θεωρηθούμε θύματα αυτής της ιστορίας».

Οταν το 2003 ο Πολάνσκι βρέθηκε υποψήφιος για Οσκαρ σκηνοθεσίας για την ταινία «Ο πιανίστας», η Γκέιμερ έκανε κάτι που κανείς δεν περίμενε: ζήτησε από τους ψηφοφόρους να κρίνουν την αρτιότητα της ταινίας και όχι τον σκηνοθέτη ως άνθρωπο. «Με έναν περίεργο τρόπο είναι ακόμα κομμάτι του κόσμου μου, της ύπαρξής μου. Επομένως, ναι, χάρηκα πολύ όταν κέρδισε», λέει χαρακτηριστικά. Τρία χρόνια αργότερα, ο βραβευμένος δημιουργός μπήκε και πάλι στη ζωή της με ένα σημείωμα. Αυτή τη φορά βέβαια για να ζητήσει συγχώρεση. Αφορμή αποτέλεσε ένα ντοκιμαντέρ με θέμα τη ζωή τη Σαμάνθας, στο οποίο ο σκηνοθέτης διέκρινε το πόσο έξυπνη και ειλικρινής είναι. «Θέλω να ξέρεις ότι λυπάμαι που επηρέασα σε τόσο καθοριστικό βαθμό τη ζωή σου», ανέφερε.      n