Νίκος Μιχαλολιάκος: Εργα και ημέρες του έλληνα φύρερ

Βίος και πολιτεία του Νίκου Μιχαλολιάκου, ενός ανθρώπου που, όπως θα έλεγε ο αμερικανός συγγραφέας Σάμιουελ Μπέχραμ, «αν δεν υπήρχε δεν θα μπορούσε κανείς να τον φανταστεί». Στα 56 του χρόνια συμπληρώνει ακριβώς τέσσερις δεκαετίες συνειδητής υπηρεσίας σε μια ιδεολογία που μετατρέπει τον άνθρωπο σε μηχάνημα βίας, και θέλει να αφανίσει τη δημοκρατία υπέρ ενός συστήματος για το οποίο η ανθρωπότητα πλήρωσε τον μεγαλύτερο φόρο αίματος στην Ιστορία της προκειμένου να μην το επιβάλουν οι Ναζί.

Η ζωή και η δράση του κινούνται σε ένα σκοτεινό πεδίο. Δεν προσδιορίστηκε, π.χ., ποτέ πώς ζει και ποιο είναι το επάγγελμά του, ενώ στη δήλωση πόθεν έσχες που καταθέτει πλέον αναφέρεται απλώς η κατοχή ακινήτων. Ξέρουμε αρκετά, αλλά όχι όλα για τον αρχηγό μιας περιθωριακής ακροδεξιάς ομάδας που κατάφερε να μπει στη Βουλή των Ελλήνων με τη «θέληση του κυρίαρχου λαού».

Στην ιστοσελίδα της Χρυσής Αυγής το επίσημο βιογραφικό του είναι μόλις 128 λέξεις. Γεννήθηκε στην Αθήνα, σπούδασε Μαθηματικά, από 16 ετών «συμμετέχει ενεργά στο εθνικιστικό κίνημα», υπηρέτησε ως αξιωματικός στις Ειδικές Δυνάμεις, είναι «συγγραφέας περισσότερων από δέκα έργων ιστορικού, ιδεολογικού και πολιτικού περιεχομένου» και τέτοια ανώδυνα. Δεν αναφέρει καν ότι είναι παντρεμένος, ότι έχει μία κόρη και ότι η σύζυγός του Ελένη Ζαρούλια είναι βουλευτής δίπλα του.

Οι περισσότερες πληροφορίες για τον Μιχαλολιάκο και τις παρέες του βρίσκονται συγκεντρωμένες στο βιβλίο του δημοσιογράφου Δημήτρη Ψαρρά «Η μαύρη βίβλος της Χρυσής Αυγής» (εκδόσεις Πόλις), η πληρέστερη έρευνα για τα πρόσωπα και τα πεπραγμένα της εγχώριας Ακροδεξιάς.

Για να αποδοθεί όμως η πραγματική βιογραφία του Μιχαλολιάκου χρειάζονται πολλές χιλιάδες σελίδες. Οι περισσότερες θα περιγράφουν τις έκνομες δραστηριότητες της οργάνωσής του, τις ανατριχιαστικές ιδέες του, αλλά και την επιμονή του να τις θέσει σε εφαρμογή με τρόπο που παραπέμπει σε ένα είδος «μεγαλείου», που μόνο αποσυνάγωγες μορφές της Ιστορίας είχαν: από τον Νέρωνα έως τον Χίτλερ και τον ημέτερο Παπαδόπουλο.

Ο Μιχαλολιάκος μυήθηκε στον εθνικοσοσιαλισμό από τον γκουρού του χώρου Κώστα Πλεύρη. Το 1973, σε μια περίοδο που στην Ελλάδα δεν λειτουργούν κόμματα, τον ενέταξε σε ηλικία μόλις 16 ετών στο… «κόμμα της 4ης Αυγούστου». Αποδείχθηκε ο πιο καλός μαθητής του αφού στράφηκε ακόμη και εναντίον του δασκάλου του.

Η κρίση. Μετά την αμφισβητούμενη από πολλούς σύλληψή του τον Ιούλιο του 1974 έξω από την αγγλική πρεσβεία, όπου λέει ότι διαδήλωνε, το όνομά του έρχεται στην επικαιρότητα τον Δεκέμβριο του 1976, όταν συνελήφθη – μαζί με τον βομβιστή Αριστοτέλη Καλέντζη και άλλους ανερχόμενους νεοφασίστες της εποχής – στα επεισόδια εναντίον δημοσιογράφων στην κηδεία του βασανιστή Μάλλιου που δολοφόνησε η 17Ν. Θα μείνει προφυλακισμένος έως τον Ιανουάριο του επόμενου έτους. Δεν θα είναι όμως ανάμεσα σε αυτούς που θα δικαστούν τον Μάιο του 1978 για τα επεισόδια, γιατί εν τω μεταξύ είχε καταταγεί στον Στρατό και τελικά δεν θα δικαστεί ποτέ γιατί η υπόθεση παραγράφηκε.

Θα μπει όμως στα κατάστιχο της Αστυνομίας, άσχετα αν με ορισμένους κλάδους της διατηρεί καλές σχέσεις μέχρι σήμερα. Προσήχθη από τους πρώτους τον Μάρτιο του 1977, όταν βρέθηκε μια γιάφκα με όπλα που ανήκε στον Καλέντζη. Και συνελήφθη μετά τις βόμβες που τοποθετήθηκαν στην Αθήνα το βράδυ της 23ης Ιουλίου 1978 από νοσταλγούς της χούντας. Στη δίκη που ακολούθησε θα του επιβληθεί ποινή φυλάκισης 13 μηνών που θα τον οδηγήσει στον Κορυδαλλό.

Είναι μόλις 22 χρόνων και ως καταδρομέας στη Μυτιλήνη έχει γίνει έφεδρος ανθυπολοχαγός ενώ ήταν υπόδικος. «Διέφυγε της προσοχής των αρμοδίων υπηρεσιών», ήταν η απάντηση του Ευάγγελου Αβέρωφ, τότε υπουργού Αμυνας, προτού υπογράψει την καθαίρεσή του.

Ο Μιχαλολιάκος αποσπάται από την «4η Αυγούστου» το 1980 και ιδρύει τη Χρυσή Αυγή. Εκείνη την εποχή εμφανίστηκε και στα γράμματα με μια… ποιητική συλλογή. Με το ομώνυμο έντυπο να προπαγανδίζει τις ιδέες τού εθνικοσοσιαλισμού αλλά και παγανιστικές δοξασίες. Για πρώτη φορά σε αυτόν τον χώρο κυκλοφορούν αναλύσεις για τον Χίτλερ και το «έργο» του και χρησιμοποιούνται τα χρώματα του ναζιστικού κόμματος. «Πρόκειται για τους μαιάνδρους των αρχαίων Ελλήνων και τα χρώματα του Ρήγα Φεραίου», όπως δικαιολογείται μέχρι σήμερα ο Μιχαλολιάκος, ανάγοντας στις ελληνικές παραδόσεις ακόμη και τον φασιστικό χαιρετισμό.

Στον Κορυδαλλό γνωρίστηκε με τον δικτάτορα Παπαδόπουλο, ο όποιος τον Σεπτέμβριο του 1984 τον διόρισε αρχηγό της Νεολαίας ΕΠΕΝ, του κόμματος που είχε τις ευλογίες του. Ο αδελφός του άλλωστε, δικηγόρος Τάκης Μιχαλόλιας, στέλεχος της ΕΚΟΦ προδικτατορικά, έχει βγάλει από τη φυλακή το ηχογραφημένο μήνυμα του Παπαδόπουλου που ακούστηκε στην ιδρυτική συγκέντρωση, έναν χρόνο νωρίτερα.

Ωστόσο δεν μακροημέρευσε ως γραμματέας της παπαδοπουλικής Νεολαίας. Τον Ιανουάριο του 1985 παραιτήθηκε με ένα περίεργο αιτιολογικό: η ΕΠΕΝ είχε ενταχθεί σε ομάδα φίλων του Ισραήλ! Τη θέση του θα δώσει ο δικτάτορας στον Μαυρουδή Βορίδη, κατόπιν «σολίστα» του Γ. Καρατζαφέρη – όπως τον έλεγε ο ίδιος -, εν συνέχεια βουλευτή και υπουργό του ΛΑΟΣ και σήμερα κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο της ΝΔ.

Υπέρτατη αρχή. Στα επόμενα χρόνια ο Μιχαλολιάκος προωθεί τη βία και το μίσος, επενδύει στον ρατσισμό, εξωραΐζει τον χιτλερισμό και προσπαθεί να τον αντιγράψει για να εδραιώσει τη Χρυσή Αυγή ως «κίνημα» που θα αποκαταστήσει τον εθνικοσοσιαλισμό.

Στα συλλαλητήρια για το Μακεδονικό, στις αρχές της δεκαετίας του 1990, θα βρει το περιβάλλον για να εντάξει νέους ανθρώπους στις γραμμές της Χρυσής Αυγής και να τους οργανώσει με στρατιωτικές μεθόδους και τον ίδιο επικεφαλής, ως υπέρτατη Αρχή. Ακολουθεί περίοδος δραστηριοτήτων που δεν εντάσσονται απλώς στο Ποινικό Δίκαιο, αλλά κινούνται στην περιοχή του κακουργηματικού εγκλήματος: επιθέσεις σε μετανάστες, συμπλοκές με ακροαριστερές οργανώσεις και παρελάσεις κοντοκουρεμένων «συναγωνιστών» που χαιρετούν φασιστικά και εθίζονται σε ανάλογες μεθόδους. Για να μην εκτίθεται έχει εφεύρει το όρο «έλληνες εθνικιστές» για τους οπαδούς του.

Τα κύματα μεταναστών που εισβάλλουν στην Ελλάδα θα δημιουργήσουν τις ιδανικές προϋποθέσεις για να ξεκινήσει τη διείσδυση στην ελληνική κοινωνία, ιδίως στους νέους και στα στρώματα που πλήττονται από την κρίση, απευθυνόμενος στα κατώτατα αισθήματα των ανθρώπων, για να κάνει τη Χρυσή Αυγή ομάδα κρούσης και όχι λέσχη εθνικοσοσιαλιστικών αναζητήσεων. Εκ παραλλήλου θα προσπαθήσει να κινηθεί και στον διεθνή χώρο, κάνοντας επαφές με ομοϊδεάτες του.

Αλλά ενώ το εγχείρημα κλιμακώνεται με επιθέσεις, ακόμη και φονικού χαρακτήρα – στις οποίες εμπλέκεται και ο υπαρχηγός του, που φυγοδικεί για απόπειρα ανθρωποκτονίας – εισβάλλει στον ιδεολογικό του χώρο και τον καπελώνει ο Γιώργος Καρατζαφέρης με τον ΛΑΟΣ. Και όταν για πρώτη φορά θα επιχειρήσει να μετρήσει την απήχηση της Χρυσής Αυγής, στις ευρωεκλογές του 1994, το αποτέλεσμα θα είναι οικτρό: μόλις 0,11%.

Στις εκλογές του 1996 τα πράγματα είναι χειρότερα: 4.487 ψήφοι και 0,07%. Ο ίδιος ο Μιχαλολιάκος ψηφίζεται από 221 ψηφοφόρους στην Αθήνα και η σύζυγός του πείθει μόνο… 15 στην Ηλεία!

Αναγκαστικά το 1999 θα πάει στις ευρωεκλογές με τους εσωτερικούς ανταγωνιστές του, τον Βορίδη και τον Πλεύρη, με την Πρώτη Γραμμή, και θα πάρουν όλοι μαζί 1,13%. Δεν θα μετάσχει στις εκλογές του 2000 και θα μετακινήσει τη δράση της Χρυσής Αυγής «στην κοινωνία, στη ζωή, στο πεζοδρόμιο». Αλλά στις ευρωεκλογές του 2004 πήρε 0,17%, στις ευρωεκλογές του 2009 πήρε 0,46% και στις εθνικές εκλογές το ίδιου έτους μόλις 0,29%. Κανείς δεν έχει λόγο να τον φοβάται…

Η «καλή στιγμή» του Μιχαλολιάκου, πριν από το μοιραίο 2012, είναι ταυτόχρονα και η κακή στιγμή του πολιτικού συστήματος: οι δημοτικές εκλογές του 2010 τον στέλνουν στο Δημοτικό Συμβούλιο Αθηναίων με 5,29%. Ακριβέστερα, είναι η στιγμή που εισβάλλει περιστοιχιζόμενος από φουσκωτούς, σηκώνει το χέρι για τον εθνικοσοσιαλιστικό χαιρετισμό αλλά κανείς δεν αντιλαμβάνεται την τροπή που πρόκειται να πάρουν οι εξελίξεις. Το πολιτικό σύστημα τον αντιμετωπίζει ως έναν γραφικό της Ακροδεξιάς που προκαλεί.

Γύρω του όμως αρχίζει να διαμορφώνεται μια ακόμη καλύτερη συγκυρία γι’ αυτόν: η οικονομική κρίση. Τα πολιτικά κόμματα κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου όταν ο ίδιος ο Μιχαλολιάκος λανσάρει από περιθωριακά τηλεοπτικά κανάλια τη βία, απειλώντας όχι μόνο μετανάστες, αλλά και δημοσιογράφους, το σύστημα, τους πλούσιους, τους προδότες, τους ξεπουλημένους και πολλούς ακόμη, βρίσκοντας ακροατήριο. Αποτέλεσμα: 441.018 ψήφοι στις εκλογές του Μαΐου του 2012, που δεν μειώθηκαν ιδιαίτερα στη συνέχεια, και 18 έδρες στη Βουλή. «Σας νίκησα», ήταν τα λόγια που είπε το βράδυ των εκλογών και τις επόμενες ημέρες πέρασε ακόμη και την πόρτα του Προεδρικού Μεγάρου για τις διερευνητικές εντολές.

Από εκείνη τη στιγμή ο άνθρωπος που εκλαμβάνεται ως «έλληνας φύρερ» επεκτείνει την οργάνωση, στην όποια οι νεοναζιστικές ιδέες συνυπάρχουν με τη στρατιωτική δομή και την κοινωνική διείσδυση. Στρατολογεί νέους, τους φανατίζει, τους ντύνει στρατιωτικά για να εμπνέουν φόβο και να εμπνέονται και ο ίδιοι και τους βγάζει κατά φάλαγγες στον δρόμο με το σύνθημα «αίμα – τιμή – Χρυσή Αυγή». Αρνήθηκε πως έχει σχέση με ό,τι έγινε στο Κερατσίνι. Δεν μπορεί να αρνηθεί όμως όσα ανάλογα έχουν γίνει αμέτρητες φορές στο παρελθόν υπό την αιγίδα του. Απλώς, έως τώρα έλειπε ο νεκρός.