Το γνωστό όπλο

Οκτώ ματς στον όμιλο, τα τέσσερα με ίδιο σκορ: 1-0. Ενα ποσοστό 50% που αποδεικνύει ποιο είναι το αγαπημένο σκορ για τους έλληνες διεθνείς.

Ναι, η Εθνική εξασφάλισε 100% την παρουσία της στην αγωνιώδη διαδικασία των μπαράζ και διεκδικεί ξανά την πρόκριση σε μια μεγάλη διοργάνωση. Υπ’ αυτό το πρίσμα, το πρόσημο είναι θετικό καθώς συνεχίζει να βρίσκεται στο κλαμπ των μεγάλων. Στον αντίποδα, ωστόσο, εγείρονται σοβαρές ενστάσεις για το επίπεδο της απόδοσης μιας ομάδας που έμαθε να νικά με την ψυχή στο στόμα. Ακόμη και αντιπάλους του στυλ της Λετονίας ή του Λίχτενσταϊν, δηλαδή αδύναμους κρίκους σε έναν όμιλο που δεν είχε και θηρία, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς.

Σε τέτοιες περιπτώσεις το αποτέλεσμα μετράει και αυτό θα ακούσουμε κατά κόρον από τα στόματα των διεθνών. Αν μάλιστα, επιβεβαιωθεί το ταξίδι στη Νότια Αμερική, η συγκεκριμένη κασέτα θα παίξει πολλές φορές. Χθες, πάντως, η Εθνική δυσκολεύτηκε αφάνταστα, μολονότι ο Σάντος έριξε στο χορτάρι όλα τα επιθετικά του όπλα, σε ένα σύστημα που για τους παλαιότερους θα θύμιζε το 4-2-4. Κι όμως, δύο από τους μεσοκυνηγούς, ο Σαμαράς και ο Νίνης, μεταβάλλονταν σε χαφ και μάλιστα ο ένας έδωσε στον άλλον τη σκυτάλη με τις ασίστ. Στο πρώτο ημίχρονο, ήταν ο Νίνης που μοίρασε εντυπωσιακές πάσες και έδειξε μια μετάλλαξη σε χαφ και στη συνέχεια ο Σαμαράς χάρισε στον Σαλπιγγίδη ένα επιπλέον σημαντικό γκολ στο πλούσιο παλμαρέ του.

Συμπέρασμα: η άμυνα που δύσκολα δέχεται γκολ ήταν το μεγάλο όπλο της εθνικής ομάδας σε αυτή την προκριματική φάση, η πανοπλία για τον Φερνάντο Σάντος. Και η επιθετική αδυναμία, έφερε την υστέρηση στα γκολ συγκριτικά με την άναρχη ομάδα της Βοσνίας. Στα μπαράζ μπορεί να μετρήσει το βάρος της ελληνικής φανέλας. Αλλά στη Βραζιλία είναι σίγουρο ότι θέλουμε κάτι παραπάνω.