[Εμπιστευτικά] Ημίμετρα
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Προσωπικά δεν έχω κανένα πρόβλημα αν η ΟΛΜΕ κάνει πενθήμερες, δεκαπενθήμερες ή μηνιαίες απεργίες. Δικαίωμά τους.
Πρόβλημα, υποθέτω, δεν έχει ούτε η κυβέρνηση.
Ακόμη περισσότερο που, στερούμενοι τις αποδοχές τους λόγω απεργιακών κινητοποιήσεων, οι συνδικαλιστές συμβάλλουν και στη δημιουργία του πρωτογενούς πλεονάσματος.
Οι μόνοι που έχουν πρόβλημα είναι οι μαθητές και οι οικογένειές τους – αλλά αυτό δεν νομίζω να χαλάει την αγωνιστικότητα των συνδικαλιστών…
Θέλω λοιπόν να σταθώ στην επιστολή που απηύθυνε η ΟΛΜΕ στους μαθητές για να δικαιολογήσει τις πρωτοβουλίες της.
Η επιστολή ξεκινάει διαβεβαιώνοντας ότι «οι κυβερνήσεις των Μνημονίων και όσοι τις υπηρετούν αποφάσισαν να διαλύσουν το δημόσιο σχολείο».
Διπλό πρόβλημα. Πρώτον, οι «κυβερνήσεις των Μνημονίων» είναι οι νόμιμες κυβερνήσεις της χώρας, οι μόνες αρμόδιες για την άσκηση εκπαιδευτικής πολιτικής και (κατά το Σύνταγμα) ορθώς τις υπηρετούν όσοι τις υπηρετούν.
Αν η ΟΛΜΕ το αμφισβητεί έχει δύο επιλογές. Είτε να κατέβει στις εκλογές και να γίνει κυβέρνηση η ίδια. Είτε να κηρύξει επανάσταση και να ανατρέψει την κυβέρνηση.
Προς το παρόν, τους κόβω για ημίμετρα.
Δεύτερον, αναρωτιέμαι ποιος διαλύει το δημόσιο σχολείο.
Οι κυβερνήσεις των Μνημονίων ή όσοι κλείνουν τα δημόσια σχολεία, τη στιγμή που τα ιδιωτικά σχολεία, τα φροντιστήρια και τα ιδιαίτερα που πληρώνονται εξτρά θα λειτουργούν μια χαρά;
Κι αν αυτό δεν ονομάζεται εκπαίδευση δύο ταχυτήτων, τότε πώς ονομάζεται;
Στη συνέχεια η επιστολή εξηγεί ότι κάποιοι(!!) «θέλουν να τσακίσουν τη νιότη σου, να συνηθίσεις τον έλεγχο ώστε αύριο να είσαι ένας υπάκουος υπάλληλος».
Πράγμα που σημαίνει ότι υπάρχουν σήμερα εκπαιδευτικοί που θεωρούν ότι ο έλεγχος και η υπακοή είναι κακό πράγμα και ότι το σχολείο οφείλει να παράγει ανεξέλεγκτους και ανυπάκουους πολίτες.
Δεν είναι να απορείς που οι εκπαιδευτικοί αυτοί έγιναν συνδικαλιστές. Τι άλλο θα μπορούσαν να γίνουν σε μια σύγχρονη κοινωνία;
«Αποφασίσαμε να ξεσηκωθούμε», καταλήγει η επιστολή, ώστε να δημιουργηθεί ένα «τεράστιο λαϊκό ποτάμι που θα γεμίσει τους δρόμους της χώρας και θα νικήσει!».
Εδώ αρχίζω πια να μην καταλαβαίνω τίποτα. Ποιοι αποφασίσαμε; Ολοι εμείς ή η ΟΛΜΕ για λογαριασμό μας;
Και ποιοι ακριβώς θα γίνουμε «τεράστιο λαϊκό ποτάμι»; Οι συνδικαλιστές, οι ανεξέλεγκτοι, ο ΣΥΡΙΖΑ, η Burberrys;
Και ποιους θα νικήσουμε; Την κυβέρνηση, τα Μνημόνια, τα δελτία ειδήσεων, την Ελεωνόρα Μελέτη;
Ομολογώ ότι τα παραπάνω ακούγονται ελαφρώς δυσνόητα και μπερδεμένα.
Γι’ αυτό ίσως ήταν απλούστερο να κηρύξει η ΟΛΜΕ κατευθείαν την επανάσταση – ή έστω να κατέβει στις εκλογές.
Ασε που έτσι θα έμεναν και τα σχολεία ανοιχτά!
Google news
