[Αγιογραφίες] Βάραθρα

ΑΠΟΤΕΛΕΙ σύμπτωση αλλά δύο είναι οι κερδισμένοι των τελευταίων ημερών. Ο Βλαντίμιρ Πούτιν και ο Δημήτρης Κουτσούμπας. Σύμπτωση, γιατί ο κομμουνισμός δεν αποτελεί στοιχείο που να τους συνενώνει όπως κάποτε. Ο ισχυρός άνδρας του Κρεμλίνου ενσαρκώνει τον ρωσικό εθνικισμό. Αν αυτός έχει κόκκινο χρώμα, τούτο οφείλεται στο σοβιετικό παρελθόν και δεν έχει να κάνει με ιδεολογίες. Αντιθέτως, το εγχώριο ΚΚΕ παραμένει πιστό στη γραμμή του μαρξισμού-λενινισμού.

Ο Πούτιν έχει φέρει τα πάνω κάτω στη διπλωματική σκακιέρα για τη Συρία. Αυτός εισηγείται. Οι Αμερικανοί ακολουθούν. Ο Κουτσούμπας πάλι δεν έχει φέρει τα πάνω κάτω στην ελληνική πολιτική. Ηγείται όμως ενός ΚΚΕ που ξέρει ποιο είναι και τι θέλει, επιχειρώντας να επαναπατρίσει πολιτικά τον κόσμο που έχασε στις εκλογές του 2012. Ο Πούτιν εξασφάλισε πλεονέκτημα εν μέρει και γιατί ο Μπαράκ Ομπάμα δεν έχει καθαρή γραμμή. Ο αμερικανός Πρόεδρος μπήκε στην υπόθεση της Συρίας χωρίς να είναι σαφές ούτε τι πραγματικές διαθέσεις έχει ούτε έως πού θέλει να πάει. Ηθελε, ας πούμε, να χτυπήσει πάση θυσία τη Δαμασκό ως τιμωρία για τη χρήση χημικών; Αυτό δεν προκύπτει από τα μπρος-πίσω των τελευταίων ημερών. Αντίστοιχα, ο νέος γενικός γραμματέας του ΚΚΕ βοηθείται από το πώς πολιτεύεται ο Αλέξης Τσίπρας. Τελικά, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι χαρισματικός, αλλά ναρκισσιστής αρχηγός. Χαμογελάει διαρκώς σε ένα αόρατο πεπρωμένο που φαίνεται να πιστεύει ότι τον οδηγεί στην εξουσία. Είναι όμως έτσι;

ΜΕ έναν παράξενο τρόπο, το 2013-2014 θυμίζει το 2008-2009. Τότε ο Τσίπρας είχε το φωτοστέφανο του μοναδικού τριαντάρη αρχηγού στην ιστορία της ελληνικής πολιτικής. Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν στο 5%-6%, αλλά στις δημοσκοπήσεις έγραφε σχεδόν εικοσάρια. Ο Τσίπρας και οι συν αυτώ επαναπαύθηκαν, λες και είχαν μπροστά τους νούμερα τηλεθέασης. Το αποτέλεσμα ήταν ένα εσωκομματικό μπάχαλο και μια ασάφεια προσανατολισμού που ξεφούσκωσε άγαρμπα τον ΣΥΡΙΖΑ, οδηγώντας τον στην επικίνδυνη ζώνη του 3%-4%. Αν οι ευρωεκλογές του Ιουνίου εκείνης της χρονιάς ήταν σοκ, στις βουλευτικές του Οκτωβρίου το φυλλοκάρδι του Τσίπρα ξέρει πόσο τρόμαξε. Και τώρα; Τώρα η επιτελική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ δεν κάθεται να ασχοληθεί σοβαρά με τις δυσκολίες που συνεπάγεται η υπέρβαση του 30%. Υπάρχει ένα βάραθρο στο οποίο κινδυνεύει να πέσει μέσα η Κουμουνδούρου, καθώς το αντιμετωπίζει με όρους νεολαϊκισμού. Ακόμη χειρότερα: η κίνηση προς νέες ομάδες ψηφοφόρων οδηγεί λίγο πιο δεξιά – και αυτό αποξενώνει την κλασική Αριστερά που πάει να την πάρει πίσω ο Κουτσούμπας, ενώ καραδοκεί και ο Αλέκος Αλαβάνος.

ΠΙΣΩ από τα χαμόγελα και την επιβεβαίωση που δίνουν όσα ΜΜΕ έχουν σπεύσει στον ΣΥΡΙΖΑ υποκρύπτεται μια επιφανειακή αντίληψη πολιτικής. Αυτή δεν έχει κάτσει να καταπιαστεί με ένα βασικό πρόβλημα: η πολιτική κουλτούρα της Αριστεράς και του κόσμου της είναι μειοψηφική. Ελέγχει την εξουσία και τη φρενάρει για λογαριασμό των αδυνάτων. Δεν τη διεκδικεί, γιατί αυτό συνεπάγεται επικίνδυνους για την Αριστερά συμβιβασμούς. Η προβληματική αυτή δεν είναι ανυπέρβλητη. Αλλά οι χαζοσυγκρίσεις με τον Ανδρέα Παπανδρέου και η αποθέωση του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ λειτουργούν παραπλανητικά. Χρειάζεται δουλειά και, κυρίως, χρειάζεται πολιτική δουλειά, διαφορετική από αυτήν που όντως έγινε πριν από τις εκλογές του 2012. Η Κουμουνδούρου δεν φαίνεται επίσης να έχει στρατηγική συνεργασιών, ενώ είναι ευάλωτη σε κριτική όπως αυτή του Κουτσούμπα για τους «εργατοπατέρες του ΠΑΣΟΚ» που μαζεύει.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Περισσότερος Κουτσούμπας σε λίγο…