Αβάσταχτη ελαφρότητα
Η τελευταία ταινία της Σοφίας Κόπολα ξεχωρίζει σε μια γεμάτη κινηματογραφική εβδομάδα, που περιλαμβάνει μπλοκμπάστερ, θρίλερ, ντοκιμαντέρ και σινεφιλικές επιλογές
Οι νεαροί πρωταγωνιστές της ταινίας της Σοφίας Κόπολα, με την Εμα Γουάτσον του «Χάρι Πότερ» στο κέντρο
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
4 λεπτά «Οι ύποπτοι φορούσαν γόβες». Υλισμός: η θεωρία σύμφωνα με την οποία η φυσική ύλη είναι η μόνη θεμελιώδης πραγματικότητα. Και το να είναι κανείς υλιστής τον φέρνει αντιμέτωπο με τα καλά και τα κακά της επιλογής του. Το δε μεγαλύτερο κακό είναι η πλήρης αποκοπή του από την ηθική, μια αξία που, όπως όλες, περιστρέφεται στον χώρο της σκέψης και όχι της ύλης.
Στη σημερινή κοινωνία, βέβαια, ο υλισμός παίρνει μέρος στη ζωή του καθενός, ανεξαρτήτως σε ποια κοινωνική τάξη ανήκει. Απλώς, άλλο να αγοράζεις μερικά ωραία ρούχα μία στο τόσο και άλλο να βρίσκεσαι την επόμενη ημέρα με δύο σπορ αυτοκίνητα, τα οποία μάλιστα αγόρασες με δάνεια ή ακόμη πιο επιλήψιμες μεθόδους. Η απληστία όμως είναι μεγάλη ντρόγκα.
Το «Bling Ring» (όπως είναι ο αυθεντικός τίτλος της νέας ταινίας της Σοφίας Κόπολα) είναι μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα όσο και διεισδυτική ματιά στην αιρετική λατρεία των celebrities, όπως αυτή εκφράζεται μέσα από την αληθινή ιστορία μιας παρέας παιδιών του Μπέβερλι Χιλς που μπουκάρουν σε σπίτια διασημοτήτων, απαλλάσσοντάς τα από τα πολυτελή περιεχόμενά τους.
Και είναι διεισδυτική ακριβώς επειδή η Κόπολα δεν διστάζει να φιλμογραφήσει τις περιπέτειές τους όντας δίπλα τους, όχι ως συνένοχος (αυτό θα ήταν υπερβολικά εύκολο όσο και απλοϊκό) αλλά ως ηδονοβλεψίας, ως κάποιος που θέλει να τις βλέπει να κλέβουν όσο θέλει να τις βλέπει και να μπουζουριάζονται: οι σκηνές της σύλληψής τους παρουσιάζονται όχι μέσω κάποιας τηλεόρασης αλλά καταλαμβάνουν το ίδιο κινηματογραφικό κάδρο. Η σκηνοθέτιδα δίνει στους θεατές αυτά ακριβώς που θέλουν να δουν. Γιατί αν είναι συνένοχοι είναι όχι επειδή διψούν για πλούτο, αλλά γιατί τον βλέπουν σαν μια «αμαρτία» που πρέπει να «πληρωθεί».
Και αυτή η επιπολαιότητα της ανώτερης τάξης, που η Κόπολα σταθερά κινηματογραφεί (ήρθε άραγε ο καιρός να επανεκτιμήσουμε τη «Μαρία Αντουανέτα» της;), είναι το προσωπικό σχόλιο μιας γυναίκας που μεγάλωσε στο ίδιο σύμπαν, αλλά φιλμογραφημένο με τέτοια περίτεχνη λάμψη που γοητεύει κι εμάς, Μια καλοστημένη καρικατούρα ζωής, που ίσως κάποιοι να προτιμάμε από τον ρεαλισμό της δικής μας. Και αυτό είναι όλο το δράμα.
Βαθμοί: 6
Ρομπότ και εξωγήινοι
«Το Δαχτυλίδι της Φωτιάς».
Ο Γκιγιέρμο ντελ Τόρο συνηθίζει να κάνει μια ταινία «γι’ αυτούς» και μια «για τον εαυτό του». Δηλαδή να στήνει εντέχνως φλασάτες blockbuster-ιές σαν το «Blade II» και αμέσως μετά να φιλμάρει τον «Λαβύρινθο του Πάνα». Είναι δηλαδή ελαφρώς διχασμένος: ένα μεγάλο παιδί που αγαπά το θέαμα και ένας βαθύτατα προβληματισμένος κινηματογραφόφιλος. Εδώ όμως στήνει ένα πανακριβο action movie όπου γιγαντιαία ρομπότ πολεμούν με εξωγήινους εισβολείς. Το κάνει όμως με τη φροντίδα που κάποιος θα έστηνε ένα λειτουργικό b-movie και είναι τέτοια η αγάπη του γι’ αυτό το σινεμά που εντέλει παραδίνεσαι.
Ο Γκιγιέρμο ντελ Τόρο συνηθίζει να κάνει μια ταινία «γι’ αυτούς» και μια «για τον εαυτό του». Δηλαδή να στήνει εντέχνως φλασάτες blockbuster-ιές σαν το «Blade II» και αμέσως μετά να φιλμάρει τον «Λαβύρινθο του Πάνα». Είναι δηλαδή ελαφρώς διχασμένος: ένα μεγάλο παιδί που αγαπά το θέαμα και ένας βαθύτατα προβληματισμένος κινηματογραφόφιλος. Εδώ όμως στήνει ένα πανακριβο action movie όπου γιγαντιαία ρομπότ πολεμούν με εξωγήινους εισβολείς. Το κάνει όμως με τη φροντίδα που κάποιος θα έστηνε ένα λειτουργικό b-movie και είναι τέτοια η αγάπη του γι’ αυτό το σινεμά που εντέλει παραδίνεσαι.
Βαθμοί: 6
Εξαιρετικό ντοκιμαντέρ
«Από τις δυο πλευρές του Αιγαίου». Το σπουδαίο αρχειακό υλικό (αλλά και ο τρόπος που αυτό «ζωντανεύει» σχεδόν μυθοπλαστικά μέσα από μια εξαιρετική δουλειά στον ήχο) δίνει λαβή στη σκηνοθέτιδα Μαρία Ηλιού για ένα ντοκιμαντέρ που καταπιάνεται με τον διωγμό και την ανταλλαγή των πληθυσμών της Τουρκίας και της Ελλάδας το 1922-1924, όπου μέσα από συνεντεύξεις και εξομολογήσεις ερχόμαστε επιτέλους ένα βήμα πιο κοντά στον διχασμό που μας ενώνει. Και αυτό γιατί κάθε μαρτυρία, όπως αυτή εκφέρεται από τα εγγόνια των ελληνορθόδοξων και των μουσουλμάνων προσφύγων, πατά γερά στα πόδια της μνήμης και της βιωματικής αλήθειας. Εδώ και το μεγάλο επίτευγμά του.
Βαθμοί: 6
Ρεσιτάλ φόνων
«Είσαι ο επόμενος». Μια παρέα συγγενών και αγαπητικών μαζεύεται σ’ ένα εξοχικό και ξαφνικά αρχίζουν να τους ξεπαστρεύουν τον έναν μετά τον άλλον. Η πληθώρα των φονικών (και η αφορμή που τους συνδέει) θυμίζει αμυδρά το «Σφαγή στο ακρογιάλι της ηδονής» του Μάριο Μπάβα, παραγωγής 1971, με τη διαφορά πως η ταινία εκείνη ήταν βαθιά και όχι «εφετζίδικα» αμοραλιστική. Γιατί εδώ ο σκηνοθέτης Ανταμ Γουίνγκαρντ στήνει ένα αιματοβαμμένο γαϊτανάκι περισσότερο επειδή μπορεί παρά επειδή έχει κάτι να πει, ασχέτως αν το αποτέλεσμα έχει πλάκα.
Βαθμοί: 4
Αφήστε τα μίση
«Οταν θέλουν οι γυναίκες». Σε ένα χωριό κάπου στον Λίβανο που μαστίζεται από τον θρησκευτικό διχασμό και οι πομπές προς τους χαμένους άνδρες των γυναικών του χωρίζονται σε χριστιανικές και μουσουλμανικές, μια γυναικοπαρέα προσπαθεί να ενώσει τις διαφορές τους, προστατεύοντας τη γη τους από το μίσος. Σοβαρό το θέμα, όμορφη η κινηματογράφηση, έχεις όμως την αίσθηση πως τέτοια ζητήματα απαιτούν ένα πιο βαρύ χέρι ή έστω ένα μήνυμα λιγότερο επιφανειακό.
Βαθμοί: 4
Δύσκολος Γκοντάρ
«Ολα πάνε καλά». Μια απεργός τηλεφωνεί στο σπίτι της και λέει στον σύζυγό της να προσέχει τα παιδιά. Ενα μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος μοιράζει φυλλάδια στο σουπερμάρκετ και οι νέοι δεν του δίνουν την παραμικρή σημασία. Ο Γκοντάρ αγκαζάρει τον Ιβ Μοντάν και την Τζέιν Φόντα για να μιλήσει για τη χαμένη ευκαιρία του Μάη του ’68 (τον οποίο ο ίδιος είχε προβλέψει με την «Κινέζα», το 1967). Κλασικό, του 1972, και δύσκολο.
Βαθμοί: 8
Google news
