Η ζωή δεν είναι καλλιτεχνία, μωρό μου

Η γειτονιά είναι μια τυπικά υποβαθμισμένη γειτονιά του κέντρου. Τον τόνο δίνουν τα πορνεία και οι χρήστες ναρκωτικών. Η τέχνη σε τέτοιες περιοχές, ιδίως με μεγάλους και φιλόδοξους θεσμούς όπως η ReMap 4, ακόμα και ως απόπειρα ανακαθορισμού της ταυτότητας της περιοχής, στην πραγματικότητα το μόνο που μπορεί να πετύχει είναι η συνύπαρξη ή και η σύγκρουση διαφορετικών αντιλήψεων ζωής. Ενδεικτικό το περιστατικό που συνέβη σε νεαρό ρέκτη των τεχνών, ο οποίος έχει εξοικειωθεί με την έκθεση των καλλιτεχνικών αποτελεσμάτων σε θεσμικούς χώρους – σε γκαλερί, στο Ηρώδειο, στο Μέγαρο και στη Στέγη, σε κινηματογράφους.

Ο νεαρός εισέρχεται σε σπιτάκι της οδού Ιάσονος και εντυπωσιάζεται από τον διάκοσμο. Στην είσοδο τον υποδέχεται μία κυρία:

– Τι ζητά το αγοράκι; ρωτά.

– Μέσα είναι η έκθεση;

– Ναι, τα κορίτσια είναι διαθέσιμα. Να σ’ τα παρουσιάσω;

– Α, είναι εγκατάσταση… installation…

Η παρεξήγηση έγινε αμέσως εμφανής. Ο νεαρός δεν είχε μπει σε αίθουσα έκθεσης εικαστικών δρώμενων. Αλλά έστω κι έτσι το μήνυμα ήταν σαφές: η ζωή δεν είναι καλλιτεχνία, μωρό μου – κι ας μοιάζει καμιά φορά με installation.