Ροκ μυθολογία: Οζι εναντίον νυχτερίδας

Οσα έχει ζήσει θα ντρόπιαζαν και τελετάρχη ρωμαϊκού οργίου και αυτό λίγο – πολύ το έχει ομολογήσει και ο ίδιος. Ορισμένες περιόδους της ζωής του, θαμμένες κάτω από τόνους ουσιών, έχει παραδεχτεί ότι δεν τις θυμάται καν. Ούτε για τη χρονιά γέννησης του πρώτου παιδιού του δεν ήταν σίγουρος όταν ρωτήθηκε, χαιρέκακα μάλλον, από δημοσιογράφο.

Τα περιστατικά δε που άλλος στη θέση του θα ξεχνούσε εσκεμμένα ξεκίνησαν νωρίς: από τα πρώτα χρόνια στο βιομηχανικό Μπέρμιγχαμ, που οι εργάτες γονείς του είδαν (ή δεν είδαν) τον μικρό Τζον, τέταρτο από τα έξι παιδιά μιας στριμωγμένης σε δυάρι οικογένειας, να αντιμετωπίζει μαθησιακές δυσκολίες, να παρατάει το σχολείο για να γίνει υδραυλικός ή κουρδιστής κόρνας αυτοκινήτου, να κλέβει τηλεοράσεις (που εγκατέλειπε όταν του έπεφταν από τα χέρια), να περνάει δύο μήνες στη φυλακή, να συλλαμβάνεται για ναρκωτικά, να συνδημιουργεί τους Black Sabbath, αυτό το σκοτεινό, μεταλλικό πλάσμα, από τη μήτρα του οποίου βγήκαν όλα σχεδόν τα είδη του σκληρού ήχου, να κάνει σόλο καριέρα, να συλλαμβάνεται γιατί ανακουφίστηκε σε εθνικό μνημείο, να κατηγορείται τρεις φορές για προτροπή σε αυτοκτονία μέσω τραγουδιών του (και οι κατηγορίες να αποσύρονται) αλλά και να συναντιέται με στελέχη δισκογραφικής και, νιώθοντας ταπεινωμένος (και μεθυσμένος), να βουτάει ένα αθώο περιστέρι, προορισμένο για κάποιο μικρό δρώμενο και να το αποκεφαλίζει με τα δόντια του.

Αηδιαστικό το τελευταίο, ίσως όμως εξαιτίας του ανεπιβεβαίωτου χαρακτήρα τού συμβάντος ήταν ένα άλλο ζωάκι που μετά την απόπειρα αποκεφαλισμού του από τον Οζι Οζμπορν κατέκτησε μια θέση στην αχόρταγη ροκ μυθολογία. Συνέβη μια νύχτα του Ιανουαρίου του 1982 στο Ντε Μόιν της Αϊοβα, όπου λίγο μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ «Diary of a madman» ο Οζι έδινε συναυλία στο Veterans Memorial Auditorium. Αν και δεν είναι γνωστό το τραγούδι που ακουγόταν εκείνη τη στιγμή, κάποιος από τους πέντε χιλιάδες παρόντες, αντί για μπουκάλια ή σουτιέν που πετάνε οι καθωσπρέπει ακροατές, πέταξε μια νυχτερίδα. Ταλαιπωρημένο, τυφλωμένο από τα φώτα, το έρμο το ζωντανό έμεινε ακίνητο εκεί όπου προσγειώθηκε και ο ήρωάς μας, περνώντας το για πλαστικό όπως είπε αργότερα, το σήκωσε και το δάγκωσε στον λαιμό. Το σόου ολοκληρώθηκε, η τύχη της νυχτερίδας αγνοούνταν ήδη, ο Οζι όμως, επειδή το θύμα φέρεται να του είχε απαντήσει επίσης με δαγκωματιά, διακομίστηκε σε νοσοκομείο όπου νοσηλεύτηκε για λύσσα. Η Παμ Κάλβερ, εφημερεύουσα νοσοκόμα εκείνο το βράδυ, αν και δεν ασχολήθηκε προσωπικά με τον ασθενή, έζησε τις συνέπειες της επίσκεψής του. Την επόμενη βδομάδα απαντούσε σε απανωτά τηλέφωνα από Αγγλία και Αμερική. «Ηθελαν να μάθουν», δήλωνε σε τοπική εφημερίδα, «πόσες ενέσεις του κάναμε, πόσο κόστισαν, πόσο πόνεσαν, σε ποιο μέρος του σώματός του στόχευαν».

ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΣΟΚ. Είτε έγινε σκόπιμα είτε όχι, εκείνη η νύχτα δεν ήταν η πρώτη που το οπτικό θεατρικό σοκ ανέβηκε στη σκηνή. Ο μπλουζίστας Screamin’ Jay Hawkins έβγαινε από φέρετρα ή χρησιμοποιούσε κρανιόσχημα μικρόφωνα, οι Who κατέστρεφαν τα όργανά τους, ο Αλις Κούπερ τραγουδούσε πλάι σε λαιμητόμους, ενώ δεκαετίες μετά ο Μέριλιν Μάνσον ή οι Rammstein θα επιστράτευαν την πιο σύγχρονη σχετική τεχνολογία.

Το γαλλικό θέατρο Γκραν Γκινιόλ προκαλούσε μέχρι και λιποθυμίες σε θεατές που ήξεραν τι πήγαιναν να δουν. Αν φτάσουμε στη ζωγραφική, οι πίνακες του Γκόγια, του Καραβάτζιο, του Μπος σοκάρουν μερικούς ακόμα και σήμερα, ενώ ο κινηματογράφος, αρχίζοντας από τον τεμαχισμό ενός ματιού από τον Μπουνιουέλ και τον Νταλί, είχε φτάσει, στην εποχή που ο Οζι δάγκωνε νυχτερίδες, να παράγει με το κιλό ταινίες που οδηγούσαν τα πράγματα στα άκρα. Ειδικά ο Νταλί, σύμφωνα με την αυτοβιογραφία του, όταν ήταν παιδί επίσης είχε δαγκώσει μια νυχτερίδα, νεκρή και αυτή.

Οχι ότι ο Οζι τα γνώριζε όλα αυτά, ούτε το κατόρθωμά του στο Ντε Μόιν ήταν μια καλλιτεχνική δήλωση που τον έβαζε στο ίδιο σύμπαν με τους εικονογράφους της βίαιης πλευράς των ανθρώπων, την τέχνη του σοκ, την αθώα σκληρότητα των παιδιών. Αφού είχε αντικαταστήσει τις βότκες με αναψυκτικά διαίτης αρκετά χρόνια πριν, αφού είχε γίνει μέλος της Αγγλικανικής Εκκλησίας πριν από ακόμα περισσότερα, το 1992 δήλωνε για όλα αυτά κάτι του στυλ «ένας ρόλος είναι, ρε παιδιά, ούτε ταινίες τρόμου δεν μπορώ να παρακολουθήσω».

Οι θαυμαστές του έβλεπαν κάτι άλλο. Αν διέθεταν δε και τη σκληρότητα των παιδιών που λέγαμε, περιστατικά σαν εκείνο με τη νυχτερίδα ξεκαθάριζαν κάπως: σύμφωνα με τον Τύπο του Ντε Μόιν, την είχε πετάξει ο 17χρονος Μαρκ Νιλ, αφού πρώτα είδε τον μικρό αδερφό του να τη φέρνει στο σπίτι και να αποτυγχάνει να τη διατηρήσει ζωντανή και αφού άκουσε τους φίλους του να τον προκαλούν να την πετάξει στη συναυλία του ινδάλματός τους. «Τρόμαξα πάρα πολύ, δεν θα μπλέξω, ε;» δήλωσε κατόπιν ο Νιλ, ενώ ανάλογη ενόχληση θα βίωνε χρόνια αργότερα και ο αποδέκτης της αποκοτιάς του. Το 2001 ο Οζι παραπονιόταν ότι για εκείνη τη νυχτερίδα, με ερωτήσεις τύπου «Τι γεύση είχε; Γιατί το έκανες;», θα τον βασάνιζαν μέχρι τον θάνατό του. «Και μετά θα με ξεθάψουν», αναστέναζε, «και θα με ρωτάνε ξανά».