Ξύπνησε το επιχειρηματικό δαιμόνιο

Από την ηλικία των 11-12 χρόνων του ακούστηκε στις αλάνες της Αθήνας το όνομα του Γιάννη Φετφατζίδη. Μικρός το δέμας ο πιτσιρικάς, αλλά θαυματουργός. Σχεδόν… υδραυλικός έτσι που έκανε τις ντρίμπλες και άφηνε αγάλματα όλους τους αντιπάλους.

«Αν τον δεις θα πάθεις πλάκα», μας έλεγε αργότερα στέλεχος του Ολυμπιακού, όταν ο Γιαννάκης πάσχιζε να γίνει Γιάννης μετέχοντας στις μικρές ομάδες του Ολυμπιακού. «Ενα πρόβλημα μόνο έχει. Είναι κοντός, πολύ κοντός. Και αδύναμος», πρόσθετε. Για τον λόγο αυτό άρχισε η προσπάθεια να «βάλει δύναμη» ο Φετφατζίδης, να δέσει, ώστε να κάνει το βήμα παραπάνω στην καριέρα του. Και όταν ο Ζίκο τον έριξε στα βαθιά του Τσάμπιονς Λιγκ, το νερό είχε μπει στ’ αυλάκι. Το δεύτερο παιδί (μετά τον Ελευθερόπουλο) που βγήκε από τις ακαδημίες του Ολυμπιακού. Οχι μεγάλος αριθμός είναι η αλήθεια, αλλά ο «Φέτφα» έφερε αρκετό χρήμα στα ταμεία της ΠΑΕ. Κοντά 4 εκατ. ευρώ πριν από λίγες ημέρες κόστισε η μετακίνησή του στη Τζένοα. Το μπαμ του καλοκαιριού! Για να αποδειχθεί πως οι ελληνικές ομάδες αναπτύσσονται και επιχειρηματικά, κάνουν προσπάθειες να μην χάνουν τους παίκτες που ξεπετάγονται, επιδιώκουν να κερδίζουν και να ζουν όπως μια υγιής επιχείρηση.

Ο νόμος της αγοράς. Ενα σύγχρονο marketing. Το κάνει η Πόρτο στην Πορτογαλία, το επιχειρεί η Αρσεναλ στην Αγγλία. Παίρνουν άσημους, τους γιγαγνώνουν και μετά τους παραχωρούν βγάζοντας μεγάλα κέρδη. Σωστή τακτική που μαρτυρά πρόοδο. Αρκεί να υφίσταται και σωστό scouting, γιατί πρώτα βρίσκεις τον αντικαταστάτη και μετά πουλάς το προϊόν της βιτρίνας.

Αυτό το καλοκαίρι, ή και λίγο νωρίτερα, οι ομάδες μας έδειξαν επιχειρηματικό μυαλό και μπράβο στα στελέχη. Ο Ολυμπιακός, πέρα του Φετφατζίδη που αποτελεί το πλέον τρανταχτό παράδειγμα, έδωσε ρεσιτάλ και με τον Φέισα. Επί μήνες ο Μίτσελ τον έβαζε στην ενδεκάδα, λες και υπήρξε μια αόρατη εντολή να προωθηθεί ο Σέρβος που λογιζόταν ως μεγάλο ταλέντο με μικρή εξέλιξη. Τελικά, η Μπενφίκα τσίμπησε όταν είδε τον «γυάλινο» Φέισα να παίζει συνέχεια, έριξε 4 εκατ. και ο χαφ μπήκε με συνοπτικές διαδικασίες στο αεροπλάνο για τη Λισαβώνα. Οπως συνέβη και με τον Αμπντούν. Ηρθε στον Ολυμπιακό με ελάχιστα χρήματα, ύστερα από τη μεγάλη περιπέτεια και τον υποβιβασμό της Καβάλας. Επειτα από δύο σεζόν που αρίστευσε σε ασίστ, ο Αλγερινός δόθηκε προς 2 εκατ. στη Νότιγχαμ. Σούπερ κέρδη στο Λιμάνι.

Πριν από έναν χρόνο, εξάλλου, με αφορμή τις σπουδαίες εμφανίσεις του με την Εθνική Νέων, ο ΠΑΟΚ δεν δίστασε να δώσει (με 1,5 εκατ. ευρώ) τον Σταφυλίδη στη Λεβερκούζεν. Τι να περίμενε από ένα παιδί που ήταν στα μικρά του τμήματα; Πόσο να ανέβει η τιμή του; Το ίδιο είχε συμβεί και με τον Μαλεζά παλαιότερα (500 χιλιάρικα από τη Φορτούνα Ντύσελντορφ), ενώ και ο Ατρόμητος πήρε αρκετά (300.000 ευρώ) για να στείλει τον Σκόνδρα στην Τούμπα.

Φυσικά, και ο Παναθηναϊκός που πικράθηκε στο παρελθόν από αποχωρήσεις παικτών έναντι πινακίου φακής, εφέτος πήρε υψηλό βαθμό. Για τον Καρνέζη έγιναν σκληρές διαπραγματεύσεις μέχρι να πάει με 750.000 ευρώ στην Ουντινέζε (και από κει στη Γρανάδα), ενώ ο Μαυρίας ήταν στο «μένει -φεύγει», μέχρι να πει το «ναι» στα σχεδόν 3 εκατ. ευρώ η Σάντερλαντ. Ενα σκληρό μεταγραφικό πόκερ με τους Πράσινους να μπλοφάρουν, αλλά τελικά να βγαίνουν κερδισμένοι με τις αξιομνημόνευτες κινήσεις τους στο παζάρι.

Κάπως έτσι οι ελληνικές ΠΑΕ περνούν στο επόμενο στάδιο. Σε αυτό που λειτουργούν ως σύγχρονες εταιρείες και επιδιώκουν να έχουν κέρδη. Αρκεί να συνεχίσουν, να έχουν πρόγραμμα και να αξιοποιούν τα φυτώριά τους.