Περιθωριακός σουπερστάρ ο Ζλάταν Ιμπραΐμοβιτς
«Δεν είμαι πολιτικός», λέει ο Ιμπραΐμοβιτς και αστράφτουν τα μάτια του. «Είμαι ο Ζλάταν. Ξέρω ότι έχω γίνει σύμβολο της πολυπολιτισμικότητας. Ακόμα όμως νιώθω σαν να είμαι περιθωριακός»
Το Συμβούλιο Σουηδικής Γλώσσας συμπεριέλαβε τον περασμένο Δεκέμβριο το ρήμα zlatanera, που σημαίνει «κάνω κάτι τολμηρό, εξαιρετικά λαμπρό».
Ο Ζλάταν Ιμπραΐμοβιτς όμως είναι κάτι παραπάνω από ρήμα: είναι πολιτιστικό φαινόμενο.
Γιος βόσνιου μουσουλμάνου και Κροάτισσας, μεγάλωσε σε γκέτο. Εδωσε πολλές μάχες, κυνηγήθηκε από την Αστυνομία και όπως λέει σε συνέντευξή του στον δημοσιογράφο Μάθιου Σάιντ της εφημερίδας «Τάιμς», με αφορμή τη δημοσίευση αποσπασμάτων της αυτοβιογραφίας του, παραμένει περιθωριακός.
Ο Ιμπραΐμοβιτς εκφράζει την ειρωνεία της σουηδικής εκδοχής για την πολυπολιτισμικότητα. Το εντυπωσιακό γκολ με ανάποδο ψαλίδι που πέτυχε εναντίον της Αγγλίας σημειώθηκε μία εβδομάδα μετά τη δημοσιοποίηση της ανόδου των ποσοστών των ακροδεξιών του κόμματος Σουηδών Δημοκρατών στο 11%, που είναι το υψηλότερο που έχει καταγραφεί μέχρι σήμερα.
Στα 90 λεπτά που διήρκεσε η συνέντευξη του Σάιντ με τον Ιμπραΐμοβιτς ο βρετανός δημοσιογράφος κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο Σουηδός είναι ένας ανθρώπινος ανεμοστρόβιλος.
«Δεν είμαι πολιτικός», λέει και αστράφτουν τα μάτια του. «Είμαι ο Ζλάταν. Ξέρω ότι έχω γίνει σύμβολο της πολυπολιτισμικότητας. Ακόμα όμως νιώθω σαν να είμαι περιθωριακός. Οταν μεγάλωνα δεν ήμουν ένας “πραγματικός” Σουηδός. Δεν είχα όνομα όπως Ερικσον ή Κάρλσον. Ημουν πάντα ο ψηλομύτης μετανάστης που έπρεπε να δουλεύω δύο φορές πιο σκληρά για να κερδίσω τον σεβασμό τους. Πιστεύω ότι η χώρα αλλάζει προς το καλύτερο σήμερα. Είμαστε περισσότερο ενωμένοι και χαίρομαι που είμαι μέρος όλου αυτού. Ακόμα όμως νιώθω μία απόσταση. Μπορείς να βγάλεις έναν άνθρωπο από το γκέτο, δεν μπορείς όμως να βγάλεις το γκέτο απ’ αυτόν τον άνθρωπο».
Το μεγαλύτερο μέρος των παιδικών του χρόνων ο Ιμπραΐμοβιτς το πέρασε στο Ρόζενγκαρντ, που αποτελεί σύμβολο της μεταναστευτικής πολιτικής της Σουηδίας. Στις ημέρες μας ο πληθυσμός της περιοχής αποτελείται από Σομαλούς, Πολωνούς και Τούρκους και μόνο λίγους Σουηδούς. Ο Ιμπραΐμοβιτς, οι γονείς του οποίου χώρισαν όταν ήταν δύο ετών, ζούσε με τη μητέρα του σε ένα μικρό διαμέρισμα μαζί με τα ετεροθαλή αδέλφια του. Γεωγραφικά η περιοχή ανήκε στο Μάλμε, ουσιαστικά όμως ανήκε σε έναν άλλον κόσμο.
«Ηταν σαν να ζούσα μία παράλληλη ζωή. Στο Ρόζενγκαρντ είχαμε τις δικές μας αξίες, τις δικές μας ιδέες, τη δική μας κουλτούρα. Ποτέ δεν βλέπαμε σουηδική τηλεόραση και δεν γνώριζα τους κορυφαίους σουηδούς αθλητές ή τους σταρ. Είχαμε τους δικούς μας ήρωες όπως τον Μοχάμεντ Αλι και τον Μπρους Λι. Οταν πήγα σε ένα καλό σχολείο εντυπωσιάστηκα από τα αγόρια της Σουηδίας. Φορούσαν πουκάμισα με κολάρα.»
Για να δείξω ότι τα κατάφερα
Ο Ιμπραΐμοβιτς συνηθίζει να κάνει μεγαλόστομες δηλώσεις: «Φυσικά όλοι θέλουν να είναι σταρ, να τους προσέχουν. Εγώ όμως θέλω να δείξω σε όλους αυτούς που με είχαν απορρίψει, που μου έκαναν δύσκολη τη ζωή, στους γονείς που δεν ήθελαν να παίζω στην ίδια ομάδα με τα παιδιά τους, ότι τα κατάφερα».
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά 
Google news
