«Ελληνική θάλασσα» στις όχθες του Τάμεση

Ξαφνιάστηκαν οι συνδαιτυμόνες ενός επαγγελματικού δείπνου στα τέλη Ιουλίου, όταν σε παραδοσιακό αγγλικό εστιατόριο στις όχθες του Τάμεση τα πιάτα τους «μύριζαν ελληνική θάλασσα». Οι περισσότεροι – προερχόμενοι, πάντως, από διάφορα γεωγραφικά μήκη και πλάτη ανά τον κόσμο – νόμιζαν προς στιγμή, πως βρίσκονται σε κάποιο ελληνικό νησί. Δεν θα μπορούσε, άλλωστε, να ήταν αλλιώς. Τα πιάτα με μαρίδα και καλαμάρια ήταν – μέχρι πρότινος τουλάχιστον – ταυτόσημα με τις ελληνικές καλοκαιρινές διακοπές. Παρέπεμπαν στους γλυκούς ήχους του κύματος στις ελληνικές θάλλασες και σε εικόνες ηλιοβασιλέματος πίσω από γυμνούς κυκλαδίτικους βράχους.

Όμως, στο Bel & The Dragon στο Γουίνσορ, δυτικά του Λονδίνου, με τη μακρά ιστορία 10 αιώνων, οι γεύσεις της χώρας μας αποτελούν κομμάτι των μεσογειακών πιάτων, που ετοιμάζουν σήμερα οι σεφ Μο και Ρόνι Κίμπουβε, πρώην sous chef του Γκόρντον Ράμσεϊ. Μάλιστα, η αύρα των ελληνικών νησιών δεν περιορίζεται μόνο στις γεύσεις. Κυριαρχεί και στη διακόσμηση με τα τιρκουάζ φανάρια στα απλά πράσινα τραπέζια καφενείου ή στα ξύλινα με τα λευκοασβεστομένα πόδια.

Αλλά δεν είναι μόνο το Bel & The Dragon με τη θέα στο Κάστρο του Γουίνσορ, που επιμένει σε μεσογειακές γεύσεις. Κυριάρχησαν φέτος και νοτιότερα στο κοσμοπολίτικο Saint Tropez, όπου η μεσογειακή κουζίνα είχε την τιμητική της. Στο νέο εστιατόριο Byblos, για παράδειγμα, ή στο Vague d’ Or με σεφ τον κάτοχο τριών αστεριών Μισελέν Αρνό Ντονκέλε. Αλλά στο Rivea δημοφιλείς και μη πελάτες απόλαυσαν γεύσεις της γαλλικής και ιταλικής ριβιέρας με κύρια συστατικά προϊόντα των αντίστοιχων χωρών, τα οποία απέκτησαν, έτσι, αβίαστα πρόσβαση σε νέες αγορές.

Αναμφίβολα, η μεσογειακή κουζίνα είναι της μόδας. Και ως τέτοια αποτελεί μιας πρώτης τάξης ευκαιρία για την προώθηση των ελληνικών προϊόντων. Η στροφή στη μεσογειακή διατροφή έχει ξεκινήσει εδώ και αρκετό καιρό, όμως, τελευταία έχει αποκτήσει, παρά την οικονομική κρίση, ευρύτερες διαστάσεις, διεισδύοντας – αν και ακόμη με διστακτικά βήματα – στο καθημερινό μενού της μεσαίας τάξης σε αρκετές χώρες του «πλούσιου» ευρωπαϊκού Βορρά.

Εδώ, λοιπόν, βρίσκεται η ευκαιρία για την ελληνική γεωργία. Χωρίς αμφιβολία προσπάθειες έχουν γίνει. Οι εξαγωγές αυξάνονται. Όμως, υπάρχουν τεράστια περιθώρια. Το ελληνικό λάδι, για παράδειγμα, ουσιαστικά απουσιάζει από τα ράφια των ευρωπαϊκών σούπερ μάρκετ, όπου κυριαρχεί το ιταλικό. Με αρωγό τη μόδα της μεσογειακής κουζίνας η Ελλάδα θα μπορούσε με συγκροτημένες και –γιατί όχι – τολμηρές ενέργειες να αποκτήσει μια καλύτερη θέση στο καλάθι των ευρωπαϊκών νοικοκυριών.