Υπομονή, πείσμα και φιλότιμο

Ακόμη το θυμούνται όλοι οι φίλοι του ποδοσφαίρου. Την άνοιξη του ’11, στη ρεβάνς Κυπέλλου με την ΑΕΚ, ο Παναθηναϊκός έπιασε καλή απόδοση, αλλά ο (τότε) άπειρος γκολκίπερ δέχθηκε γκολ σχεδόν από τη σέντρα! Στα (αγωνιστικά) τάρταρα αμέσως, μαζί με τη στάμπα του «αποτυχημένου» που του κόλλησαν οι οπαδοί. Με την ψυχολογία στο ναδίρ, αρκετοί υπέθεσαν πως δεν θα άντεχε να μείνει στην Παιανία. Ωστόσο, ο Καρνέζης ήθελε πάνω από όλα να συνέλθει από τον τραυματισμό (ρήξη ορθού μηριαίου στον τετρακέφαλο), που ακόμη και σήμερα επιμένει πως ήταν η αιτία εκείνου του γκολ – μαχαιριά. Τα κατάφερε. Αλλά έμενε στον πάγκο. Ωσπου αρχές σεζόν ’11-’12, ο Φερέιρα, που πίστευε στην ικανότητα του Καρνέζη να παίζει καλά με τα πόδια (προϊόν συστηματικής και καλής δουλειάς με τον μετρ της εκγύμνασης γκολκίπερ, Βασίλη Αλεξούδη), τον έριξε στο Περιστέρι. Ο Καρνέζης, αροντάριστος καθώς ήταν, πήγε άτσαλα πάνω σε επιθετικό, πολύ καθυστερημένη αντίδραση, φάουλ και αποβολή. Το νέο χτύπημα της μοίρας έμοιαζε με σοκ. Ειδικά όταν άρχισε να παίζει καλά ένας άλλος νεαρός, ο Καπίνο. Ο Ορέστης δεν το έβαλε κάτω. Συνέχισε να προπονείται. Να βάζει το κεφάλι κάτω. Με στήριγμα τον κολλητό του, Κώστα Κατσουράνη, το ταίρι του σε δωμάτιο και αποστολές, θέλησε να γυρίσει τον τροχό.

Χειμώνας ήταν όταν ο Φερέιρα του έδωσε ξανά το χρίσμα του βασικού. Παλιόκαιρος στα Γιάννινα. Ο Φερέιρα πρώτα έφτιαξε την άμυνα με τον Κατσουράνη κεντρικό μπακ και μετά αποφάσισε για τον Καρνέζη. Ο «Κατσούρ» έμοιαζε με δικλείδα ασφαλείας. Και ο Καρνέζης δεν σκότωσε την Κλυταιμνήστρα όπως ο Ορέστης της μυθολογίας, αλλά την κακή του τύχη. Με απόδοση καταπληκτική, την καλύτερη της καριέρας του, κατάφερε να σταματήσει τον ΠΑΣ και να αναβαπτιστεί στα μάτια του κόσμου. Ανίκητος σε τετ-α-τετ, «κομάντο» κάτω από τα δοκάρια.

Σταδιακά, άρχισε να αποκτά αυτοπεποίθηση. Η κλήση του στην Εθνική του Φερνάντο Σάντος ήταν ένα ακόμη μπόνους για τον γεννημένο το 1985 τερματοφύλακα. Το δόγμα «λίγα λόγια και πολλή δουλειά» εφαρμόζεται παντού, ο Καρνέζης είναι βασικός στην Εθνική και όλοι βλέπουν στο πρόσωπό του έναν γκολκίπερ σοβαρό, με ρεφλέξ και σταθερότητα. Ας πούμε έναν νέο… Νικοπολίδη, δίχως το γκρίζο μαλλί και άλλωστε δεν χρειάστηκε να έχει την ιώβειο υπομονή του Αντώνη για να βγει στην επιφάνεια. Ούτε να περιμένει πολλά χρόνια. Από το 2007 ήταν στον Παναθηναϊκό, το 2012 ξεπετάχτηκε οριστικά ως ένα ακόμη τέκνο της μεγάλης των τερματοφυλάκων σχολής της Παιανίας.

Επιστροφή στο σήμερα: ο Καρνέζης έκανε ένα κομμάτι της προετοιμασίας του ΠΑΟ, αλλά γρήγορα κατάλαβε πως τα ψωμιά του στους Πράσινους ήταν μετρημένα. Δεν ήθελε να φύγει όμως για ένα κομμάτι ψωμί. Οντας χαμηλόμισθος (100 χιλιάρικα ετήσιο συμβόλαιο), άφησε τα περίπου 160.000 ευρώ που του χρωστούσαν, έφερε και πρόταση ύψους 750.000 ευρώ από τους Ιταλούς και αποχώρησε.

Ηρθε παιδί, φεύγει άνδρας. Με αρχές. Και πάνω από όλα κύριος, σωστός στη συμπεριφορά του, χωρίς να προκαλεί και δίχως να έχει ανοίξει μέτωπα.

Τώρα, μπροστά του ανοίγεται το κεφάλαιο του εξωτερικού. Ενα στοίχημα που έβαλε κυρίως με τον εαυτό του, γιατί επιθυμεί να ανεβαίνει ένα ένα τα σκαλοπάτια της καταξίωσης. Από την Κέρκυρα στον ΟΦΗ και από ‘κει στον Παναθηναϊκό. Στη Γρανάδα θα μάθει το ισπανικό μοντέλο, χωρίς φόβο και πάθος. Αργότερα στην Ουντινέζε, ασφαλώς και θα γαλουχηθεί στον τομέα της τακτικής. Το ταξίδι του Ορέστη Καρνέζη στον θαυμαστό κόσμο του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου έχει ήδη αρχίσει. Οι θαυμαστές του και όχι μόνον αυτοί, αλλά και όσοι εκτιμούν πως η ζωή στο τέλος της ημέρας είναι δίκαιη με τα καλά και ικανά παιδιά, σίγουρα θα παρακολουθούν την πορεία ενός συνεσταλμένου παιδιού.

Η ΜΕΤΑΓΡΑΦΗ
Αντίο γεμάτο συγκίνηση
«Μακάρι να έφερνα περισσότερα από 750.000 ευρώ στον Παναθηναϊκό. Για μένα το χρήμα δεν παίζει μεγάλο ρόλο, με την κίνησή μου να χαρίσω χρήματα, ουσιαστικά έπαιξα δυο σεζόν αμισθί στον Παναθηναϊκό. Δεν έκανα προσφυγή αν και θα μπορούσα. Ηθελα να βοηθήσω την ομάδα», είπε πρόσφατα στο γεμάτο συγκίνηση «αντίο» του ο Καρνέζης.