Ο Ερνεστ πριν από τον Χέμινγουεϊ

Συνήθως οι μαμάδες που δεν έχουν άλλες έγνοιες, κρατούν αναλυτικά αρχεία των κατορθωμάτων του κανακάρη ή της μονάκριβής τους – με φωτογραφίες ή ζωγραφιές οι προγενέστερες, οπτικοακουστικό υλικό οι πιο σύγχρονες.

Ετσι και η μητέρα του Ερνεστ Χέμινγουεϊ, πολύ προτού εκείνος γράψει την πρώτη ιστορία του, άρχισε να συγκεντρώνει σχολαστικά τα πρώτα τεκμήρια της δικής του. Ξεκινώντας από την ημέρα του Ιουλίου του 1899 όπου ο γιος της αντίκρισε για πρώτη φορά το φως του ήλιου και πρωτάκουσε τους κοκκινολαίμηδες να τραγουδούν, η Γκρέις Χολ Χέμινγουεϊ γέμισε με τη συλλογή της έξι αυτοσχέδια λευκώματα.

Η Βιβλιοθήκη Τζον Φ. Κένεντι στη Βοστώνη (Προεδρική Βιβλιοθήκη και Μουσείο, για την ακρίβεια) δημοσίευσε αυτές τις ημέρες στην ιστοσελίδα της το πλήρες περιεχόμενο των πέντε πρώτων λευκωμάτων, για πρώτη φορά, δίνοντας σε θαυμαστές και μελετητές την ευκαιρία να ακολουθήσουν τη ζωή ενός εκ των σημαντικότερων συγγραφέων του περασμένου αιώνα: από τότε που σουλάτσαρε βρέχοντας τα βρακιά του έως το απολυτήριο λυκείου.

Η επιμελήτρια της Συλλογής Χέμινγουεϊ, η Σούζαν Ριν, εξηγούσε πρόσφατα ότι μεγάλο μέρος του περιεχομένου των λευκωμάτων δεν είχε κοινοποιηθεί ποτέ έως τώρα· μόνο λίγοι τυχεροί ερευνητές είχαν μάθει τα μυστικά τους στο σύνολό τους. Δερματόδετοι αλλά πλέον ιδιαίτερα εύθραυστοι, οι τόμοι που τα απαρτίζουν φυλάσσονταν για περίπου τέσσερις δεκαετίες σε ένα υπόγειο σκοτεινό. Είναι και αυτοί μέρος ενός αρχείου που διαθέτει το 90% των γνωστών χειρογράφων του Χέμινγουεϊ. Η ανάρτηση στην ιστοσελίδα της Βιβλιοθήκης συνέπεσε με τα γενέθλιά του στις 21 Ιουλίου – αν ζούσε, θα ήταν 114 χρονών.

Η καθηγήτρια του Πανεπιστημίου της Πενσιλβάνια Σάντρα Σπάνιερ, επιμελήτρια ενός πρότζεκτ έκδοσης πασών των επιστολών του Χέμινγουεϊ (σε όχι λιγότερους από δώδεκα τόμους), τόνισε ότι τα λευκώματα που η μαμά Χέμινγουεϊ έφτιαξε, παρέχουν λεπτομέρειες της καθημερινής ζωής του έως τα 18 του χρόνια, οι οποίες δεν βρίσκονται πουθενά αλλού: «Σχεδόν μετάπλασε τις ζωές τους σε ιστορία, και νομίζω ότι αυτό πέρασε και στη ζωή του και στη μυθοπλασία του». 
Τι μπορεί να βρει κανείς στα λευκώματα; Μια φωτογραφία με τον Ερνεστ βρέφος, να κάθεται απρόθυμα σε μια μικρή σκάφη. Μία στην οποία η περιβολή του δεν απέχει πολύ από ενός κοριτσιού – έχει ειπωθεί ότι η μητέρα του ήθελε κόρη και τον έντυνε ανάλογα. Μια ζωγραφιά επιπέδου μουντζούρας από τότε που ο συγγραφέας του ο «Γέρος και η θάλασσα», ο πολεμικός ανταποκριτής του Ισπανικού Εμφυλίου, ήταν δεν ήταν τριών και στην οποία, όπως είχε εξηγήσει στη μητέρα του, απεικονίζεται ο βρυχηθμός της θάλασσας.
Υπάρχουν «τεκμήρια» που υπαινίσσονται τις μετέπειτα ικανότητές του. Ο μικρός Ερνεστ δεν είχε γίνει καν τεσσάρων όταν άρχισε να ακολουθεί τον πατέρα του Κλάρενς στο κυνήγι, να «χρησιμοποιεί πολυσύλλαβες λέξεις», να «κάνει συνετά σχόλια», σύμφωνα πάντα με τη μητέρα του, η οποία επισύναπτε και πλήθος φωτογραφιών με τον γιόκα της να ψαρεύει πέστροφες ή να κρατά τη δική του καραμπίνα. «Μπορώ να οπλίσω το δικό μου τουφέκι», γράφει σε μία από τις λεζάντες της. Σημείωνε επίσης ότι μέχρι να κλείσει τα πέντε του ο Ερνεστ ήταν συλλέκτης πολεμικών σκίτσων.
Τα λευκώματα διαθέτουν και μια πληθώρα οικογενειακών φωτογραφιών, από το σπίτι της φαμίλιας στο Οουκ Παρκ του Ιλινόις και το εξοχικό της σε μια λίμνη του Βόρειου Μίτσιγκαν, που περιλαμβάνουν και έναν τσίτσιδο μπόμπιρα Ερνεστ να παίζει στο νερό με ένα κανό ή γράμματα και διάφορα γραπτά του από τα μαθητικά του χρόνια, όπως ένα σημείωμα μεταμέλειας στο οποίο παραδεχόταν ότι συμπεριφέρθηκε άσχημα στην εκκλησία. Αλλά και παιδικές ζωγραφιές ή φωτογραφίες που τον δείχνουν να παίζει τσέλο, να προετοιμάζεται για έναν παιδικό ποδοσφαιρικό αγώνα, να μαθαίνει μποξ. Ενα σημείωμα προς τους γονείς του, σταλμένο από το σχολείο τη χρονιά που ο Ερνεστ ήταν στην επιτροπή διοργάνωσης του μαθητικού χορού. «Εχει επιδείξει βελτίωση και στη συμπεριφορά και στη μελέτη του», σημείωνε ο καθηγητής Λατινικών.