Απαράβατες οι εντολές των θεών

Δίχως είδωλα δεν αξίζουν ούτε η ζωή ούτε η θρησκεία ούτε και το ποδόσφαιρο. Κι όλοι μας, οι λάτρεις της θεάς μπάλας, είμαστε ειδωλολάτρες που ασπαστήκαμε την αγιότητα του ποδοσφαίρου…

Ειδωλολάτρες και μάλιστα φανατικοί είναι και οι κρατούντες τα ηνία των μεγάλων ομάδων, των ομάδων όπου εκκλησιάζονται κάθε εβδομάδα χιλιάδες πιστοί, μεταλαμβάνοντας των Αχράντων Μυστηρίων των θεών τους.

Κι αυτοί οι «θεοί» τελικά είναι αυτοί που έπλασαν και συνεχίζουν να πλάθουν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο τον υπέροχο παράδεισο του ποδοσφαίρου.

Η Μπαρτσελόνα έμεινε χωρίς προπονητή (δυστυχώς χωρίς προπονητή είχε μείνει από τα μέσα της περασμένης σεζόν) την περασμένη εβδομάδα. Ο Τίτο, παραδομένος στη δίνη της βαριάς ασθένειάς του, αδυνατούσε να καθοδηγήσει μια από τις κορυφαίες ομάδες του κόσμου. Στην αναζήτηση του διαδόχου και ο Μέσι (σύμφωνα με δημοσιεύματα του ισπανικού Τύπου) συνέβαλε. Προσλήφθηκε ο Τάτα Μαρτίνο, συμπατριώτης του Μέσι και αρεστός στον πατέρα τού ποδοσφαιριστή… Δεν είναι λίγες οι φορές που οι θεοί… υπαγορεύουν τις εντολές τους στους εκπροσώπους τους κι αυτοί με τη σειρά τους τις κοινοποιούν στους πιστούς. Θέσφατο η γνώμη του Μέσι; Γιατί όχι. Στου Μέσι την εικόνα τα ακριβά τάματα κι όταν η εικόνα «δακρύσει» τα θαύματα δεν σταματούν.

Ο Μαραντόνα (άλλος θεός αυτός, που δεν είχε τον Θεό του…) στα χρόνια που μεσουρανούσε υπαγόρευε στους υπευθύνους της Νάπολι ακόμα και ποιον ποδοσφαιριστή να αγοράσουν. Κατά το πέρασμά του από την Μπαρτσελόνα, μάλιστα, αξίωσε και πέτυχε την αποπομπή του Λάτεκ από τον προπονητικό θρόνο.

Ο Κρόιφ, ως θαυματουργός άγιος στους Μπλαουγκράνα, υπέδειξε την πρόσληψη του αγιοποιημένου στον τόπο του Ρίνους Μίχελς. Ο Μίχελς έκανε θαύματα στην Μπαρτσελόνα.

Οι πιο παλιοί θα θυμούνται τις ημέρες Ντέταρι στον Ολυμπιακό. Ο παίκτης, που ο ερχομός του στο λιμάνι θύμιζε περιφορά εικόνας τον Δεκαπενταύγουστο, υποχρέωσε τη διοίκηση των Ερυθρολεύκων στην πρόσληψη του πεθερού του Ιμρε Κόμορα. Ο Ολυμπιακός δεν θαυματούργησε τότε, απλώς δρόσισε τη δίψα του για τίτλους με δύο Κύπελλα…

Στην ΑΕΚ της Α’ Εθνικής ο μέγας Λουκάς Μπάρλος ορκιζόταν στο όνομα του Ντούσαν Μπάγεβιτς και ο Γιουγκοσλάβος (τότε) έφερε τον φίλο του Φράνιο Βλάντιτς να φάει κι αυτός ένα κομμάτι αντίδωρο από τον Λουκά τον ευαγγελιστή της μεγάλης ΑΕΚ.

Καμιά φορά οι θεοί θυμώνουν που οι πιστοί δεν τους ακούνε και δεν λαμβάνουν υπόψη τους τις προσταγές τους. Ο Μίμης Δομάζος στις αρχές της δεκαετίας του ’70 δεν ήθελε να δει στα μάτια του τον προπονητή της Εθνικής Νταν Γεωργιάδη. Ο Νταν Γεωργιάδης τιμώρησε τον Δομάζο αφήνοντάς τον έξω από κρίσιμο ματς για τα προκριματικά του Μουντιάλ του Μεξικού και η Ελλάδα έμεινε στον καναπέ της να σταυροκοπιέται και να θαυμάζει από μακριά τα θαύματα του Πελέ. Ο Δομάζος «έκαψε» τον ασεβή Γεωργιάδη εξορίζοντάς τον στο πυρ το εξώτερον…

Αυτά και άλλα πολλά συμβαίνουν στα άδυτα των αδύτων των ποδοσφαιρικών ναών, όταν τα είδωλα απεκδύονται την αγιοσύνη τους και επιβάλλουν τις ταπεινές απόψεις τους.

Και οι πιστοί, θαμπωμένοι από τη λάμψη των θεών τους, δεν βλέπουν (ή δεν θέλουν να δουν) πως το θείο συνυπάρχει με το ανθρώπινο και η αθανασία περιπατεί πλάι πλάι με τη θνητότητα. Οι αρεστοί των χρυσωμένων ποδοσφαιριστών θα μπαίνουν πάντα από την πίσω πόρτα της εκκλησίας και θα τοποθετούνται με ευλάβεια στα εικονοστάσια μέχρι ένας σεισμός να τους αποκαθηλώσει δραματικά.

Ο Τίτο έγινε Τάτα υπό τις ευλογίες του Μέσι και η Μπαρτσελόνα συνεχίζει τον θαυματουργό βίο της στο πέρασμα των χρόνων… Αμήν!