O χιτσκοκικός τρόμος επιστρέφει!

Μία από τις σημαντικότερες ταινίες του μετρ του σασπένς επιστρέφει στον φυσικό της χώρο, ενώ το αργεντίνικο θρίλερ «Διατριβή για έναν φόνο» αποτελεί τη σημαντικότερη «φρέσκια» πρόταση της εβδομάδας.

«Τα πουλιά» (The birds). Φιλμογραφημένα το 1963, όταν ο μέγιστος Χίτσκοκ βρισκόταν στην κορυφή της δημοτικότητάς του (η μόλις προηγούμενη ταινία του ήταν το θρυλικό «Ψυχώ» που έχουμε δεκαετίες να δούμε ξανά στις ελληνικές αίθουσες), τα «Πουλιά» παραμένουν για πολλούς η τελευταία πραγματικά σπουδαία στιγμή του.

Σε περίπτωση που δεν ζω σε κάποιο σινεφιλικώς ωραιοποιημένο σύμπαν (ελπίζω δηλαδή), οι περισσότεροι γνωρίζουμε λίγο-πολύ τι συμβαίνει στα «Πουλιά»: μια αγέλη πτηνών δολοφονικών προθέσεων επιτίθεται δίχως κάποια «βάσιμη» αφορμή στους κατοίκους μιας μικρής κωμόπολης και όπως εμφανίζονται, έτσι «αδικαιολόγητα» εξαφανίζονται στο φινάλε.

Οι αιμοβόρες επιδρομές τους, κινηματογραφημένες σε εντυπωσιακό τεκνικολόρ, παγώνουν το αίμα ακόμη και σήμερα – μη σας πω, περισσότερο σήμερα που το «μάτι» έχει πλέον συνηθίσει στην ψηφιακή ψευτιά των ειδικών εφέ του σύγχρονου «εμπορικού» κινηματογράφου, που παραπέμπουν σε καλοσχεδιασμένα κινούμενα σχέδια. Εδώ, όμως, τα «πουλιά» είναι αληθινά και, ως εκ τούτου, απειλητικά. Τι εξηγεί όμως την αιμοσταγή συμπεριφορά τους; Οι θεωρητικοί του κινηματογράφου υποφέρουν δεκαετίες τώρα. Και, να σας πω την αλήθεια, ανήκω σε αυτούς που πιστεύουν πως οι λόγοι είναι καθαρά ψυχαναλυτικοί: τα «πουλιά» δηλαδή αντιδρούν στην καταπιεστική συμπεριφορά της δεσποτικής – και ευνουχιστικής – μητέρας τού Ροντ Τέιλορ (την ενσαρκώνει η Τζέσικα Τάντι) που δεν εγκρίνει το ρομάντζο του γιου της με την πεντάμορφη Τίπι Χέντρεν υπακούοντας στη χαοτική οργή μιας περιρρέουσας, καταπιεσμένης σεξουαλικότητας, η οποία μοιάζει να διαπερνά όχι μόνο το φιλμ αλλά και ολόκληρη τη χιτσκοκική φιλμογραφία. Και όμως πουθενά δεν είναι πιο υπερτονισμένη από ό,τι εδώ – το αποτρόπαιο θέαμα των εξορυγμένων ματιών των θυμάτων άλλωστε, κινηματογραφημένο καθώς είναι, παραπέμπει από μόνο του στον ευνουχισμό (το μάτι, βλέπετε, παραμένει το μόνο πραγματικά «ενεργό» μέλος του σώματος του κινηματογραφικού θεατή).

Αλλά τώρα απλώς χαϊδεύω τις όχθες ενός σημειολογικού ωκεανού, από αυτούς που πηγάζουν μόνο μέσα από τα μεγάλα αριστουργήματα του σινεμά. Και τα «Πουλιά» του Χίτσκοκ (που για χρόνια σνόμπαραν οι κριτικοί – μαζί με ολάκερο το «φανταστικό»), μια μοναδική άσκηση εφιαλτικού σασπένς, είναι ακριβώς αυτό.

>Οι άλλες ταινίες