Ο τελευταίος επιζών των Bee Gees –του συγκροτήματος των τριών αδελφών Γκιμπ που έχει πουλήσει πάνω από 220 εκατομμύρια δίσκους σε μια καριέρα μισού σχεδόν αιώνα –μιλώντας στη βρετανική εφημερίδα «Γκάρντιαν» δηλώνει έτοιμος να διαφυλάξει μόνος του την κληρονομιά ενός από τα πιο επιτυχημένα σχήματα όλων των εποχών.
Ενας χρόνος πέρασε από τον θάνατο του αδελφού του Ρόμπιν –ο Μόρις έφυγε από τη ζωή το 2003 κι ο μικρότερος όλων Αντι, που δεν ανήκε στους Bee Gees αλλά είχε στα 70s τη δική του σόλο καριέρα, το 1988 –και ο 67χρονος Μπάρι Γκιμπ μοιάζει αποφασισμένος να αλλάξει την περσινή του απόφαση περί οριστικής απόσυρσης από τα μουσικά πράγματα, έχοντας ήδη ξεκινήσει περιοδεία από την Αυστραλία, τη χώρα που καλοδέχτηκε αυτόν και την οικογένειά του όταν ξενιτεύτηκαν από το Μάντσεστερ της Αγγλίας πριν από εξήντα χρόνια: «Τα κόκαλά μου έτριζαν, τα γόνατά μου πονούσαν και είπα στον εαυτό μου ότι ίσως ήρθε η στιγμή να είμαι απλώς παππούς –έχω επτά εγγόνια –και να μην ανησυχώ πια. Αλλά η μουσική συνεχίζεται κι ένιωσα ότι πρέπει να την κρατήσω ζωντανή».
Οσον αφορά στον σαρκασμό με τον οποίο οι κριτικοί υποδέχτηκαν το σάουντρακ της ταινίας «Saturday Night Fever» με τα αθάνατα σουξέ που έγραψαν οι Bee Gees, ο Μπάρι Γκιμπ δηλώνει: «Δεν ξέραμε πώς να το χειριστούμε –όταν όλοι σε “θάβουν” παρά την τεράστια επιτυχία, όσο εγωισμό και να έχεις, πώς να σκεφτείς ότι είσαι άξιος;».
Αναφέρεται επίσης στα χρόνια καταχρήσεων του ’60, πλέκοντας ένα μίνι εγκώμιο στην (περιστασιακή) χρήση ελαφρών ναρκωτικών, ειδικά ως μοχλό δημιουργικής έμπνευσης: «Δεν είδαμε ποτέ LSD, ηρωίνη και τέτοια πράγματα. Ανακαλύψαμε όμως το “χόρτο”. Μου άνοιξε το μυαλό. Τα μαγικά μανιτάρια επίσης. Ως εμπειρία, όμως, έτσι για να σου ανοίξει το μυαλό. Ποτέ δεν έγινε συνήθεια. Τότε, στα τέλη της δεκαετίας του ’60, κυκλοφορούσαν και πολλές αμφεταμίνες που όλοι οι μουσικοί έκαναν για να διατηρούνται “σε έγερση”. Του Μόρις του άρεσε το ουίσκι, φυσιολογικό αφού έκανε παρέα με θηριώδεις πότες όπως ο Ρίτσαρντ Μπαρτον κι ο Πίτερ Ο’Τουλ».
Το μεγάλο παράπονό του πάντως είναι ότι τα τελευταία χρόνια είχε χαθεί η οικειότητα μεταξύ των τριών αδελφών, υπεύθυνων για μερικές από τις μεγαλύτερες ποπ επιτυχίες όλων των εποχών: «Γιατί δεν μπορούσαμε να κάτσουμε και ν’ απολαύσουμε την επιτυχία; Γιατί δεν μπορούσαμε να δεχτούμε ότι το όνειρο έγινε πραγματικότητα; Αλλά ο Ρόμπιν και ο Μόρις ήταν πάντα ανήσυχοι…».
Σχόλια
