Ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος μιλάει για το διαχρονικό ερώτημα της αριστοφανικής «Ειρήνης»

Σε μια σύντομη εκεχειρία του Πελοποννησιακού Πολέμου ο Αριστοφάνης έγραψε την «Ειρήνη», μια αντιπολεμική κωμωδία που παίχτηκε λίγες ημέρες πριν από τη σύναψη της ειρήνης μεταξύ Αθηναίων και Σπαρτιατών. Μέσα από αυτό το έργο, ο σατιρικός ποιητής του 5ου αιώνα π.Χ. ήθελε να επαναφέρει στους Αθηναίους συναισθήματα νοσταλγίας για την ειρήνη και να τους θυμίσει την πραγματική έννοια της ζωής, δηλαδή τη χαρά τού να καταπιάνεσαι με τη γη, τα προϊόντα της, να δημιουργείς, να ζεις, να ονειρεύεσαι. Θεωρείται δε ένα πολύ σημαντικό αντιπολεμικό έργο της αρχαίας γραμματείας, το οποίο καταδικάζει τις συγκρούσεις.

«Γιατί συμβαίνουν όλα αυτά στους Ελληνες; Αυτό θέλει να μάθει ο Τρυγαίος, ένας αμπελουργός που ανεβαίνει στον Ολυμπο πάνω σε ένα σκαθάρι για ζητήσει τον λόγο από τον Δία», λέει ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος, ο Τρυγαίος της παράστασης που ανεβαίνει την Παρασκευή στην Επίδαυρο.

Οι θεοί όμως λείπουν σε… διακοπές. Μόνο ο Ερμής (Φάνης Μουρατίδης) είναι εκεί, τον οποίο ο Τρυγαίος δωροδοκεί προκειμένου να του αποκαλύψει σε ποια σπηλιά ο Πόλεμος έχει φυλακίσει την Ειρήνη. Την απελευθερώνει και τη φέρνει πάλι πίσω στους Ελληνες. Το έργο ανεβαίνει από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, σε σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη.

«Η ανάγκη του Τρυγαίου να φέρει την Ειρήνη στους Ελληνες είναι η αντίστοιχη ανάγκη του καθενός μας», συνεχίζει ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος. «Η ανάγκη της ψυχικής ειρήνης, γιατί και εμείς ζούμε σε έναν πόλεμο ο οποίος είναι πιο επικίνδυνος και πιο ύπουλος. Οι ζωές χάνονται αλλά με έναν περίεργο τρόπο. Οι άνθρωποι χάνουν τις δουλειές τους, χάνουν την οντότητά τους μέσα στην οικογένεια, καθημερινά ακούμε για αυτοκτονίες, πράγματα τα οποία μας ταλανίζουν και τα βλέπουμε γύρω μας και ευχόμαστε να μη συμβούν στο δικό μας σπίτι. Ουσιαστικά όλοι είμαστε σαν ένας Τρυγαίος, ο οποίος αναρωτιέται “Γιατί να μου συμβαίνει αυτό;”. Είναι το δικό μας “γαμώτο” και η ανάγκη να νοσταλγήσουμε πράγματα του παρελθόντος, που αφορούν μυρωδιές, που αφορούν τη θεία μας στο χωριό, το μαγειρευτό  φαγητό, το όργωμα της γης. Είναι μια κατάσταση στην οποία θέλουμε να νοσταλγήσουμε τη χαρά τού να δημιουργούμε και να παίρνουμε τα πράγματα με διαφορετικό τρόπο».

Παρότι είναι η έκτη φορά που ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος εμφανίζεται στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου – ο ίδιος δεν τις μετράει –  το άγχος, η αγωνία και η χαρά δεν έχουν μειωθεί. «Ακριβώς όπως τα είχα ζήσει και την πρώτη φορά. Η Επίδαυρος είναι ένα θέατρο μοναδικό, όχι μόνο ως εμπειρία για εμάς τους ηθοποιούς αλλά και για τους θεατές. Η μαγεία αυτή, η ατμόσφαιρα που νιώθεις όταν είσαι σε εκείνο τον χώρο, είναι κάτι που δεν το ζεις εύκολα και σίγουρα δεν το ζεις αλλού. Είναι σαν ιεροτελεστία. Κόσμος από όλη την Ελλάδα μαζεύεται στο θέατρο, κάνει την εκδρομή του για να δει μια παράσταση. Αυτή η τεράστια ανθρώπινη βεντάλια των θεατών που αγκαλιάζει τους ηθοποιούς, η ακουστική του θεάτρου που είναι η πιο φιλική για έναν ηθοποιό… Το θέατρο είναι φτιαγμένο για τον ηθοποιό, για να μπορεί με όποιο μέσο διαθέτει να περάσει και στον τελευταίο θεατή κάθε συναίσθημα, είναι μια μαγεία, είναι ένα όνειρο».