Ο φόβος για τους καρχαρίες και τους ξιφίες

Το 1971, όχι μόνον στη Νικήτη αλλά και σε ολόκληρη τη Βόρεια Ελλάδα, οι αθλητές κολυμβητές μετριόνταν στα δάκτυλα ενός χεριού αφού οι προπονήσεις γίνονταν – όπου γίνονταν – μόνο στη θάλασσα. Η θάλασσα, όμως, ήταν ένας τόπος γεμάτος κινδύνους. «Ο μεγάλος μας φόβος, ήταν οι καρχαρίες και οι ξιφίες» θυμάται ο Αγγελος Κουτλιάνος. «Πλάι στη Νικήτη, στη Γερακινή, έφταναν συνέχεια πλοία από διάφορα μέρη, για να φορτώσουν λευκόλιθο. Ο φόβος μας ήταν μην τυχόν και συναντήσουμε κάποιον καρχαρία που θα ακολουθούσε τα πλοία. Παράλληλα, οι ψαράδες, συχνά έπιαναν στα δίκτυα τους σκυλόψαρα. Οι γονείς μας φοβόνταν και θυμάμαι ότι ο Μάκης Κρικελίκος που ήθελε να κολυμπήσει μαζί μας δεν το έκανε γιατί δεν τον άφηνε η μητέρα του. Εμένα η δική μου μού είχε δώσει έναν ξύλινο σταυρό από το Αγιο Ορος όπου μέσα είχε λίγο τίμιο ξύλο. Τον φορούσα σε όλο τον αγώνα και ένιωθα ότι μας προστάτευε. Ο φόβος όμως υπήρχε. Η τότε αρραβωνιαστικιά μου και νυν γυναίκα μου, η Αγγελική, που ήταν πάνω στη βάρκα, μου έλεγε «μην κολυμπάς μόνος σου. Κάτσε δίπλα στον Ξανθόπουλο ώστε αν έρθει καρχαρίας, να έχεις μισές πιθανότητες».  Ξεκινήσαμε στις επτά ή τις οκτώ το πρωί και λίγο πριν μπούμε στο νερό, διακόσια μέτρα από την ακτή, ένας τεράστιος ξιφίας πηδούσε έξω από το νερό. Τότε ο κόλπος είχε πολλά ψάρια. Ο φόβος των γονιών μου για τα μεγάλα ψάρια με κράτησε και από το να προσπαθήσω να κολυμπήσω τη Μάγχη» συμπληρώνει.