«Μας μένει η αγάπη του κόσμου που συναντήσαμε όπου πήγαμε»

Σήμερα, και οι δύο τολμηροί κωπηλάτες εξακολουθούν να κρατούν έντονα χαραγμένες στο μυαλό τους τις θερμές εκδηλώσεις των ντόπιων που τους υποδέχονταν στα μέρη τους. «Μας μένει αυτή η αγάπη του κόσμου που συναντήσαμε. Μαζί με τον κοινωνικό σκοπό που υπηρετούσαμε, ήταν η μεγαλύτερη κινητήρια δύναμή μας. Απ’ όπου και αν περάσαμε, μας αγκάλιασαν και μας φιλοξένησαν. Και, βεβαίως, η πιο συγκινητική στιγμή ήταν στα Βελανίδια, ένα μικρό χωριό της Πελοποννήσου πριν τον Καβομαλιά, όπου όλοι οι κάτοικοι, κάπου 100-150 άνθρωποι, είχαν κατέβει κάτω στην παραλία για να μας καλωσορίσουν! Το βράδυ καθήσαμε όλοι μαζί και φάγαμε. Γέλια, χαρές, παλιές ιστορίες από τους ναυτικούς του χωριού, παλιοί θαλασσινοί οι περισσότεροι. Αυτά σου μένουν, αυτά σε γεμίζουν!», περιγράφει ο Αγγελος Χριστοφίδης. «Οι εικόνες από τις στεριές, από τα καράβια τα περαστικά, από πουλιά και ψάρια, η φιγούρα που υπάρχει συνεχώς δίπλα σου – ο σύντροφος κωπηλάτης – είναι που σε συνοδεύουν σε μια τέτοια διαδρομή. Κι όταν πια έρχεται η στιγμή για ξεκούραση ή διανυκτέρευση, έρχονται και οι ζεστές φωνές των ανθρώπων που πάντα είναι εκεί και σε περιμένουν. Να δώσεις το χέρι, να πάρεις χαμόγελα κι αγκαλιές, να χαθείς στις κουβέντες και στις ιστορίες που έχει ο καθένας τους να σου πει» εξιστορεί συμφωνώντας και ο Κώστας Μανατάκης.