Θρύλοι για πάντα μετά το 2004

«Μία αξιοπρεπής εμφάνιση». Αυτός ήταν ο στόχος μιας παρέας παιδιών, ταλαντούχων αλλά χωρίς εικόνες από μεγάλα τουρνουά, που φόρεσαν τη φανέλα με το εθνόσημο και ξεχύθηκαν με ενθουσιασμό στα γήπεδα της Πορτογαλίας το καλοκαίρι του 2004. Τι σήμαινε «αξιοπρεπής εμφάνιση» για τα μέχρι τότε δεδομένα και τις «περγαμηνές» της εθνικής ομάδας; Λίγα πράγματα. Εναν βαθμό, ίσως και μία νίκη στη φάση των ομίλων. Και όμως, η ομάδα που πήγε στην Πορτογαλία ως ένα από τα αδιαμφισβήτητα αουτσάιντερ, υπό την μπαγκέτα του μεγάλου Οτο Ρεχάγκελ πέτυχε το αδιανόητο!

Οι στιγμές πεντακάθαρες, στο άκουσμα και μόνο της συζήτησης για εκείνο τον καλοκαίρι τα χαμόγελα διάπλατα στα χείλη των θριαμβευτών. Η μεγαλειώδης πορεία βήμα προς βήμα, παιχνίδι με το παιχνίδι, η κατάκτηση του Κυπέλλου, η επιστροφή, ειδικά η διαδρομή ώς το Καλλιμάρμαρο, η αποθεωτική υποδοχή και όλα τα άλλα δεν πρόκειται ποτέ να ξεχαστούν.

Θόδωρος Ζαγοράκης: «Και ποιος δεν θα ήθελε να το ξαναζήσει αυτό; Εγώ θα ήθελα να το ξαναζήσω, όχι μόνο ως ποδοσφαιριστής αλλά και ως Ελληνας, γιατί οι στιγμές στην Πορτογαλία ήταν μοναδικές», είπε ο Θόδωρος Ζαγοράκης και συνέχισε: «Δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποια στιγμή από την Πορτογαλία. Υπάρχουν πολλές. Θυμάμαι πολλά πράγματα, από το πρώτο παιχνίδι μέχρι το τελευταίο. Ισως θα επέλεγα ως ξεχωριστή ανάμνηση το σφύριγμα της λήξης στον τελικό. Μου λέγανε ότι όσο περνά ο καιρός θα το θυμάμαι και λιγότερο. Βλέποντας όμως και άλλες διοργανώσεις, το θυμάμαι σαν να ήταν χθες και καταλαβαίνω ότι ήταν πολύ σημαντικό».

Ο Ζαγοράκης πιστεύει ότι η επιτυχία του 2004 δεν αξιοποιήθηκε όσο θα έπρεπε. «Αν δεις την εξέλιξη του ελληνικού ποδοσφαίρου θα καταλάβεις ότι δεν αξιοποιήθηκε η επιτυχία εκείνη. Απλώς άνοιξε ο δρόμος για τους έλληνες ποδοσφαιριστές να αγωνιστούν στο εξωτερικό και σε επίπεδο εθνικής ομάδας συνεχίζουμε σε καλό δρόμο».

Ο αρχηγός εκείνης της εθνικής ομάδας και MVP του Euro 2004 έχει κρεμάσει τα παπούτσια του, όμως δεν έχει απομακρυνθεί από το ποδόσφαιρο. Βρίσκεται πλάι στον ιδιοκτήτη της ΠΑΕ ΠΑΟΚ Ιβάν Σαββίδη, ως προσωπικός σύμβουλός του.

Κώστας Κατσουράνης. Εννέα χρόνια μετά τη μεγάλη επιτυχία, ο 34χρονος χαφ συνεχίζει να αγωνίζεται στην εθνική ομάδα και στον ΠΑΟΚ. «Η πιο σημαντική ανάμνηση από την Πορτογαλία ήταν ή ώρα που βγαίναμε στο γήπεδο για τον τελικό. Η σιγουριά που νιώθαμε ότι θα το πάρουμε. Η σιγουριά που είχα και που έβλεπα στα μάτια των παιδιών», λέει ο αμυντικός μέσος του Δικεφάλου του Βορρά, για να διαπιστώσει με πίκρα ότι «η επιτυχία της Πορτογαλίας δεν εξαργυρώθηκε στο ελληνικό πρωτάθλημα. Δεν άλλαξε τίποτε. Δεν έχουμε ούτε την παιδεία ούτε την τεχνογνωσία για να εξαργυρώσουμε εκείνο που έγινε τότε».

Στέλιος Γιαννακόπουλος. «Θυμάμαι τα πάντα. Τα παιχνίδια και ειδικά το πρόβλημα που είχα στη γάμπα μου και έτρεχα να το φτιάξω. Να παίξω με την Τσεχία», λέει ο Στέλιος Γιαννακόπουλος και συνεχίζει: «Με ρωτούσαν τι θα γίνει. Τους έλεγα θα είμαι έτοιμος στον ημιτελικό και δεν το πίστευε κανείς. Οι περισσότεροι πίστευαν ότι θα μείνουμε έξω στο ματς με τη Γαλλία. Απίστευτα πράγματα δηλαδή. Θυμάμαι αυτό που έγινε στην επιστροφή μας στην Ελλάδα. Κανείς δεν το πίστευε ότι μπορούσαμε να πάρουμε το Κύπελλο. Το μεγάλο μπαμ έγινε με τη Γαλλία. Ηταν όλο το πακέτο. Αυτός ο ανεπανάληπτος κόσμος που μας έδωσε φτερά. Απίστευτος παλμός, δέσιμο τρομερό μεταξύ μας. Αυτό όμως που μου έχει μείνει σαν εικόνα, που δεν θα ξεχάσω ποτέ, ήταν η ώρα που μπαίνουμε στο γήπεδο για τον τελικό και περνάμε δίπλα από το Κύπελλο. Τον κόσμο στον δρόμο, όλη τη διαδρομή μέχρι το Καλλιμάρμαρο. Ηταν σαν παραμύθι».

Ο Γιαννακόπουλος ολοκλήρωσε πλέον τις σπουδές του στη δεύτερη φάση του UEFA PRO. Αρχίσε ήδη την προπονητική καριέρα του στον Πανηλειακό, ήταν πρόεδρος στον ΠΣΑΠ, ενώ το ξενοδοχείο που διατηρεί στην Πάρο και το καφέ που έχει με τον πατέρα του στην Καισαριανή γεμίζουν τον χρόνο του εκτός ποδοσφαίρου.

Παντελής Καφές. Δεν ξεχνά την υποδοχή, όπως άλλωστε και όλοι οι συμπαίκτες του: «Συνέβησαν πάρα πολλά πράγματα, χαράχθηκαν στις μνήμες όλων, αλλά αυτό που μου έμεινε απ’ όλα ήταν η υποδοχή όταν γυρίσαμε. Ολη η διαδρομή. Για πολλά χιλιόμετρα ήταν εκατομμύρια κόσμου. Ολοι οι Ελληνες πανηγύρισαν ενωμένοι. Οι πάντες θυμούνται το γκολ του Τραϊανού (Δέλλα). Δεν κρατήθηκε κανείς και τρέξαμε πάνω του με το σφύριγμα της λήξης του τελικού».

Ο Καφές θέλει να συνεχίσει το ποδόσφαιρο. Περιμένει να βρεθεί η καλή πρόταση: «Θεωρώ ότι είναι πολύ δύσκολο να ασχοληθώ με το ποδόσφαιρο από άλλο πόστο. Ο κάθε ποδοσφαιριστής όταν σταματήσει πρέπει να ψαχτεί. Εγώ δεν νομίζω ότι μπορώ να κάνω κάτι άλλο στο ποδόσφαιρο εκτός από το να παίζω», κατέληξε.