Κερδίσαμε αυτοπεποίθηση για όσα κάναμε αργότερα

«Θυμάμαι τα πάντα από την ημέρα που πήγαμε μέχρι που φύγαμε. Η εμπειρία είναι μοναδική και η επιτυχία συνολική». Ο Αντώνης Νικοπολίδης έχει καταγράψει καρέ καρέ τις στιγμές του θριάμβου. «Κάθε ματς είναι κάτι ξεχωριστό. Αυτό που κάνει πολύ μεγάλη εντύπωση γενικότερα είναι ότι βρεθήκαμε μια ομάδα 40 ανθρώπων, ζήσαμε μια τρομερή εμπειρία, το κλίμα ήταν καλό και κάθε νίκη ενίσχυε όλη αυτή την αίσθηση, μέχρι την κορύφωση. Σ’ αυτήν την ομάδα ήμασταν δυόμισι χρόνια μαζί και προσπαθήσαμε να διακριθούμε. Φθάσαμε στους “16”, ήταν επιτυχία, μετά στους “8”, ακόμα μεγαλύτερη, μετά στους “4”. Ο τελικός ήταν το αποκορύφωμα».

Ο Νικοπολίδης έχει αποφασίσει να ακολουθήσει την προπονητική. Εχει το δίπλωμα UEFA A. «Το ποδόσφαιρο δεν το είδα ποτέ μόνο σαν επάγγελμα, είναι αγάπη. Το κάνεις σαν μεράκι. Αυτό που βάζω πάνω απ’ όλα είναι η αγάπη για το άθλημα και έμεινα ώς τα 40 μου γι’ αυτόν τον λόγο. Από την αγάπη και τον ζήλο που είχα».

Η άφιξη στην Ελλάδα έχει χαραχθεί στη μνήμη και του Βασίλη Τσιάρτα: «Θυμάμαι την άφιξη στην Αθήνα και τον κόσμο που υπήρχε στη διαδρομή μέχρι το Καλλιμάρμαρο, πώς μπορείς να το περιγράψεις αυτό; Επίσης θυμάμαι τη στιγμή που πήγαμε στον τελικό. Ο τρόπος που έγινε και πώς εξελίχθηκε όλο το ματς με την Τσεχία. Ηταν αυτό που ζήσαμε πιο έντονα από κάθε άλλο ματς».

«Σαν χθες» είναι για τον Βασίλη Λάκη εκείνες οι στιγμές: «Αν και έχουν περάσει τόσα χρόνια, νομίζω ότι έχει γίνει χθες, είναι νωπές οι μνήμες. Φθάσαμε στο απόγειο της καριέρας μας, αλλά με πολύ μεγάλη δόση τύχης. Τότε ωφέλησε το γεγονός ότι ήμασταν μια οικογένεια. Κατάφερε ο Ρεχάγκελ να πάρει το 100% από τον κάθε παίκτη. Αισθανόμασταν όλοι μια γροθιά. Ηταν συγκυρία πολλών πραγμάτων. Αυτοί που ήταν στον πάγκο διψούσαν για τη νίκη, ακόμα και όσοι ήταν εκτός 18άδας το ίδιο. Ημασταν ομάδα με μέταλλο και κοιτάζαμε τον αντίπαλο στα μάτια. Η αίσθηση ότι μετά το ματς με τη Γαλλία θεωρούσαμε ότι πήραμε το Κύπελλο, ήταν ανεπανάληπτο. Είχαμε τόσο μεγάλη αυτοπεποίθηση με το σύστημα που παίζαμε, υπήρχε μεγάλη ικανότητα των παικτών, η διάθεση και η λάμψη ότι αυτό το Κύπελλο είναι δικό μας. Η υποδοχή στην Αθήνα που μας επιφύλαξε ο ελληνικός λαός ήταν κάτι που δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Φτάσαμε ημέρα και καταλήξαμε βράδυ στο Καλλιμάρμαρο. Πέντε ώρες διαδρομή από το αεροδρόμιο»…

Οι επαγγελματικές δραστηριότητες του Βασίλη Λάκη δεν έχουν απομακρυνθεί από το ποδόσφαιρο: «Εχω γήπεδα 5×5 με ακαδημία ποδοσφαίρου, δέκα χρόνια τώρα. Από πέρυσι είμαι ιδιοκτήτης του Ατρομήτου Χαλανδρίου. Είναι μια φυσική εξέλιξη τα παιδιά της ακαδημίας να τα βοηθάμε. Κάνοντας χρήση του γηπέδου του Χαλανδρίου, βοηθώ τα νέα παιδιά. Εγώ δεν παρέκκλινα καθόλου από το ποδόσφαιρο, με γεμίζει να βρίσκομαι ανάμεσα σε παιδιά και να τα βγάζω ποδοσφαιριστές».

Πάντα μέσα στα γήπεδα
Το μέλλον του κοντά στο ποδόσφαιρο βλέπει ο Βασίλης Τσιάρτας και έχει δύο επιλογές: «Ημουν τεχνικός διευθυντής στην ΑΕΚ και τώρα μάνατζερ παικτών. Στα άμεσά μου σχέδια, αφού εκπνεύσει η καλοκαιρινή σεζόν, είναι να παρακολουθήσω σεμινάρια προπονητικής και ανάλογα στην πορεία θα δω με τι θα ασχοληθώ. Αυτό που θα με ενδιαφέρει πιο πολύ θα είναι αυτό που θα κάνω τελικά».