Το κέρδος είναι για όλους

H μεταγραφική μέθοδος που ακολουθούν ώρες ώρες οι ελληνικές ΠΑΕ έχει το ενδιαφέρον της. Και αποδεικνύει πώς με έξυπνο τρόπο μπορείς να προσεγγίσεις παίκτες ακριβούς και να τους δελεάσεις ώστε να κάνουν το άλμα στην καριέρα τους.

Το προσπαθεί κατά βάση ο Ολυμπιακός, εδώ και χρόνια. Με τον Μπελούτσι και τον Τουρέ να αποτελούν τρανταχτά παραδείγματα σωστής επένδυσης. Ο αργεντινός μέσος ήταν απλησίαστος οικονομικά, ο Ολυμπιακός πήρε το 50% και αργότερα φρόντισε να τον πουλήσει στην υψηλότερη τιμή που θα μπορούσε να πιάσει. Πήγε στην Πόρτο και το κόκκινο ταμείον δεν ήταν μείον. Ο Τουρέ ήρθε από τη Ρωσία, ο (ατζέντης) Σέλουκ κράτησε ένα ποσοστό και την επόμενη σεζόν ο μέσος έκανε το άλμα για τις δυνατές ομάδες της Ευρώπης. Με όφελος για όλες τις πλευρές. Αυτό το καλοκαίρι στο Λιμάνι βάζουν ένα ακόμη στοίχημα. Ο Βάις, ένα ταλέντο με θητεία (και) στο Καμπιονάτο, επιλέγει τον Ολυμπιακό για να βρει τον ρυθμό του και να φανεί στο ευρύ κοινό. Θεωρητικά, από τον γάμο μπορούν να κερδίσουν και οι δύο. Ο μεν παίκτης γιατί θα αγωνιστεί στο Τσάμπιονς Λιγκ, η δε ομάδα γιατί αποκτά παίκτη με σαφές κίνητρο. Α, υπάρχει και ένας τρίτος: ο μάνατζερ. Κρατά ένα ποσοστό, έχει λόγο στη μεταγραφή και το μέλλον του παίκτη και αναμένει την εκτόξευσή του. Αλλωστε, συχνά-πυκνά το ελληνικό πρωτάθλημα μοιάζει με βατήρα για τους αλλοδαπούς ποδοσφαιριστές. Οπως και με τον Μιραλάς, μια καλή απόδοση θα τους δώσει το εισιτήριο της μετακόμισης σε ένα καλύτερο πρωτάθλημα. Υπό αυτή την έννοια, είναι καλύτερο να ποντάρει κάποια ομάδα σε νεαρό και εξελίξιμο ποδοσφαιριστή, παρά σε άσο που έχει πάρει την κατιούσα, δεν μπορεί να δώσει πολλά και το κυριότερο, είναι αδύνατο να έχει μεταπωλητική αξία. Απλά μαθήματα σωστής διαχείρισης και επιλογής παικτών, σε ένα δυσμενές περιβάλλον.