Ζιζάνια στο γρασίδι

Η αναδιάρθρωση των κατηγοριών στο ελληνικό ποδόσφαιρο αντιμετωπίστηκε από όλους ως μια επιβεβλημένη κίνηση. Και ήταν τέτοια. Οι όμιλοι της Γ’ Εθνικής θα γίνονταν περισσότεροι, το παιχνίδι θα άνοιγε, το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο θα έδινε την ευκαιρία σε αρκετούς παίκτες να δείξουν το ταλέντο τους και να αξιοποιήσουν την ευκαιρία.

Πρόσφατα, ωστόσο, προέκυψε η εξής απόφαση από τη Γενική Συνέλευση της ΕΠΟ: σε μια χαμηλή κατηγορία όπως η νεοσύστατη Γ’ Εθνική, δικαίωμα συμμετοχής στην εντεκάδα θα έχουν δυο παίκτες άνω των 33 ετών και τέσσερις αλλοδαποί. Δηλαδή, επτά παίκτες με δυνατότητα συμμετοχής στις ελληνικές εθνικές ομάδες θα πρέπει να παίζουν πάση θυσία στο ίδιο σχήμα. Εδώ δεν μιλάμε για διατάξεις απαγορευτικές, αλλά για άρθρα του κανονισμού που επιτρέπουν ξανά την προσθήκη αμφιβόλου ποιότητας αλλοδαπών παικτών. Και παράλληλα δίνεται η δυνατότητα σε σιτεμένους ποδοσφαιριστές να πάρουν το εφάπαξ τους, να κολλήσουν τα τελευταία ένσημα.

Στη λογική του «όλοι οι καλοί χωράνε», δεκτό. Αλλά εδώ προκύπτει ο ακόλουθος προβληματισμός: η Γ’ Εθνική, όπως τουλάχιστον την οραματίζονται οι αρμόδιοι, μπορούσε να είναι ένα πρωτάθλημα που θα μετείχαν κατά βάση έλληνες παίκτες, άτομα με διάθεση να αναδειχθούν και να δημιουργήσουν τη νέα γενιά ταλέντων και ποδοσφαιριστών. Την ώρα που η Σούπερ Λίγκα και η Football League βρίθουν από ξένους της πλάκας, η Γ’ Εθνική θα έπρεπε να είναι φυτώριο παικτών που θα άνθιζαν και θα κάρπιζαν δυνατότητες και πίστη για ένα καλύτερο αύριο.

Τα διάφορα χατίρια σε ομάδες και παράγοντες έπρεπε να πάνε στην άκρη. Γιατί αν και σε τέτοια κατηγορία βλέπουμε βετεράνους παίκτες που αγκομαχούν στο χόρτο και άγνωστους ξένους, σαφώς υποδεέστερους από τα δικά μας φιντάνια, είναι σαφές πως κάποιες πόρτες κλείνουν. Μετά όμως να μη λέμε για παιδιά που δεν αγωνίζονται και για ταλέντα που χάνονται στον δρόμο.