Πέθανε ο θρυλικός δρομέας Αλέν Μιμούν

Ο Αλέν Μιμούν, ένας θρύλος του γαλλικού αλλά και του παγκόσμιου κλασσικού αθλητισμού, χρυσός Ολυμπιονίκης στον Μαραθώνιο της Μελβούρνης το 1956, πέθανε το βράδυ της Πέμπτης σε ηλικία 92 ετών, όπως ανακοίνωσε την Παρασκευή η γαλλική ομοσπονδία στίβου.

Στα χρόνια της μεγάλης δόξας του, ο Μιμούν υπήρξε η γαλλική απάντηση στις μεγάλες αποστάσεις στον θρυλικό Τσεχοσλοβάκο Εμίλ Ζάτοπεκ, με τον οποίο η αντιπαράθεση στους στίβους δημιούργησε ένα από τα σπουδαιότερα δίδυμα στην ιστορία των σπορ.

Ο ανταγωνισμός του με τον Ζάτοπεκ ήταν σχεδόν μυθιστορηματικός: Ο Μιμούν ήταν ο μικροσκοπικός Γάλλος από την Αλγερία, ο Ζάτοπεκ ήταν «η ατμομηχανή» από την Τσεχοσλοβακία. Το 1948 στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου, ο Μιμούν τερματίζει δεύτερος στα 10.000 μ. πίσω από τον μεγάλο Τσεχοσλοβάκο. Τέσσερα χρόνια αργότερα, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ελσίνκι ο Μιμούν κατακτά τα ασημένια μετάλλια στα 5.000 και στα 10.000 μ., πάλι πίσω από τον σπουδαίο Ζάτοπεκ που το 1952 κερδίζει και τον Μαραθώνιο.

Ο Μιμούν θα χρειαζόταν να περιμένει άλλα τέσσερα χρόνια για να νικήσει επιτέλους τον μεγάλο αντίπαλο αλλά και φίλο του πια, Ζάτοπεκ: Στη Μελβούρνη το 1956 ο Μιμούν κατακτά το χρυσό μετάλλιο στον Μαραθώνιο, ενώ ο Ζάτοπεκ που προερχόταν από τραυματισμό τερμάτισε έκτος. Σε εκείνον τον αγώνα, περνώντας τα 10.000 μ. ο Μιμούν ήταν μόλις 12ος και ο εντυπωσιακός Σοβιετικός Βλάντιμιρ Κουτς προηγούνταν με άνεση, αλλά ο μικροσκοπικός Γαλλοαλγερινός των 35 ετών δεν είχε πει την τελευταία του κουβέντα. Αλλωστε κανείς από τα αντίπαλα στρατόπεδα δεν τον υπολόγιζε – είχε κρατήσει κρυφό ότι θα αγωνιστεί στον Μαραθώνιο.

Στα μισά της κούρσας πέρασε πρώτος και συνέχισε έτσι ως το τέλος, όπου πανηγύρισε τη νίκη του μπροστά σε 12.000 θεατές.

Οπως πολλοί αθλητές της γενιάς του, ο Μιμούν υπήρξε ένας θρίαμβος της θέλησης. Είχε ανακαλύψει το ταλέντο του στους δρόμους αντοχής στα τέλη της δεκαετίας του 1930 κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας στην τότε γαλλική Αλγερία, αλλά τότε ήρθε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος. Ο Μιμούν στρατεύτηκε, πολέμησε τους Γερμανούς το 1944 στην Ιταλία και στο Μόντε Κασίνο κόντεψε να χάσει το αριστερό του πόδι από νάρκη. Τον έσωσε ένας ευσυνείδητος στρατιωτικός χειρουργός, το οποίο πάντα έκτοτε θα μνημόνευε ο Αλέν Μιμούν.