Αυτό το χρώμα σαν λειωμένο χρυσάφι

«Οταν ο Γιόζεφ σκεφτόταν το Αλγέρι, το πρώτο που του ερχόταν στο νου ήταν αυτό το χρώμα σαν λιωμένο χρυσάφι τη στιγμή που είχε ανοίξει την πόρτα η οποία έβγαζε στο κατάστρωμα, ζαλισμένος ακόμη_· αυτό το συνεχές φλας απ’ τη μηχανή ενός φωτογράφου που τον είχε αναγκάσει να προστατέψει το πρόσωπό του με τα χέρια. Αισθάνθηκε μια μυρωδιά βανίλιας, ενώ μια πνοή ζεστού αέρα τον τύλιγε. Αναρωτήθηκε αν κάπου είχε πιάσει φωτιά_· δεν υπήρχε ωστόσο κανένας πανικός, μόνο το γουργούρισμα του γερανού που ξεφόρτωνε μπανάνες στη γεμάτη με κόσμο προκυμαία. Ανοιξε αργά τα δάχτυλα των χεριών για να συνηθίσει αυτόν τον πυρακτωμένο αέρα, αντίκρυσε ένα παραδεισένιο γαλάζιο, που δεν είχε δει ποτέ στη ζωή του, ούτε στην Πράγα ούτε στο Παρίσι, εξαγνισμένο, ζεστό, αστραφτερό_· ένα κρεμαστό μονόχρωμο μνημείο, που μοναδικός σκοπός του έμοιαζε να είναι να σε υπνωτίζει.»

Είναι το Αλγέρι του Αλμπέρ Καμί αλλά και του ίδιου του Ζαν Μισέλ Γκενασιά, ο οποίος γεννήθηκε εκεί το 1950. Ισως γι’ αυτό, άλλωστε να είναι τόσο δυνατό και το κομμάτι του βιβλίου που αναφέρεται στην περίοδο της ζωής του γιατρού Κάπλαν στην Αλγερία. Ο Γκενασιά σπούδασε νομικά, εργάστηκε ως δικηγόρος και στη συνέχεια έκανε καριέρα ως σεναριογράφος στην τηλεόραση. Μέχρι που στα 50 του έγραψε τη «Λέσχη των αθεράπευτα αισιόδοξων», ένα από τα εκδοτικά γεγονότα στη Γαλλία το 2009 (κέρδισε το Γκονκούρ των μαθητών) και τώρα την εξίσου αν όχι περισσότερο ενδιαφέρουσα «Ζωή που ονειρεύτηκε ο Ερνέστο Γκ.».