Ανδρέας Τσαπάκης: Φοιτητής στην… παράταση

Στα 15 του έκανε κάτι για το οποίο μετάνιωσε μόλις λίγα χρόνια αργότερα: σταμάτησε το σχολείο. Τώρα πια ο 24χρονος μάγειρος, έχοντας από την περασμένη Τρίτη στα χέρια του το απολυτήριο Λυκείου, αισθάνεται ικανοποιημένος που από τον Σεπτέμβριο θα αφήσει για λίγο τις κουζίνες και θα ξεκινήσει τη φοιτητική ζωή, έστω και με επτά χρόνια καθυστέρηση

Η πόρτα του σχολείου έκλεισε για τον Ανδρέα Τσαπάκη μόλις ολοκλήρωσε το Γυμνάσιο. Ευτυχώς όμως όχι οριστικά. Φίλους δεν είχε. Παρέα με τους συμμαθητές του δεν έκανε. Οταν οι άλλοι μιλούσαν για μπάλα, εκείνος σκεφτόταν τη ζωγραφική. Σε εκείνη την ηλικία ήταν ένα παιδί περιθωριοποιημένο, όπως ο ίδιος λέει χαρακτηριστικά. Το γεγονός ότι ήταν κλειστός χαρακτήρας έδωσε λαβή στα υπόλοιπα παιδιά να τον κοροϊδεύουν, να τον πειράζουν, να του μιλούν άσχημα. Είχε πέσει θύμα σχολικού εκφοβισμού.

«Τα περισσότερα παιδιά πήγαιναν στο σχολείο για να μάθουν, να παίξουν. Για μένα το σχολείο είχε μετατραπεί σε βασανιστήριο. Ποτέ δεν μου είχε ασκηθεί σωματική βία αλλά τα σχόλια, οι φήμες και οι κοροϊδίες, όπως είναι φυσικό, μένουν στην ψυχή ενός παιδιού και το ακολουθούν. Αυτός ήταν και ο κυριότερος λόγος που αποφάσισα να παρατήσω το σχολείο», δηλώνει.

ΕΣΠΕΡΙΝΟ ΛΥΚΕΙΟ. Οταν οι συνομήλικοί του ξεκινούσαν την Α’ Λυκείου εκείνος εργαζόταν στην ταβέρνα που είχαν εκείνη την περίοδο οι γονείς του. Εκεί διαπίστωσε ότι η μαγειρική είναι κάτι που του ταιριάζει. Μόνο, όμως, όταν γνώρισε την κοπέλα του αποφάσισε να δει τη μαγειρική επαγγελματικά. «Σκεφτόμουν πώς θα εμφανιστώ μπροστά στους γονείς της, χωρίς δουλειά, χωρίς να έχω τελειώσει το σχολείο, χωρίς σπουδές». Ετσι, αποφάσισε να γραφτεί σε σχολή μαγειρικής. Αν και ήθελε να πάει σε δημόσια δεν μπόρεσε, αφού το να έχει τελειώσει την πρώτη τάξη του Λυκείου ήταν προαπαιτούμενο. «Γι’ αυτό και πήγα σε μία ιδιωτική και παράλληλα ξεκίνησα και το Εσπερινό Λύκειο».

Το 2009 και για δύο χρόνια το πρόγραμμα του Ανδρέα είχε πολλά… μαθήματα: Από τις 10 το πρωί έως τις 7 το απόγευμα πήγαινε στη σχολή μαγειρικής και από τις 7 έως τις 11 καθόταν στα θρανία του νυχτερινού σχολείου.

Με το που τελείωσε τη σχολή μαγειρικής έπιασε αμέσως δουλειά. Στην αρχή ως μαθητευόμενος. «Ξεκίνησα κατευθείαν να εργάζομαι σε ένα μεγάλο ξενοδοχείο των Χανίων, με δυνατότητα φιλοξενίας 900 ατόμων. Την επόμενη καλοκαιρινή περίοδο βρέθηκα πάλι σε ξενοδοχείο, όπου πλέον εργαζόμουν ως τρίτος μάγειρος».

Η φετινή σεζόν βρίσκει τον 24χρονο Ανδρέα στην κουζίνα ενός από τα μεγαλύτερα ξενοδοχεία στη Γεωργιούπολη Χανίων, στον δρόμο προς Ρέθυμνο. «Είναι δύσκολη δουλειά. Μπορεί να δουλέψεις τις μισές ώρες σε θερμοκρασίες που φτάνουν τους 60 βαθμούς Κελσίου και τις υπόλοιπες σε συνθήκες ψύχους, στους μείον 18. Οσο για το ωράριο; Αυτό δεν υπάρχει. Ο μάγειρος δεν δουλεύει το κλασικό οκτάωρο. Συνήθως 10-12 ώρες, έχω μείνει στην κουζίνα ακόμη και 16 ώρες».

Πλέον το πόστο του είναι η ζεστή κουζίνα, «πιο δύσκολη, πιο βαριά και σίγουρα πιο βρώμικη». Μπορεί στην επαγγελματική κουζίνα να βγάζει όλη του τη δημιουργικότητα, στην κουζίνα του σπιτιού του όμως είναι λίγες οι φορές που αναλαμβάνει να ετοιμάσει φαγητό, αφού δεν του μένει ενέργεια στο τέλος της ημέρας. Πάντως, όπως με περηφάνια λέει, έχει γίνει εξπέρ στην προετοιμασία του αγαπημένου του φαγητού, που δεν είναι άλλο από τα ντολμαδάκια γιαλαντζί, «τα οποία πλέον τυλίγω στην παλάμη του χεριού μου».

Κάθε πρωί φορά τη λευκή στολή του μαγείρου και μπαίνει στην κουζίνα του ξενοδοχείου. Για δύο χρόνια, όμως, η δουλειά του Ανδρέα μπορεί να τέλειωνε αργά το απόγευμα, η ημέρα του όμως συνεχιζόταν, αφού έπρεπε να αφήσει τις κατσαρόλες και τις κουτάλες και να πιάσει τα μολύβια και τα τετράδια.

Πέρυσι τον Ιούνιο δε, όπως και φέτος, ο μαθητής της Τεχνολογικής Κατεύθυνσης πήρε ειδική άδεια να δουλέψει στην απογευματινή βάρδια για να μπορέσει να πάρει μέρος στις Εξετάσεις. «Ηταν μία περίοδος αρκετά δύσκολη. Εμενα στο κέντρο, το πρωί έπρεπε να κάνω 40 λεπτά να φτάσω στη δουλειά και το απόγευμα, έπειτα από όλη την κούραση της ημέρας, άλλα τόσα για να πάω στο σχολείο. Αλλά αν έχεις θέληση και επιμονή μπορείς να τα κάνεις όλα».

Για τις Πανελλαδικές Εξετάσεις ήταν έτοιμος. Είχε κάνει καλή προετοιμασία όλο τον χειμώνα, ενώ την περίοδο των Εξετάσεων χρειάστηκε μία γερή επανάληψη. Αυτά ήταν αρκετά για να γράψει μεταξύ άλλων 18,1 στις Αρχές Οικονομίας και 17,7 στο μάθημα της Διοίκησης Επιχειρήσεων.

Η βαθμολογία που συγκέντρωσε, μάλιστα, ευελπιστεί ότι από τον Σεπτέμβριο θα του ανοίξει την πόρτα του Τμήματος Διοίκησης Επιχειρήσεων στη Θεσσαλονίκη. «Τη μαγειρική δεν θα την αφήσω. Ισα ίσα που με τις συγκεκριμένες σπουδές πιστεύω ότι θα μάθω για τη σωστή διοίκηση και διεύθυνση μιας επιχείρησης αλλά και για την καλή διαχείριση των οικονομικών».

Πάντως η συμβουλή που δίνει πλέον ο Ανδρέας σε όποιον σταμάτησε το σχολείο και σκέφτεται να καθήσει ξανά στα θρανία είναι μία. «Είτε 20 είτε 120 ετών, πήγαινε σχολείο. Εγώ στα 15 μου έκανα ένα λάθος το οποίο έπρεπε να διορθώσω και αυτή η εμπειρία αυτό ακριβώς μου δίδαξε: κάθε άνθρωπος που αφήνει εκκρεμότητες στη ζωή του, είτε είναι το σχολείο είτε ο Στρατός, θα πρέπει να γυρίζει πίσω και να τις φέρνει εις πέρας», δηλώνει ο νεαρός που έχει δύο μικρότερες αδελφές, τις οποίες, όπως λέει, πάντα συμβούλευε να συνεχίσουν το σχολείο.

ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ. Ονειρό του είναι κάποια μέρα να φορέσει τη λευκή στολή του σεφ που θα έχει πέντε αστέρια και από κάτω θα είναι το όνομα του ξενοδοχείου και το δικό του με μεγάλα γράμματα. Εστιατόριο δεν σκέφτεται να ανοίξει, αφού αισθάνεται την κουζίνα του ξενοδοχείου ως φυσικό του χώρο. Φοβάται, όπως δηλώνει, πολύ το ρίσκο. «Μπορεί μία τέτοια κίνηση να σου φέρει χρήματα, μπορεί όμως να σου κλείσει και το σπίτι».

Σε μερικές εβδομάδες θα εγκαταλείψει την Κρήτη και θα αποχωριστεί τα Χανιά για να ανέβει βόρεια, στη Θεσσαλονίκη. Εκεί θέλει να μείνει μόνιμα. «Ο Θεός μάς έδωσε ένα σωρό τόπους και εμείς κινούμαστε σε λίγα τετραγωνικά. Οπότε θα πρέπει να γνωρίσουμε και άλλα μέρη».

Με λίγες μπογιές και ένα κομμάτι χαρτί προσπαθούσε από μικρό παιδί να διαχειριστεί τα προβλήματα που προέκυπταν αλλά και ό,τι του συνέβαινε στο σχολείο. Η ζωγραφική είναι το μεγάλο πάθος του Ανδρέα, όπως και του πατέρα του. Μάλιστα τα τελευταία χρόνια έχει εξελίξει την τέχνη και πλέον ζωγραφίζει και σκαλίζει πάνω σε… καρπούζια ανθρώπινες μορφές και ζώα.