Σάλιντζερ ή το τέλος της σιωπής

Ο Σάλιντζερ ήθελε να υπάρχει μόνον διά της λογοτεχνίας του, ίσως δε και μέσω της απουσίας του αυτό όμως δεν μπορεί να συνεχιστεί. Δεν το αποφάσισα εγώ. Το αποφάσισε η ίδια η ζωή ή, για να είμαστε ακριβέστεροι, ο σκηνοθέτης του ντοκιμαντέρ «Salinger» Σέιν Σαλέρνο ο οποίος τρία χρόνια μετά τον θάνατο του μεγάλου αμερικανού και σαράντα πέντε χρόνια από την οριστική του λογοτεχνική απόσυρση, αποφάσισε να ρίξει φως στο πιο συναρπαστικό καλλιτεχνικό θρίλερ του 20ού αιώνα. Είδα κι εγώ κάτι λίγο από το τρέιλερ, αλλά ομολογώ ότι δεν φωτίστηκα ιδιαιτέρως. Εξακολουθώ πάντως να ενδιαφέρομαι για τα θρυλούμενα στοιχεία της έρευνας στην οποία επιδόθηκε ο σκηνοθέτης, καθώς και για τις 150 συνεντεύξεις με ανθρώπους που έζησαν από πολύ κοντά τον συγγραφέα του «Φύλακα στη σίκαλη». Ανθρωποι που μέχρι τώρα κρατούσαν το στόμα τους κλειστό αποφασίζουν ξαφνικά να μιλήσουν. Γιατί; Η ζωή δεν λογαριάζει τη μελαγχολία των νεκρών ή μήπως διερμηνεύει και αποκαθιστά απωθημένες επιθυμίες τους; Με βολεύει αφάνταστα το δεύτερο.