Αναμνήσεις από τα γυρίσματα

Ολοι στο χωριό έχουν κάτι να θυμηθούν. Τον… έξω καρδιά Δημήτρη Πιατά και τον εσωστρεφή Αντώνη Καφετζόπουλο. Ολοι βέβαια θυμούνται την εντυπωσιακή ιταλίδα ηθοποιό Maria Cucinotta που είχε πρωταγωνιστήσει στην «Uranya». Οπως επίσης τα γλέντια που στήνονταν πολλές φορές στην πλατεία μετά το τέλος των βραδινών σκηνών. «Το χωριό έχει μια γραφικότητα, γι’ αυτό και το επιλέγουν για τις ταινίες τους. Γι’ αυτό και θα ήταν καλό να μην αλλάξει τίποτα στην πλατεία. Οταν γυρίζεται η ταινία, υπάρχει ένας αναβρασμός, καθόμαστε και εμείς και παρακολουθούμε, το βλέπουμε σαν διασκέδαση. Πολλοί χωριανοί βέβαια παίζουν και ως κομπάρσοι. Τους βλέπουμε μετά στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση και γελάμε όλοι μαζί» εξηγεί ο κ. Γιώργος Κουλιζάκης. Οι κάτοικοι βοήθησαν στη συλλογή και των απαραίτητων αξεσουάρ για τις ταινίες. Οπως π.χ. τους σκαντζόχοιρους και τον γάιδαρο για το «Πρώτη φορά νονός».

Ιδιαίτερο ρόλο σε κάθε σχεδόν ταινία είχε ο κ. Μιχάλης Γιακουμινάκης καθώς το καφενείο που διατηρούσε έως πρόσφατα είναι στην καρδιά της πλατείας και χρησιμοποιούνταν από όλους τους σκηνοθέτες. «Οταν μου το ζήτησε ο Παπαδουλάκης για να γυρίσει ταινία, τον ευχαρίστησα κιόλας! Περάσαμε πολύ ωραία, το διασκέδασα με την “Πιλάλα” αλλά και με το “Πρώτη φορά νονός”. Μου άρεσε έτσι που έφτιαχναν τα πάντα στην εντέλεια, πώς αξιοποιούσαν το τοπίο, την πλατεία. Ολο κόλπα για να φτιάξουν μια ταινία» αναφέρει.

«Η πλατεία είναι ένα ιδανικό κινηματογραφικό πλατό» σύμφωνα με τον χανιώτη σκηνοθέτη Θοδωρή Παπαδουλάκη, ο οποίος  ανατρέχει πίσω στο παρελθόν όταν για πρώτη φορά η πλατεία του Φρε φόρεσε την κινηματογραφική της φορεσιά για να εξελιχθεί λίγο αργότερα σε κεντρική πρωταγωνίστρια αρκετών ταινιών:
«Νομίζω ότι ήμουν ο πρώτος που χρησιμοποίησε την πλατεία του Φρε ως κεντρικό σκηνικό στη μικρού μήκους ταινία “Πιλάλα”. Θυμάμαι ότι εκείνο τον καιρό ψάχναμε αγωνιωδώς να βρούμε πλατείες που να διατηρούν παραδοσιακά στοιχεία: μια εκκλησία, πετρόχτιστα σπίτια, κάποιο καφενείο, έναν μεγάλο πλάτανο στη μέση κ.λπ. Οταν λοιπόν την ανακαλύψαμε, αμέσως είπαμε “εδώ είμαστε”».