Υπεράνθρωποι για σούπερ εισπράξεις

Ο Σούπερμαν επιστρέφει στις οθόνες σπάζοντας ταμεία.

«Aνθρωπος από ατσάλι» (Superman returns): Η τελευταία φορά που είδαμε τον Σούπερμαν στην οθόνη ήταν το 2006, στο «Superman Returns» του Μπράιαν Σίνγκερ. Οπου ο φιλόδοξος δημιουργός τόνιζε με το παραπάνω τη μεσσιανική διάσταση του ήρωα που έδειχνε να κουβαλά στους σούπερ ώμους του τις αμαρτίες ολάκερης της ανθρωπότητας. Η ταινία εκείνη έκανε άνοιγμα 52 εκατομμυρίων δολαρίων το πρώτο της Σαββατοκύριακο και έκλεισε μάλλον απογοητευτικά την εισπρακτική της πορεία. Το νέο πόνημα του κυρίου Σνάιντερ τώρα (σε παραγωγή Κρίστοφερ Νόλαν των «Dark Knight») πηγαίνει προς την αντίθετη κατεύθυνση: Ο Σούπερμαν εδώ είναι ένας ήρωας με ηθικές αναστολές, διχασμένος ανάμεσα στην ανθρώπινη και την… υπερανθρώπινη φύση του. Επιλογή που «μέτρησε» στα ταμεία: Η ταινία τσίμπησε στο εναρκτήριο weekend 116 εκατομμύρια δολάρια και πάει για γκραν σουξέ.
Δεν θέλει και πολλή ανάλυση: Οσο οι «πιστοί» εθελοτυφλούν τρομαγμένοι μπροστά στον δυϊσμό του Θεανθρώπου τους τόσο τον αγκαλιάζουν στο πρόσωπο μιας κόμικς φιγούρας, με την πρόφαση μιας ταινίας λιγότερο «σοβαρής» που δεν θίγει ευθέως τα «ιερά». Η δε συμμετοχή του Νόλαν στην παραγωγή είναι πανταχού παρούσα στη μεγάλη οθόνη: υπήρχε ούτως ή άλλως ένας μεγαλοϊδεατισμός στον πρωτότυπο ήρωα, αλλά ο Νόλαν (που συνυπογράφει και το σενάριο) τον υπογραμμίζει με σοβαρότητα. Εδώ υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα – η ολοκληρωτική απουσία του χιούμορ δηλαδή, που μπορεί στον Μπάτμαν να μην ενοχλεί (άλλωστε η Gotham City είναι μια πόλη γκρίζα και μουντή), εδώ όμως θα μπορούσε και να νοστιμίσει λίγο το κόμικς αυτό θέαμα. Πάντως, το πρώτο μισό του φιλμ είναι απείρως καλύτερο απ’ ό,τι επακολουθεί. Τα flashbacks συμπληρώνουν τα κενά, ενώ η παρουσία του Κέβιν Κόστνερ (μυθική επιλογή κάστινγκ) προσδίδει ένα κύρος παλαιάς σχολής που από μόνος του ο Σνάιντερ δεν θα μπορούσε καν να το πλησιάσει.

Μεταξύ μας, τώρα, έχω πεθυμήσει την οικονομία ενός καλού b-movie. Βαρέθηκα λίγο να βλέπω «φουσκωμένους» κόμικς ήρωες – και δεν εννοώ φουσκωμένους με αναβολικά, αλλά με «νοήματα». Ο Σούπερμαν είναι, όχι οι αδελφοί Καραμαζόφ! Γιατί μια τέτοια ταινία (ή και άλλες, όπως το «Iron Man» ή το «Avengers») πρέπει σώνει και καλά να ξεπερνά τόσο πολύ το δίωρο; Αφήστε δε που στα τελευταία 40 λεπτά του «Ανθρώπου από ατσάλι» μας περιμένει το ίδιο επαναλαμβανόμενο εκρηκτικό τουρλουμπούκι, όπου πρωταγωνιστούν τα ψηφιακά (δηλαδή κατασκευασμένα σε υπολογιστή) εφέ που φυσικά δεν προκαλούν το παραμικρό δέος.

Δεν θα κλείσω όμως γκρινιάζοντας, γιατί ομολογώ πως παραδέχτηκα την πολιτική θέση της ταινίας απέναντι στον ολοκληρωτισμό – όπως αυτός εκφράζεται από τον «κακό» Ζοντ (ερμηνευμένος από τον πάντοτε συνεπή Μάικλ Σάνον). Η τελική αναμέτρηση – και κυρίως η κατάληξή της – λέει όλα όσα πρέπει να ειπωθούν.

Οι άλλες ταινίες

«Η δασκάλα του πιάνου»
Απ’ όλες τις φιλμογραφίες εκεί έξω, αυτή του Μίκαελ Χάνεκε μοιάζει κάπως ακατάλληλη για καλοκαιρινή επανέκδοση. Να με συμπαθάτε οι φίλοι του σκηνοθέτη που ξεκινώ έτσι, αλλά καταλαβαίνετε τι εννοώ – ίσως και να κάνω λάθος. Οπως και να ‘χει, όμως, πρόκειται περί αριστουργήματος. Παραγωγής 2001. Με την υπέροχη Ιζαμπέλ Ιπέρ, φρικωδώς καταπιεσμένη από τη μητέρα της (Ανί Ζιραρντό), δασκάλα του πιάνου σε μεγαλοαστικό ωδείο όπου οι γονείς των μαθητών καταπιέζουν τα παιδιά τους λίγο – πολύ με τον ίδιο τρόπο. Μέχρι που ερωτεύεται με πάθος έναν νεότερο, χαρισματικό μαθητή της – μόνο που για την ίδια, το να αγαπάς σημαίνει και να υποφέρεις. Σκληρό, αδυσώπητο αλλά και δαιμονικά ακριβές.

Βαθμοί: 9

«Ο γάμος της χρονιάς»
Ο Ρόμπερτ ντε Νίρο και η Νταϊάν Κίτον, επί πολλά χρόνια χωρισμένοι, θετοί γονείς του Αλεχάντρο, αναγκάζονται να υποδυθούν τους παντρεμένους γονείς του ενόψει της απόφασης της βιολογικής του μητέρας να παραστεί στον γάμο. Ακούγεται σαν ελληνική ταινία του ’60, η αλήθεια όμως είναι πως έχει πού και πού την πλάκα της. Διαθέτει επίσης καλούς ηθοποιούς (το καστ συμπληρώνουν οι Σούζαν Σαράντον, Ρόμπιν Γουίλιαμς και Κάθριν Χέιγκλ) και, αν μη τι άλλο, είναι απείρως καλύτερη από το «Hangover 3».

Βαθμοί: 4

«Μπαμπούλες πανεπιστημίου»
Prequel της πρώτης, εξαιρετικής ταινίας που παρακολουθεί τη… φοίτηση των δυο συμπαθέστατων τεράτων που διεκδικούν τον ρόλο του καλύτερου φοβιστή! Το ψηφιακό σκίτσο είναι εξαιρετικής ποιότητας, ενώ η ταινία πηγαίνει πίσω στην παράδοση των κολεγιακών κωμωδιών τύπου με αναφορές και γκαγκς που ενίοτε σε γονατίζουν από το γέλιο. Σίγουρα δεν κερδίζει πόντους πρωτοτυπίας, αλλά είναι από τα καλύτερα καρτούν που είδα φέτος. Α, και η αυθεντική έκδοση περιλαμβάνει τις φωνές των Στιβ Μπουσέμι, Τζον Γκούντμαν και Μπίλι Κρίσταλ.

Βαθμοί: 7

«Ο καλός στρατιώτης Σβέικ»
Επανεκδίδεται στις αίθουσες η σαρωτική αντιπολεμική σάτιρα παραγωγής 1957. Η ιστορία λίγο – πολύ γνωστή: Ο Γιόσεφ Σβέικ, κάτοικος Πράγας, κατατάσσεται ενθουσιωδώς στον αυστροουγγρικό στρατό με την έναρξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και μπλέκει σε διάφορες περιπέτειες καθώς ο κόσμος γύρω του σκοντάφτει στον.. αυθορμητισμό του. Η κομψή ειρωνεία – σήμα κατατεθέν του τσεχικού χιούμορ – στα καλύτερά της, η δε επικαιρότητά του δεδομένη.

Βαθμοί: 7