Στόχος δεν είναι μόνο το ταξίδι

Κάποιες φορές σημασία δεν έχει μόνο το ταξίδι, αλλά (και σπουδαιότερη μάλιστα) ο προορισμός! Το: «Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξείδι.  Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο… κι αν πτωχική την βρεις κ.λπ., κ.λπ.» ανάγεται στην ποιητική σφαίρα και έχει να κάνει μοναχά με τη θεωρία και τις φιλοσοφικές αναζητήσεις του καθενός μας.

Εδώ έχουμε πράγματα χειροπιαστά. Ενα ταξίδι: στη Βραζιλία την ποδοσφαιρομάνα, τη Βραζιλία την πατρίδα του Πελέ, του Γκαρίντσα, του Λεόνιντας αλλά και του Νεϊμάρ (αυτός ο τελευταίος δεν θα έπρεπε ακόμη να κολλάει ένσημα στο ταμείο των αστέρων των Καριόκας, αλλά ας όψεται η αδήριτη ανάγκη μας για είδωλα – σωσίβια στη ναυαγισμένη εποχή μας).

Ενας σκοπός: το Μουντιάλ, το απόλυτο ποδοσφαιρικό τρόπαιο!

Και ένας προορισμός: μια πορεία αξιοπρεπής που θα κερδίσει το χειροκρότημα για τους μικρούς και ο Χρυσός Κορμός για τους μεγάλους.

Η Ελλάδα ανήκει στους μικρούς και θέλει να πατήσει το χορτάρι του Μαρακανά και θέλει να κάνει μια αξιοπρεπή πορεία (αν προκριθεί) που θα τη θυμούνται αργότερα και θα λένε: μπράβο, ρε Ελλαδίτσα, καλά τα πήγες. Αυτό θέλει άλλωστε κάθε χώρα που δεν έχει το ειδικό βάρος και τα κότσια να μονομαχήσει με του κολοσσούς του παγκόσμιου ποδοσφαίρου. Μόνο που η Ελλάδα έχει στο πίσω μέρος του μυαλού της και το τρόπαιο! Σου λέει: αφού έκανα την απόλυτη έκπληξη μια φορά, γιατί να μην την ξαναπετύχω;

Αυτά κάνουν σ’ έναν φτωχό λαό τα θαύματα: τον αναγορεύουν σε βασιλιά για μια νύχτα κι έπειτα για μια αιωνιότητα χρυσώνει εκείνος τους θεούς του (μάταια) για να τον ξαναστέψουν.

Χρυσοστόλιστες οι Παναγιές και μεγαλοκεφαλαιούχοι οι εκπρόσωποί τους ανά την ελληνική επικράτεια, πλουτήσαντες από κάθε λογής χτυπημένους από τη μοίρα που απαντέχουν, ράθυμα,  ένα θαύμα.

«Εχει ο Θεός», φιλοσοφία λαού – πορεία γενεών!

Ο Θεός μπορεί να έχει, δεν έχει όμως ο Σάντος. Ο πορτογάλος θαλασσοπόρος των πάγκων, συνηθισμένος από τις φουρτούνες και το «μπότζι» που λένε οι ναυτικοί, δεν δείχνει να έχει ιλίγγους και τάση εμετού με αυτά που βλέπει από την ομάδα του.

Κάκιστο θέαμα, δυσοίωνη προοπτική για καλυτέρευση, απώλεια φαντασίας, απώλεια προσανατολισμού, δυσλειτουργία του αναπνευστικού (κακή φυσική κατάσταση) και κυρίως επικίνδυνες αρρυθμίες σε όλες τις γραμμές οδηγούν τον ασθενή στην Εντατική.

Νίκησε η Εθνική την κακή Λιθουανία, έχασε όμως και τους τελευταίους αισιόδοξους οπαδούς της: τι να πάμε να κάνουμε στο Μουντιάλ, διερωτώνται, να γελάνε μαζί μας;

Αντιγράφω επιστολή γογγυστή αναγνώστη που είδε και αγανάκτησε: «Υπάρχει άλλη ομάδα στον κόσμο που η μεσαία της γραμμή είναι τόσο μεγάλης ηλικίας; Αλήθεια, αυτοί που δραπέτευσαν στον παράδεισο του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου (Νίνης, Φορτούνης, Ταχτσίδης, Κονέ κ.λπ.) πόσο πρέπει να ψηλώσουν για να μπορέσουν να κοιτάξουν στα μάτια τους γίγαντες του κέντρου;».

Εχει δίκιο! Με τα χάλια που έχουμε καλύτερα να μην πάμε στη Βραζιλία.

Εναν καφέ ας τον πιούμε στη Γλυφάδα, βρε αδερφέ, είναι ανάγκη να τρέχουμε στη Νότια Αμερική;

Και κάτι έτσι για επίλογο.

Ο ορειβάτης που βάζει στόχο να πατήσει το Εβερεστ δεν βολεύεται με το να πάει ίσαμε το Νεπάλ και να γυρίσει. Τα όνειρά του ησυχάζουν μόνο σαν τα ξυπνήσει ο κυματισμός της σημαίας στην κορυφή.