«Σ’ εσένα δίνω την αμαρτία, την τρέλα, την αδυναμία και τη θλίψη μου»

Νόρα, «αληθινή μου αγάπη», πρέπει στ’ αλήθεια να με πάρεις στα χέρια σου. Γιατί μου επέτρεψες να βρεθώ σ’ αυτή την κατάσταση; Θα με δεχτείς, πανάκριβή μου, όπως είμαι, με τις αμαρτίες και τις τρέλες μου και θα με προστατέψεις από τη δυστυχία; Αν όχι, η ζωή μου θα γίνει κομμάτια. Απόψε μου έχει καρφωθεί στο μυαλό μια ιδέα πιο τρελή απ’ ό,τι συνήθως. Νιώθω πως θα ήθελα να με μαστιγώσεις. Θα ήθελα να δω τα μάτια σου να αστράφτουν από οργή.

Αναρωτιέμαι μήπως υπάρχει μέσα μου μια δόση τρέλας. Ή μήπως είναι η τρέλα του έρωτα; Τη μια στιγμή σε βλέπω σαν παρθένα ή σαν μαντόνα και την επόμενη στιγμή σε βλέπω αναίσχυντη, αγέρωχη, μισόγυμνη, πρόστυχη! Τι να σκέφτεσαι για μένα; Μήπως σε αηδιάζω; Θυμάμαι την πρώτη νύχτα στην Πόλα, όταν μέσα στην παραζάλη του πάθους χρησιμοποίησες μια συγκεκριμένη λέξη. Ηταν μια λέξη πρόκλησης και πρόσκλησης· βλέπω το πρόσωπό σου από πάνω μου (ήσουν από πάνω μου εκείνη τη νύχτα) καθώς την ψιθύριζες. Υπήρχε τρέλα και στα δικά σου μάτια – κι όσο για μένα, ακόμα κι αν την επόμενη στιγμή με περίμενε η κόλαση, δεν θα μπορούσα να κρατηθώ μακριά σου.

Είσαι λοιπόν κι εσύ σαν κι εμένα, τη μια στιγμή ψηλά μέχρι τ’ αστέρια, και την άλλη πιο χαμηλά κι απ’ τα χειρότερα ρεμάλια;

Εχω απεριόριστη πίστη στη δύναμη μιας απλής, τίμιας ψυχής. Αυτό είσαι εσύ, έτσι δεν είναι, Νόρα;

Θέλω να πεις μέσα σου: ο Τζιμ, ο κακομοίρης που αγαπώ, ξαναγυρίζει. Είναι ένας φτωχός, αδύναμος, παρορμητικός άνδρας και με ικετεύει να τον υπερασπιστώ και να τον κάνω δυνατό. Εδωσα σε άλλους την περηφάνια και την ευθυμία μου. Σ’ εσένα δίνω την αμαρτία, την τρέλα, την αδυναμία και τη θλίψη μου.